Για το κλίμα χρειάζεται μακροπρόθεσμος ακτιβισμός

Πάμε πάλι λοιπόν. Λίγη ψύχρα στον αέρα, χριστουγεννιάτικα φωτάκια στους δρόμους, και είναι ώρα για μία ακόμα διεθνή διάσκεψη για το κλίμα.

Η COP είναι η ετήσια διάσκεψη του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή. Φέτος διεξάγεται στη Μαδρίτη, του χρόνου είναι σειρά της Γλασκώβης. Πραγματοποιείται κάθε χρόνο από το 1995, και παρότι καλύπτεται από δημοσιογράφους, τείνει να περνά απαρατήρητη.

Αυτή τη φορά, βέβαια, τα πράγματα δείχνουν να είναι διαφορετικά. Η συγκεκριμένη COP μοιάζει να είναι ιδιαίτερη. Γιατί όχι, δεδομένων των απεργιών για το κλίμα, της κήρυξης έκτακτης κλιματικής ανάγκης από το κοινοβούλιο και του ακτιβισμού της Γκρέτα Τούνμπεργκ;

Το μόνο πρόβλημα είναι ότι τα έχουμε ξαναζήσει όλα αυτά. Η πολιτική του κλίματος χαρακτηρίζεται από βραχύβιες εκρήξεις ακτιβισμού, προσανατολισμένες σε βραχυπρόθεσμες, και συχνά ελαφρώς αυθαίρετες, προθεσμίες. Εχουμε ακούσει ξανά και ξανά πως η ώρα είναι τώρα, ή τουλάχιστον εντός των επόμενων λίγων ετών, ειδάλλως ο πλανήτης θα καταστραφεί. Είναι κατανοητό, κατά κάποια έννοια. Η παγκόσμια κλιματική δράση είναι τόσο αργή εδώ και τόσο πολλές δεκαετίες που οι ακτιβιστές έχουν κουραστεί να περιμένουν. Και ειλικρινά, φοβούνται τις συνέπειες μιας περαιτέρω αδράνειας.

Η φύση όμως της μάχης για το κλίμα είναι τέτοια που σημαίνει πως θα μας συνοδεύει μακροπρόθεσμα, και το ίδιο πρέπει να κάνει και ο ακτιβισμός μας. Αυτό οφείλεται και στις δικές μας καθυστερήσεις αλλά και στην ίδια τη φύση του κτήνους. Οπως λέει χαρακτηριστικά η επιστήμονας του κλίματος Κέιτ Μάρβελ, η κλιματική αλλαγή δεν είναι ένας γκρεμός από τον οποίο πέφτεις σε κάποια συγκεκριμένη ένδειξη του θερμομέτρου ή κάποια συγκεκριμένη ημερομηνία στο ημερολόγιο, μοιάζει περισσότερο με μια πλαγιά στην οποία γλιστράς.

Η Αλις Μπελ είναι συνδιευθύντρια της βρετανικής οργάνωσης κατά της κλιματικής αλλαγής Possible