Μύθοι και πραγματικότητες {CR}για τη δίκη της Χρυσής Αυγής

«Η δίκη της Χρυσής Αυγής οδεύει προς το τέλος της». Η πρόταση αυτή περιέχει ήδη δύο σοβαρές ανακρίβειες, ανακρίβειες που αποκαλύπτουν πολλά για το πώς προσεγγίζουμε τη μακροβιότερη δίκη στην Ιστορία του ελληνικού κράτους.

Κατά πρώτον, δεν δικάζεται η Χρυσή Αυγή, ούτε ως κόμμα ούτε ως πιθανή εγκληματική οργάνωση. Δικάζονται αντιθέτως συγκεκριμένοι άνθρωποι, 69 τον αριθμό, οι οποίοι είναι ύποπτοι τελέσεως πολύ σοβαρών αδικημάτων. Η λήψη άλλου αντ’ άλλου δικαιολογείται ίσως στον ανεπίσημο ή προφορικό ή πρόχειρο λόγο, αλλά όταν επαναλαμβάνεται επί μακρόν ενδεικνύει ότι μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης εννοεί τη δίκη όχι ως δίκη των Εξήντα εννέα, αλλά ως δίκη της ιδεολογίας τους.

Πέρα από αυτό, η δίκη, δυστυχώς, δεν οδεύει προς κανένα τέλος της. Οδεύει μόνο προς τον πρώτο σταθμό της, ήτοι την έκδοση της πρωτοβάθμιας απόφασης. Θα ακολουθήσει και η δευτεροβάθμια απόφαση μετά την αναπόφευκτη άσκηση των εφέσεων και η αρεοπαγιτική, και έχει ο Θεός. Και διανύουμε ήδη τον 56ο μήνα της δίκης.

Πρόκειται, δίχως καμία απολύτως αμφιβολία, για μια θεαματική αποτυχία του ελληνικού συστήματος ποινικής δικαιοσύνης, το οποίο δεν μπόρεσε να διεκπεραιώσει τη δικαστική εκκρεμότητα μέσα σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα μάλιστα να ανακύπτει πιθανή περίπτωση αναγνώρισης ελαφρυντικής περίστασης στους καταδικασθησομένους κατηγορουμένους λόγω μη εύλογης διάρκειας της ποινικής διαδικασίας. Απεδείχθη απολύτως εσφαλμένη ιδίως η εισαγγελική απόφαση συσχέτισης της δικογραφίας για τη δολοφονία Φύσσα με τη δικογραφία για την εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής. Η απόφαση αυτή προσέφερε στον κατηγορούμενο Ρουπακιά την ελευθερία του επί χρόνια ολόκληρα, λόγω παρόδου της διάρκειας της προσωρινής κράτησης.

Καθόσον αφορά τώρα ειδικότερα το μέγα πολιτικό ζητούμενο της δίκης, που είναι η καταδίκη για εγκληματική οργάνωση, και άρα ο έμμεσος χαρακτηρισμός της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης, δεν θα θεωρούσα τίποτε ως δεδομένο. Υπενθυμίζω ότι το παραπεμπτικό βούλευμα εκδόθηκε με μειοψηφία ως προς το σημείο αυτό, δηλαδή ένας εφέτης είχε τη γνώμη ότι δεν συντρέχουν σοβαρές ενδείξεις. Αλλωστε, το άρ. 187 ΠΚ απαιτεί η εγκληματική οργάνωση να «επιδιώκει την τέλεση περισσότερων κακουργηµάτων». Ωστόσο, αυτό το πρόσθετο υποκειμενικό στοιχείο του σκοπού είναι αμφίβολο αν συντρέχει στην περίπτωση που απασχολεί το δικαστήριο, δεδομένου ότι μέλη της Χρυσής Αυγής αναμφίβολα διέπραξαν εγκλήματα, εκ πολιτικών κινήτρων μάλιστα, το γεγονός αυτό φαίνεται ότι ήταν τουλάχιστον εν γνώσει των επικεφαλής της, αλλά ο ισχυρισμός ότι η Χρυσή Αυγή ιδρύθηκε ακριβώς για να διαπράττει εγκλήματα, κατά τον ίδιο τρόπο που ένα μεξικανικό καρτέλ ναρκωτικών συγκροτείται ακριβώς για να καλλιεργεί και να εμπορεύεται ναρκωτικά, δεν κινείται σε εξίσου σταθερό έδαφος. Αλλωστε, η Χρυσή Αυγή υπήρχε και δρούσε ως νόμιμο πολιτικό κόμμα από το 2001, έτος κατά το οποίο εισήχθη το έγκλημα της συγκρότησης και ένταξης σε εγκληματική οργάνωση, χωρίς κανείς εισαγγελέας να θεωρήσει ότι είχε μεταπέσει σε εγκληματική οργάνωση.

Το δικαστήριο θα κρίνει βέβαια βάσει της αρχής της ηθικής απόδειξης μήπως συντρέχουν τα στοιχεία της εγκληματικής οργάνωσης εν προκειμένω. Ωστόσο, η τυχόν καταδικαστική κρίση του ως προς το σημείο αυτό, όσο καλά και να αιτιολογηθεί, θα φέρει δυστυχώς για τους μνήμονες παρατηρητές ένα στίγμα: το στίγμα του «ψηλού Παναθηναϊκάκια». Ητοι των αθέμιτων παρεμβάσεων της εκτελεστικής λειτουργίας στη δικαστική.

Ο Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος είναι διδάκτωρ Νομικής – δικηγόρος