Η βεντέτα της εκτόνωσης

Δεν υπάρχει δεύτερος θάνατος. Αλλά εάν υπήρχε, στη δική του περίπτωση θα ήταν αυτός. Μια πόλη να καίγεται κάθε χρόνο στο όνομά του αλλά άθελά του. Η τυφλή βία να καθαγιάζεται από τη δολοφονία του. Και κανένας να μην τιμά τη μνήμη του έτσι όπως θα ήθελε η μητέρα του.

Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος έγινε ερήμην του ο μάρτυρας ενός κύκλου βίας που άνοιξε το 2008 και ακόμη δεν έχει κλείσει. Μπορεί όμως να πει κανείς πως «κάθε χρόνο γίνονται τα ίδια»; Πως την 6η Δεκεμβρίου κάθε χρόνου στήνεται το ίδιο σκηνικό με τον ίδιο και απαράλλαχτο τρόπο; Κάδοι που φλέγονται, βιτρίνες που σπάνε, αυτοκίνητα που πυρπολούνται, πέτρες, μολότοφ και δακρυγόνα που εκτοξεύονται κι ένας κλεφτοπόλεμος όπου τίποτε δεν αποκλείει να σημαδευτεί με ακόμη μία τραγωδία: Αυτή δεν είναι η 6η Δεκεμβρίου τα τελευταία έντεκα χρόνια;

Οχι ακριβώς. Αυτή η 6η Δεκεμβρίου δεν ήταν μια θλιβερή επανάληψη των προηγούμενων. Αυτή τη φορά ήταν κάπως διαφορετική η χωροταξία της βίας. Και ήταν διαφορετικό και το φόντο: Αν όλα αυτά τα χρόνια το κράτος έμοιαζε ανίκανο ή απρόθυμο να αντιμετωπίσει τη βία, αυτή τη φορά έδειξε τόσο αποφασισμένο ώστε να χαρακτηρίζεται «αστυνομικό». Η τυφλή βία αναμετρήθηκε με αυτό που εδώ και μέρες καταγγέλλεται ως «αστυνομοκρατία». Η τυφλή βία ήταν αυτή που ήταν πάντα. Αλλά αυτή τη φορά δεν βρήκε απέναντί της μόνο μια αποσπασματική και αναποτελεσματική «αναγκαστικότητα του ξύλου», όπως συνέβαινε όλα αυτά τα χρόνια. Δεν βρήκε μόνο το ξύλο της ματατζίδικης εκτόνωσης, όπως παλαιότερα. Βρήκε και κάτι που έμοιαζε με επιχειρησιακό σχέδιο και έκανε στο τέλος τον μπαρουτοκαπνισμένο δέκτη να φωνάξει «παραδίδομαι ρε μάγκες».

Και οι «μάγκες» του άλλου στρατοπέδου; Αυτοί πού εκτονώθηκαν τώρα που η χωροταξία της τυφλής βίας περιορίστηκε όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν; Πού εξέβαλαν τώρα που δεν κάηκαν τα Εξάρχεια; Σε μια αποκεντρωμένη βία που ξέσπασε όπου ξέσπασε για την τιμή των όπλων. Ενα κατάστημα της ΕΥΔΑΠ εδώ, ένα ΑΤΜ πιο ‘κει, μια τράπεζα παραπέρα. Τα Εξάρχεια δεν κάηκαν και οι οπαδοί της τυφλής βίας προσπάθησαν να εκτονωθούν με καταδρομικές με πετραδάκια. Ενα πετραδάκι στο Αιγάλεω, ένα άλλο στο Ιλιον, ένα τρίτο στην Ηλιούπολη. Αλλά εκτονώνεται έτσι όποιος έχει μάθει να εκτονώνεται πετώντας ολόκληρες κοτρώνες από τις ταράτσες της Στουρνάρη; Μπορούν τα πετραδάκια στην Ηλιούπολη να αντικαταστήσουν την ηδονή της φλόγας στην Πατησίων;

Αλλά σε αυτή τη βεντέτα της εκτόνωσης ανάμεσα σε 25χρονους «μάγκες», σε «μάγκες» που βράζει το αίμα τους είτε φορούν κουκούλες είτε στολή, πώς εκτονώνονται οι ένστολοι; Γδύνοντας τους διαδηλωτές, όπως φαίνεται στο βίντεο που έκανε τον γύρο των σόσιαλ μίντια και δεν παραπλανά αλλά μπορεί και να παραπλανά; Δέρνοντας ανηλεώς στα υπόγεια του Α.Τ. της Καλλιδρομίου όπως κατήγγειλε γνωστός μουσικοσυνθέτης χωρίς να τον επιβεβαιώνει κανείς;

Οι καταγγελίες για αστυνομική αυθαιρεσία θα πάρουν τον δρόμο του Συνήγορου του Πολίτη, λέει η αστυνομία και δεν μπορεί παρά να περιμένει κανείς να λειτουργήσουν οι θεσμοί και οι ανεξάρτητες αρχές. Περιμένει όμως και να κλείσει ο κύκλος της βίας, να τελειώσει επιτέλους η βεντέτα της εκτόνωσης. Στο όνομα και τη μνήμη αυτή τη φορά του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.