Προσοχή στο κενό

Το βασικό γνώρισμα των πρόσφατων εξελίξεων στη διαμάχη που διατρέχει πλέον ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο είναι η ταχύτητα με την οποία ξετυλίγονται τα γεγονότα. Η επιτάχυνση των εξελίξεων συνοδεύεται και από τη μεταφορά του γεωγραφικού τους στίγματος από τα ανατολική προς τα δυτικά.

Μέσα σε λίγες μόλις ημέρες από τη στιγμή που ανακοινώθηκε το «μνημόνιο» μεταξύ Τουρκίας και κυβέρνησης της Τρίπολης της Λιβύης, φτάσαμε ως την ανοικτή στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στη λιβυκή διαμάχη, με αποστολή οπλισμού αρχικά, με συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας και αποστολή εντός ολίγου τουρκικών στρατευμάτων στη χώρα αυτή – είτε «ειδικών δυνάμεων» είτε «μισθοφόρων».

Ταυτόχρονα, σε αυτό το σύντομο διάστημα, η πίεση στην Κύπρο και στο Αιγαίο όχι μόνο δεν χαλάρωσε αλλά αντίθετα έφθασε σε νέα ύψη έντασης με την υπέρπτηση τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών πάνω από ελληνικά νησιά, τη στιγμή μάλιστα που μέλη της ηγεσίας των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων βρίσκονταν εκεί για επιθεώρηση.

Η Αγκυρα δεν έχει λόγο να μειώσει τους ρυθμούς με τους οποίους ξετυλίγεται και υλοποιείται η πολιτική της όσο η τελευταία παράγει αποτελέσματα. Αποτελέσματα είτε άμεσα -πρόσδεση της κυβέρνησης της Τρίπολης στις τουρκικές επιδιώξεις- είτε έμμεσα – οι διαμαρτυρίες της κυβέρνησης του Λιβάνου για παραβίαση της λιβανικής ΑΟΖ από ελληνικά πλοία δίνει ένα νέο στίγμα ως προς την απαξίωση του κύρους της Αθήνας στην ευρύτερη περιοχή.

Ο παρονομαστής ετούτης της επιτάχυνσης είναι το κενό πολιτικής το οποίο πεισματικά εκπέμπει η Αθήνα. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα, με μόνη εξαίρεση το ΚΚΕ, επιμένει στη γραμμή του «κατευνασμού», η οποίο πλέον, πολύ συχνά, συνοδεύεται και από δειλές -διερευνητικές- προτάσεις για «συνεκμετάλλευση» και τα παρόμοια. Με την ίδια επιμονή μελετά τα «σημεία» (με την παλιά έννοια των αποκαλύψεων της βούλησης της Θείας Πρόνοιας), που νομίζει ότι διακρίνει είτε στην Ουάσιγκτον, είτε στις Βρυξέλλες, είτε στη Χάγη, είτε στο Παρίσι, είτε όπου αλλού. Επιπλέον καταπίνει με εντυπωσιακή ευκολία, σχεδόν με απόλυτη πολιτική αναισθησία, το κάθε νέο χτύπημα από φίλους και εχθρούς. Η απόρριψη της όποιας στρατιωτικής βοήθειας προς την Ελλάδα και την Κύπρο από τις ΗΠΑ παρά τις χωρίς όρους και όρια παραχωρήσεις και διευκολύνσεις προς αυτές από την παρούσα και την προηγούμενη κυβέρνηση, πέρασε ασχολίαστη από το πολιτικό προσωπικό και σχεδόν αόρατη από τα μέσα ενημέρωσης.

Η πολιτική αντιπαθεί το κενό και με πολύ φυσικούς τρόπους φροντίζει να το καλύψει. Να το καλύψει όχι με βάση κάποιο «διεθνές δίκαιο», αλλά με βάση τους νόμους του ισχυρού. Η απουσία, ως επιλογή των ελληνικών κυβερνήσεων, απλά καταδεικνύει τον ισχυρό και επιλύει προς όφελός του τα προβλήματα.