Κεντροαριστερά μόνη, ψάχνει

Ο κόσμος ρωτάει τον κομψό πρώην υπουργό και αμετακίνητα κεντροαριστερό Δημήτρη Κρεμαστινό τι θα κάνει πολιτικά. Το ιστορικό στέλεχος του ΑΚΕΛ Τάκης Χατζηγεωργίου έχει πάρει θέση από νωρίς στο κατάμεστο πατάρι του Ιανού. Ο τραγουδιστής Γιώργος Μαργαρίτης φωτογραφίζεται με τον κόσμο. Ο Γιάννης Θεοδωρόπουλος, δικηγόρος του θρυλικού Κινήματος του Ναυτικού, εδώ επίσης. Μόνον ο – για πολλά χρόνια βουλευτής και πολύπειρος της Αριστεράς – Μίμης Ανδρουλάκης μπορεί να ελκύσει ετερόκλητο κόσμο. Μόνον ο ίδιος – γνήσιο πολιτικό ζώο τον είπε εύστοχα ο Χρήστος Χωμενίδης – μπορεί με αφορμή ένα νέο βιβλίο να φτιάξει πολιτικό event.

Το εκπαιδευμένο μάτι, το βράδυ της Δευτέρας στον «Ιανό», ξεχώριζε τον ορφανό πολιτικά κόσμο του αντιδικτατορικού αγώνα, της μετέωρης Κεντροαριστεράς θα λέγαμε. Οχι ο Μίμης δεν είχε τέτοια πρόθεση. Γιατί μπορεί μόλις να κυκλοφόρησε το νέο του μυθιστόρημα «Αγάπη Μέδουσας» (εκδ. Πατάκη) και μπορεί αυτό να διαπραγματεύεται την ιστορία του Κινήματος του Ναυτικού (Μάιος του 1973), στην πραγματικότητα όμως μιλάει για το σήμερα. Και την κληρονομιά της γενιάς του – μέρος της έφτασε να κυβερνά σε πολλές φάσεις της Μεταπολίτευσης. Οπως τη γενιά του ’30 σημάδεψε το αναγεννητικό κίνημα του Ελευθερίου Βενιζέλου και είχε συμβολικό τέλος την κηδεία του, έτσι η γενιά του Μίμη, σημαδεύτηκε από τα γόνιμα 60s, τη Χούντα και ίσως θα λέγαμε από την κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου.

«Το βιβλίο του Μίμη έχει στοιχεία συλλογικής αυτοβιογραφίας», είπε ο ένας εκ των δύο παρουσιαστών του δημοσιογράφος Παύλος Τσίμας. Και θυμήθηκε – σπάνια το κάνει δημόσια – πως όταν ξέσπασε το Κίνημα του Ναυτικού, ήταν φοιτητής και κρατούμενος ο ίδιος στην Ασφάλεια Πειραιά και θυμάται ακόμη την αναστάτωση των χουνταίων.

Εκανε έρευνα ετών
Ο Ανδρουλάκης – που στο μυθιστόρημά του ανατέμνει το Κίνημα, την εποχή, την προδοσία του – περιέγραψε πως αναγκάστηκε να γίνει ραβδοσκόπος για να γράψει. Εκανε έρευνα ετών. Μέχρι που κατάφερε να φτιάξει εξομολογητικό δεσμό με ανθρώπους του «αόρατου δικτάτορα» Δημητρίου Ιωαννίδη (εκ των κεντρικών προσώπων στο βιβλίο). Γιατί τον ενδιέφερε η άλλη όχθη, απ’ τη δική του. Ο Μίμης κατορθώνει κάτι μαγικό – όπως έλεγαν τη Δευτέρα το βράδυ όσοι της γενιάς του και όχι μόνον επέλεξαν να παρασταθούν στο εκδοτικό – πολτικό event. Αν και πρωταγωνιστικό πρόσωπο του αντιδικτατορικού αγώνα, να τραβήξει την κουρτίνα των αρνητικών χαρακτήρων της Χούντας και να καταδυθεί στο ψυχικό τους βάθος. Γι’ αυτό, εξάλλου, όπως είπε ο ίδιος, δεν έγραψε ένα στεγνό ιστορικό δοκίμιο για το Κίνημα του Ναυτικού αλλά μυθιστόρημα και μάλιστα με μπόλικη μικροϊστορία της εποχής και όπως πάντα με ερωτικό πρόσημο στις περίπλοκες σχέσεις των πρωταγωνιστών (εδώ χωρίς να προδώσω την έκβαση σας καλώ να κρατήσετε το όνομα Ελλη, ως μοιραίο της ιστορίας).

Παρελθόν και παρόν
«Αναβράζον δισκίο» τον είπε ο έτερος των παρουσιαστών της βραδιάς ευπώλητος συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης αν και σημείωσε πως ο Ανδρουλάκης δεν δέχεται το γκρίζο φόντο ή τη ρουτινιάρικη καθημερινότητα του κόσμου αλλά μόνον επιλέγει να περιγράψει έναν επαναστατημένο και οριακό καμβά του. Για τον Μίμη αν νικούσε το Κίνημα του Ναυτικού θα έπεφτε η Χούντα αμέσως. Μάλιστα έφτασε να γράψει γι’ αυτό από τυχαία συμβάντα αλλά και από δεκάδες πληροφοριοδότες των παρασκηνίων της συγκλονιστικής χρονιάς του ’73. Αποκάλυψε δε πως ο Ιωαννίδης είχε πολιτικό όραμα ένα σχήμα – κράμα ΙΔΕΑ (Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών) και τεχνοκρατών! Και ήδη απ’ τον Οκτώβρη του ’73, πριν από το Πολυτεχνείο είχε πάρει τα ηνία της Χούντας. Είπε επίσης, πως οι συνταγματάρχες είχαν πρώτοι σχέδιο συνεκμετάλλευσης των κοιτασμάτων του Αιγαίου και το παρουσίασαν μια εβδομάδα μετά το Πολυτεχνείο με συνέντευξη Τύπου του Ανδρουτσόπουλου. Θα λέγαμε πως το παρελθόν πάντα είναι παρόν. Και η Ιστορία – στην περίπτωση του Μίμη – συχνά ο λοξός τρόπος να μιλήσεις πολιτικά για το μετέωρο σήμερα.