Τα «παιδιά» του Αλσους

Είναι συγκινητικός ο Διονύσης Σαββόπουλος φέτος στο Αλσος όπου, με τον τρόπο του, μας λέει «Εγώ, στο Γούντστοκ ήμουν εδώ». Περισσότερο από κάθε άλλη φορά τα τελευταία χρόνια που τα προγράμματά του βασίζονται σε ένα είδος διαδρομής στη ζωή και την καριέρα του. Ισως διότι συμφιλιώνει τους συνομηλίκους του αλλά και τους νεότερους – αυτούς που δεν «έσκασε» ακριβώς επάνω τους το Γούντστοκ, αλλά πρόλαβαν τον πολλαπλό απόηχό του – με την ουτοπία της νιότης τους. Και έχει τον τρόπο του να το κάνει αυτό ο Σαββόπουλος. Χειρουργικά. Αυτοσαρκαστικά (όταν ομολογεί τα μουσικά «κλοπιμαία» του ή το πώς έσπασε τα μούτρα της η γενιά του στην αναμέτρηση με το lower των Αγγλικών), αλλά και όσο χρειάζεται αυτοκριτικά (όταν, στο φινάλε, τραγουδά «Εμείς, του ’60 οι εκδρομείς (…) γι’ αγάπη απ’ την αρχή, για πίστη τόσο απλή, εκεί ήμασταν λειψοί»).

Με συγκίνησαν όμως και τα τρία «παιδιά» που τον συνοδεύουν επί σκηνής. Η Αλεξάνδρα Σιετή, η Κλαυδία Παπαδοπούλου και ο Σάκης Ντοβόλης. Ο Σαββόπουλος και οι συνεργάτες του τους ανακάλυψαν ψάχνοντας στο Διαδίκτυο. Ηλικιακά, είναι, σχεδόν, τα «εγγόνια» της γενιάς του Γούντστοκ. (Η δική τους γενιά όχι απλώς πήρε lower, αλλά, καμμιά φορά, ακόμη και τα όνειρά τους είναι στα Αγγλικά.) Παιδιά μιας στρυφνής εποχής. Αφιλόξενης και για τους νέους, αλλά και για τα όνειρα. Χωρίς Γούντστοκ και χωρίς δικαίωμα στην ουτοπία. Η Αλεξάνδρα, η Κλαυδία και ο Σάκης γεφυρώνουν το 1969 με το 2009. Αποδεικνύοντας, με τη φωνή και τη σκηνική παρουσία τους, ότι αυτό που έγινε τότε δεν είναι αποκλειστική ιδιοκτησία μιας γενιάς. Κληροδοτείται από νιότη σε νιότη. Ακόμη και αν σήμερα βρίσκουν τα τραγούδια εκείνης της μυθικής συναυλίας στο YouTube.

Από τους τρεις, ο Σάκης έχει τη μεγαλύτερη προϋπηρεσία. Τραγουδιστής και τραγουδοποιός, αλλά κυρίως κιθαρίστας, ένας από τους καλύτερους blues – rock στα Βαλκάνια. Εχει συμμετάσχει σε κάποια από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ blues στην Ευρώπη και ήδη κυκλοφορεί διεθνώς ο πρώτος του δίσκος από δισκογραφική εταιρεία με έδρα τη Νέα Υόρκη. Η βάση του είναι η Κοζάνη και δίνει συχνά συναυλίες στη Μακεδονία και τις γειτονικές χώρες. Στην Αθήνα κατεβαίνει κάθε Σάββατο για την παράσταση στο Αλσος. Το ίδιο κάνει και η Αλεξάνδρα που ζει στη Θεσσαλονίκη όπου σπούδασε jazz τραγούδι στο Σύγχρονο Ωδείο. Εχει ήδη κάνει το δισκογραφικό της ντεμπούτο ενώ με το συγκρότημα Souled Out εμφανίζεται σε πολλές σκηνές στην Ελλάδα, προσφάτως δε και στο εξωτερικό. Η Κλαυδία είναι μόνο 17 ετών και στη σκηνή του Αλσους έφτασε ύστερα από μία σύντομη διαδρομή στα τηλεοπτικά talent shows της εποχής μας.

