«Ο Λαυρέντης θα ήθελε αυτό το πρόγραμμα»

Θυμάται την ημέρα που ο Παντελής Βούλγαρης είχε πάει στο σπίτι του και του ζήτησε να γράψει ένα τραγούδι για την ταινία «Ακροπόλ». Του έπαιξε μια μελωδία στο μπουζούκι και αμέσως ενθουσίασε τον σκηνοθέτη. Ο Νίκος Πορτοκάλογλου του εξέφρασε την αγωνία του για το τι στίχους θα βάλει. «Θα βρεις εσύ» του απάντησε ο Βούλγαρης και έφυγε. Εμεινε στο σαλόνι του σπιτιού του να παίζει την ανολοκλήρωτη σύνθεσή του. Εμφανίζεται η 7χρονη τότε κόρη του κρύβοντας κάτι στην πλάτη της και του φωνάζει «Μπαμπά, μπαμπά, κλείσε τα μάτια σου». «Ετσι έφτιαξα το ρεφρέν από το ομώνυμο τραγούδι. Του άλλους στίχους τους πρόσθεσα χωρίς να αντιληφθώ τι λένε ακριβώς, αλλά την ίδια στιγμή κάτι με έσπρωχνε να μην τους αλλάξω. Οταν το ηχογραφούσα, ο πατέρας μου μπαίνει στο νοσοκομείο για εξετάσεις και μέσα σε τρεις μέρες πεθαίνει από ανακοπή. Τότε ένιωσα ότι με αυτό το τραγούδι του έλεγα αντίο. Πήρα την απάντηση γιατί, χωρίς να το κατανοώ, έγραφα τους στίχους “…σαν προσφυγάκι δίχως πάσο”. Είχε έρθει 2 ετών από τη Σμύρνη».

Το περίεργο αυτό περιστατικό αναδύθηκε πολλές φορές στο μυαλό του Νίκου Πορτοκάλογλου. Ο ξαφνικός χαμός του φίλου και συνεργάτη του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα εν μέσω της πετυχημένης συνεργασίας τους τον συντάραξε. Ο Πορτοκάλογλου βρήκε παρηγοριά στην εργασιοθεραπεία. «Αρχισα αμέσως να δημιουργώ καινούργια κομμάτια, όμως δεν πρόλαβα να τα ηχογραφήσω διότι έπρεπε να δουλέψουμε την καινούργια παράσταση. Ομως είχα γράψει ένα τραγούδι για τον Λαυρέντη πριν πεθάνει, χωρίς καν να υποψιαστώ ότι προοριζόταν για εκείνον. Σε κάποιο σημείο λέει “Κάποιος χάνει της ζωής του τα κλειδιά / κάποιος φτάνει κολυμπώντας στη στεριά / κάποιος πάλι ρίχνει σε τυφλά / και μια σφαίρα σε χτυπάει / Κάποιος πάλι ανοίγει τα φτερά / και στη γη σε παρατάει. Ναι, το ξέρω δεν μπορώ το σκοτάδι να νικήσω / μα τη νύχτα προσπαθώ / λίγο ακόμη να φωτίσω”. Τότε σκέφτηκα ότι προορίζονταν για τους ανθρώπους που είχα χάσει. Για εμένα η μαγική διαδικασία στο γράψιμο είναι όταν κλείνω τον διακόπτη του μυαλού μου, σταματάω να αντλώ από το συνειδητό και ανοίγει η πόρτα ενός βαθύτερου τόπου μέσα μου, απ’ όπου βγαίνουν πράγματα που με ξαφνιάζουν, που δεν γνωρίζω. Εφυγε ο Λαυρέντης και δόθηκε η απάντηση και γι’ αυτό το τραγούδι που έχει τίτλο “Νυχτερινό”».

Η ΝΕΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Ο διάλογος με τον αγαπημένο του φίλο συνεχίζεται μέσα από την παράσταση που σχεδίαζαν. «Μου πέρασε από το μυαλό να το ακυρώσω, αλλά είναι βέβαιο ότι ο Λαυρέντης θα ήθελε να φωνάξω τα παιδιά που είχαμε σκεφτεί και να το κάνουμε». Η ιδέα της παράστασης «Jukebox – Τα τραγούδια που μας μεγάλωσαν» ξεκίνησε μέσα από τις κουβέντες τους με τον Λαυρέντη όταν έκαναν περιοδεία. Σχεδίαζαν ένα πρόγραμμα στο οποίο, εκτός από δικά τους, θα υπήρχαν τα τραγούδια που αγαπάνε, που τους σημάδεψαν, που τους βρήκαν στην πρώτη τρυφερή ηλικία. «Είχαμε σκεφτεί να συνεργαστούμε με τους Μπλε και τα Κίτρινα Ποδήλατα, νεότερης γενιά συγκροτήματα, τον Στάθη Δρογώση, ο οποίος προέρχεται και αυτός από γκρουπ. Τους είπα ότι ήθελα να με βοηθήσουν ν’ αφηγηθώ την ιστορία μου μέσα από τραγούδια και βεβαίως να διηγηθούν και τη δική τους. Δεν θέλαμε να τοποθετηθούν σε ένα πρόγραμμα εν είδει ποτ πουρί. Ετσι μετά από ένα λαϊκό που έμαθα από το ραδιόφωνο των γονιών μου, θα παίζουμε εκείνο που άκουγα μανιωδώς από τον δίσκο που είχα αγοράσει από το χαρτζιλίκι μου. Ενα κομμάτι που άκουσα από ένα γκρουπάκι μεγαλύτερων παιδιών που κάνανε πρόβα στη γειτονιά και την ίδια στιγμή από το τρανζιστοράκι της γειτόνισσας έπαιζε το “Ιστορία μου, αμαρτία μου” ή ένα ιταλικό κομμάτι που άκουγαν στο σπίτι του Στάθη και το θυμάται από τότε που ήταν παιδί. Η συρραφή αυτών των μελωδιών γίνεται με τέτοιο τρόπο που μοιάζει σαν να φτιάχνουν όλες μαζί ένα τραγούδι».

INFO

«Jukebox – Τα τραγούδια που μας μεγάλωσαν»: Νίκος Πορτοκάλογλου, Μπλε, Κίτρινα Ποδήλατα, Στάθης Δρογώσης, Αγάπη Διαγγελάκη, Βύρωνας Τσουπάκης, στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο (Λεωφ. Συγγρού 143, {LF}τηλ. 210-9315.600) από 7/12.