Το δικαίωμα… {LF}να εμποδίζεις τους άλλους να ζουν ως άνθρωποι

«Πρόσεχε να μην αντιμετωπίζεις τους άλλους ανθρώπους ως μέσο αλλά ως σκοπό»

(Immanuel Kant)

Από τα «προοδευτικά» χείλη ενός έγκριτου δημοσιογράφου άκουσα για πρώτη φορά προχθές το βράδυ σε μια τηλεοπτική συζήτηση πόσο καταπληκτική υπήρξε η επιτυχία της «απεργίας των 25» στο μετρό της Αθήνας.

Πράγματι, 25 απεργοί επί συνόλου 1.177 εργαζομένων της αντίστοιχης βάρδιας επέτυχαν με την καταχρηστική άσκηση της συνδικαλιστικής τους ελευθερίας να ταλαιπωρήσουν 1,5 εκατομμύριο συμπολίτες τους και να τους στερήσουν τη δυνατότητα της έγκαιρης μετάβασης στη δουλειά τους μέσω των συρμών του μετρό. Και άλλους τόσους κατόρθωσαν να τους «μποτιλιάρουν» για πέντε περίπου ώρες στις οδικές αρτηρίες της Αθήνας, εγκλωβίζοντάς τους μέσα στα αυτοκίνητά τους.

Σε τι λοιπόν συνίσταται η καταπληκτική «επιτυχία» μιας τέτοιας απεργίας; Μιας απεργίας δηλαδή που δεν προσέβαλε – ως θα όφειλε – τα δικαιώματα του εργοδότη κατά του οποίου στρεφόταν, ήτοι την ιδιοκτησία του, το διευθυντικό του δικαίωμα, τις εγκαταστάσεις της επιχείρησής του κ.ο.κ. προκειμένου να τον πιέσει να δεχτεί τα αιτήματά της. Αλλά αντιθέτως, στράφηκε κατά του κοινωνικού συνόλου και προσέβαλε ανηλεώς τα ατομικά και συνταγματικώς κατοχυρωμένα δικαιώματα άσχετων, ανυποψίαστων και ανυπεράσπιστων πολιτών. Τους εμπόδισε αναιτίως να ικανοποιήσουν στοιχειώδεις και ζωτικές ανάγκες της καθημερινότητάς τους. Τους κατέστησε δολίως ομήρους των διεκδικήσεών της. Τους ανάγκασε αδιστάκτως να ζήσουν μια ημέρα χωρίς προσωπική ελευθερία, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς δυνατότητα συμμετοχής στην οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή της πόλης τους. Επεδίωξε να προκαλέσει κοινωνική παράλυση και πέτυχε να εργαλειοποιήσει την ταλαιπωρία εκατομμυρίων ανθρώπων για να εκβιάσει μέσω αυτής την ικανοποίηση των αιτημάτων της.

Σε ποια ηθική, νομική και λογική αρχή στηρίζεται μια τέτοια συνδικαλιστική δράση;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μια τόσο αντικοινωνική χρήση του «ιερού» δικαιώματος της απεργίας, όχι μόνο επιτυχής δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, αλλά αντιθέτως αγγίζει τα όρια της απανθρωπίας. Απογυμνώνει δηλαδή το συλλογικό αυτό δικαίωμα από την αυτονόητη ανθρωπιά του, το μετατρέπει σε μια προκλητικά εγωιστική αξίωση ισχύος μιας ισχνής μειοψηφίας που στρέφεται ευθέως κατά του κοινωνικού συνόλου.

Υπό αυτές τις συνθήκες η προσλαλιά του προαναφερθέντος έγκριτου δημοσιογράφου υπέρ της «επιτυχίας» μιας τέτοιας εργατικής κινητοποίησης πρέπει να ηχήσει στα αυτιά μας ως εφιάλτης. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η χώρα δεν μπορεί να πορευτεί προς την έξοδο από την οικονομική κρίση, εάν δεν απαλλαγεί από τις «προοδευτικές» προκαταλήψεις και τα ιδεολογικά στερεότυπα που κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης αναγόρευσαν τις συνδικαλιστικές ελίτ του ευρέως δημόσιου τομέα (ΔΕΚΟ, ΟΤΑ, Τράπεζες κ.λπ.) σε βασικούς ρυθμιστές της κοινωνικής ζωής του τόπου. Αυτές που εκ του ασφαλούς και αζημίως κατέβαζαν διακόπτες, έβαζαν χειρόφρενα, καταλάμβαναν σχολεία, ακινητοποιούσαν τρένα αξιοποιώντας συνδικαλιστικά τα προνόμια που τους προσέφερε η υπαλληλική τους σχέση με το κράτος.

Επιτέλους, όλοι πρέπει να αντιληφθούν την απεργία ως άσκηση συλλογικής πίεσης προς την εργοδοσία, που σκοπό έχει την ικανοποίηση και την προαγωγή των εργασιακών συμφερόντων και όχι τη χρησιμοποίηση ολόκληρης της κοινωνίας ως εργαλείου για την επιτυχή έκβαση συντεχνιακών εκβιασμών.

Ο Κώστας Τζαβάρας είναι βουλευτής Ηλείας της Νέας Δημοκρατίας