Η Νάξος στην  Κολοκοτρώνη
Περνάω αρκετά συχνά από τη γωνία Κολοκοτρώνη και Βουλής. Εκεί όπου βλέπουν οι βιτρίνες ενός μεγάλου καταστήματος που παρέμενε άδειο εδώ και χρόνια με μόνο σύντομα διαλείμματα χρήσης. Ετσι, δεν πολυκατάλαβα πως αυτός ο χώρος ξαναπήρε μπροστά. Εξάλλου οι βιτρίνες του δεν ήταν και πολύ διαφωτιστικές. Χρειάστηκε να μπω μέσα για να συνειδητοποιήσω ότι πρόκειται περί ενός… μεταφαρμακείου. Στην πραγματικότητα, είναι το πρώτο ομοιοπαθητικό φαρμακείο της Αθήνας (το 1991 μετονομάστηκε σε Φαρμακείο Κορρές) που μετακόμισε εδώ από το Παγκράτι. Στην καινούργια του στέγη όμως φιλοξενεί και τη σειρά The Naxos Apothecary. Προϊόντα ομοιοπαθητικής, φυτοθεραπείας, φυσικά καλλυντικά, εξατομικευμένες κρέμες ακόμη και αρώματα. Ολα με βάση τα βότανα και τα εκχυλίσματα της Νάξου (είναι χαρακτηριστικό ότι τα αρώματα έχουν τα ονόματα ναξιώτικων χωριών).

Το design του χώρου είναι βιομηχανικό, ωστόσο έχουν χρησιμοποιηθεί υλικά που παραπέμπουν στη λαϊκή αρχιτεκτονική του νησιού, ισορροπώντας έτσι ανάμεσα στην αυθεντικότητα και την εργαστηριακή ατμόσφαιρα. Τα προϊόντα παρασκευάζονται στα εκτεθειμένα σε κοινή θέα εργαστήρια ενώ στο μεγάλο ξύλινο τραπέζι με τις σχολικές καρέκλες ο επισκέπτης όχι μόνο θα μάθει όσο θέλει να ρωτήσει για τα βιολογικά βότανα, αλλά και πώς αυτά χρησιμοποιούνται σε ιάματα, καλλυντικά, σαπούνια, κεριά. Το πλέον πρωτότυπο για τα καταναλωτικά μας ήθη όμως είναι ότι εδώ κάποιος μπορεί να αγοράσει ό,τι υπάρχει τριγύρω του. Τα διακοσμητικά αντικείμενα (έργα νέων designers),τα μεταλλικά τραπέζια της βιτρίνας, τα καφέ γυάλινα βάζα που θυμίζουν παλιό φαρμακείο ακόμη και τα ανάγλυφα πλακάκια.

Για τους μικρούς  Αθηναίους και Αθηναίες
Αύριο, τελευταία Κυριακή του Δεκεμβρίου, όπως και την τελευταία του Ιανουαρίου (είχε προηγηθεί η τελευταία Κυριακή του Νοεμβρίου) οι επισκέπτες του Μουσείου της Πόλεως των Αθηνών μπορούν να πάρουν μαζί και τα παιδιά τους αν είναι από 6 έως 14 ετών. Ενώ οι μεγάλοι θα περιηγούνται σε δύο από τα παλαιότερα κτίρια της πρωτεύουσας και θα ξεναγούνται στις συλλογές του μουσείου, οι μικροί θα αλωνίσουν στο παλιό παλάτι, ώστε, μέσα από τη ζωή του Οθωνα και της Αμαλίας, να έρθουν σε επαφή με κομβικές στιγμές της Ιστορίας μας. Το εισιτήριο είναι πέντε ευρώ για ενηλίκους και τρία για παιδιά, ενώ απαιτείται προκράτηση.

Φρόσω Ράλλη
Τηλεοπτική παραγωγός
Τι μου αρέσει, τι δεν μου αρέσει στην Αθήνα
Είναι μια πόλη που λατρεύω να την περπατάω. Μου αρέσει να διασχίζω τον Εθνικό Κήπο, να περνάω από εκεί στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου (αν έχω χρόνο να σταματάω στο Μουσείο της Ακρόπολης που ποτέ δεν χορταίνω) και να χάνομαι στους τριγύρω πεζοδρόμους μέχρι να φτάσω στον Κεραμεικό. Μου αρέσουν ακόμη οι βόλτες γύρω από το Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς και στο Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
Χαίρομαι όταν ανακαλύπτω φτηνά, καλά μαγαζιά. Το Phat Soles με αθλητικά στην Κορνάρου, το Scent με αρώματα στη Σκουφά, τα σουβλάκια του Ελβις στο Παγκράτι, το Era Nuts με τους ωραιότερους ξηρούς καρπούς, το Γεύσεις Μαρασλή με το ωραιότερο τσουρέκι, το Me στο Κολωνάκι, το Local Green με τις υπέροχες σαλάτες στην Περικλέους, το Μπαρμπουνάκι στη Μητροπόλεως, το Χαμάμ στην Ερμού και Ασωμάτων, αλλά και το κλασικό μπαρ Galaxy στη Σταδίου.
Δεν μου αρέσουν οι χώροι που δεν είναι dog friendly.