Η ανάρρωση στην Ελλάδα έγινε… ραδιοφωνική επιτυχία

Eνα σοβαρό ατύχημα του άλλαξε επαγγελματικό προσανατολισμό και τον οδήγησε στον κόσμο της μουσικής. Ο Βρετανός Χάρι Λόιντ έμαθε κιθάρα στο διάστημα που έμεινε στο κρεβάτι της ανάρρωσης. Αρχισε να γράφει τραγούδια με το ψευδώνυμο Waiting for Smith, τα οποία βρήκαν τον δρόμο για τον ραδιοφωνικό αέρα και έγιναν επιτυχίες. Ενα από αυτά έχει τίτλο «Peace in Greece» και o δημιουργός αφηγείται στο «Νσυν» την ιστορία του.

Πώς σας ενέπνευσε η Ελλάδα που περιγράφετε στο τραγούδι σας «Peace in Greece»;

Ερχομαι στη χώρα σας κάθε καλοκαίρι από τα έξι μου χρόνια. Για να προχωρήσω γρήγορα την ιστορία θα πρέπει να σας πω ότι εργαζόμουν ως εκπαιδευτής σκι στις Γαλλικές Αλπεις, αλλά εξαιτίας ενός σοβαρού ατυχήματος και πέρασα έναν χρόνο στο κρεβάτι. Εκεί έμαθα κιθάρα. Αφού ανάρρωσα, ήρθα στο σπίτι των γονιών μου στην Κέρκυρα για να ηρεμήσω. Ενα απόγευμα την ώρα που ο ήλιος άρχισε να πέφτει, καθόμουν στην άκρη της βεράντας μόνος μου. Κρατούσα την κιθάρα μου αγναντεύοντας τη θάλασσα που χωρίζει την Κέρκυρα με την Αλβανία. Αρχισα να αναρωτιέμαι «τι σκέφτονται οι άνθρωποι στην άλλη πλευρά κοιτώντας προς εμάς» και έτσι βγήκε το κομμάτι αβίαστα. Αρχισα να το παίζω σαν να ήταν κάποιου άλλου, το ένιωθα τόσο οικείο, όμως, που με έκανε να ανατριχιάζω.

Η εικόνα της Ελλάδας που περιγράφετε είναι η Ελλάδα που βλέπετε από την καρδιά σας. Γνωρίζετε την πραγματικότητα της χώρας;

Δεν ξέρω την Ελλάδα όπως την ξέρουν σίγουρα όσοι ζουν εκεί. Δεν έχω στο μυαλό μου τη σημερινή οικονομική κατάσταση ούτε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των προσφύγων. Σκέφτομαι το καλοκαίρι, τις κρύες μπίρες, ανθρώπους να γελάνε με βραχνιασμένες φωνές επειδή καπνίζουν πολύ, τον ήχο των τζιτζικιών καθώς και το ζεστό τυρί με το μέλι. Θα ήθελα κάποια στιγμή να ζήσω εκεί ώστε να κατανοήσω καλύτερα τη νοοτροπία των ανθρώπων, αλλά και τη γλώσσα. Φαντάζομαι όμως ότι αυτή τη στιγμή αρκετοί άνθρωποι περνάνε πολύ δύσκολα. Πάντα σκεφτόμουν ότι όσο κάτω και να φτάσεις πάντα υπάρχει και πιο κάτω. Αυτό το συναίσθημα με παρακινεί στη ζωή μου για να πάω μπροστά και να γράψω τη μουσική μου ώστε να κάνω έστω και μερικούς ανθρώπους χαρούμενους. Δίνω λίγο φως και ευτυχία.

Η σχέση σας με την ελληνική μουσική ποια ήταν;

Στα 21α γενέθλιά μου επισκέφτηκα στο Λονδίνο μια ταβέρνα όπου έσπαγαν πιάτα, με μία παρέα φίλων. Επαιξαν ελληνική μουσική όλο το βράδυ, χορέψαμε πιασμένοι χέρι χέρι και σπάσαμε περίπου 650 πιάτα. Και κάθε φορά που ακούω μπουζούκι, σκέφτομαι εκείνη την τρελή νύχτα. Ηθελα να βρω έναν σολίστ του μπουζουκιού για το «Peace in Greece», αλλά είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να τους εντοπίσεις. Τώρα έχω τους αριθμούς των τηλεφώνων από 15 σολίστες του μπουζουκιού στο κινητό μου. Οπότε εάν χρειαστείτε κάποιον, απλά τηλεφωνήστε μου…

Εχετε κάποιο αγαπημένο ελληνικό
τραγούδι;

Το ξέρω ότι είναι προφανές αυτό που θα πω, αλλά τρελαίνομαι για τον «Ζορμπά» του Μίκη Θεοδωράκη και μου αρέσει επίσης πολύ το «Μινόρε της αυγής» από την αθηναϊκή κομπανία. Θα ήθελα να μάθω περισσότερα για τη μουσική της χώρας σας.

Ελληνικά μάθατε;

Αρχικά δεν με ενδιέφερε να μάθω. Ο πατέρας μου μιλούσε λίγα ελληνικά και προσπάθησε όταν ήμουν μικρότερος να μου διδάξει όσα ήξερε. Αργότερα, όμως, στην εφηβεία μου, μου έμαθε τη λέξη «μαλάκας» και εννοείτε ότι την κράτησα. Καταφέρνω να συνεννοηθώ σε ένα εστιατόριο – βέβαια εκεί η λέξη «μαλάκας» ήταν άχρηστη. Ξέρω μερικά καλά ελληνικά ανέκδοτα, επίσης μπορώ να πω το «πώς είστε;», «ποιο είναι το όνομά σας;», «από πού κατάγεστε;». Κι επίσης, «θέλετε να έχετε πολλαπλούς οργασμούς μαζί μου;». Μπορείς να το ρωτήσεις μόνο αυτό, σωστά;