Στη συγκέντρωση της ΕΦΕΕ

«Η πλατεία ήταν γεμάτη με το νόημα που ‘χει κάτι απ’ τις φωτιές. Στις γωνίες και τους δρόμους από συντρόφους οικοδόμους, φοιτητές». Το 1975 πρωτακούσαμε αυτό το τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου από τον δίσκο «10 χρόνια κομμάτια». Με τον αντίλαλο της χούντας να φτάνει ακόμη ολοζώντανος, με το Πολυτεχνείο λιγότερο από δύο χρόνια πίσω μας. Το «Στη συγκέντρωση της ΕΦΕΕ» ερχόταν και σε εμάς τους πρωτοέφηβους με τη φόρα του αντιστασιακού αγώνα. Κι ας μην ήταν «όλα συνειδητά» όπως λέει ο τελευταίος στίχος.

Τα χρόνια πέρασαν, η φόρα όμως έμεινε. Και σιγά σιγά μεταλλάχθηκε ώστε να κατασταλάξει, όσον αφορά το παράλληλο σύμπαν των ελληνικών πανεπιστημίων, στην ιδεολογική τρομοκρατία, την κουλτούρα των καταλήψεων, την καθιέρωση του τραμπουκισμού των λίγων εναντίον των πολλών. Το τρόπαιο «των παιδιών του Πολυτεχνείου» φαίνεται ότι δεν άφηνε τις επόμενες γενιές να κοιμηθούν (όπως το τρόπαιο του Μιλτιάδη τον Θεμιστοκλή). Και προσπαθούσαν να διατηρήσουν αυτό το εξεγερσιακό κλίμα μέσα από τα μπάχαλα και τις φωνές των αμφιθεάτρων, τις ατελέσφορες συνελεύσεις, τις κομματικές μαγκιές. Εδώ δίκιο είχε όποιος φώναζε πιο δυνατά. Μια νοοτροπία που ξέβαψε, δυστυχώς, και στον πολιτικό πολιτισμό μας. Αντικαθιστώντας τα επιχειρήματα με συνθήματα. Και κεφαλαιοποιώντας τη συμμετοχή στο φοιτητικό κίνημα. Διότι βεβαίως υπήρχαν και υπάρχουν προβλήματα και κενά στα πανεπιστήμια. Το να προσπαθείς όμως να τα λύσεις με κινήματα δείχνει ότι δεν θέλεις να λυθούν ποτέ. Διότι πού αλλού θα εκπαιδεύονται τα κομματικά μας στελέχη;

Και κάπως έτσι φτάσαμε στον «ξεσηκωμό» για την μη κατάργηση του ασύλου. Που, ως αίτημα και μόνο, καταργεί την έννοια του ασύλου. Το ότι ένας στους πέντε φοιτητές ψήφισε, για πρώτη φορά ηλεκτρονικά, υπέρ της κατάργησης του ασύλου βάζει τέλος στη δικτατορία μίας δράκας που διαφέντευε τα πανεπιστήμια. Και μου θυμίζει τη νεαρή συνάδελφο Διονυσία που, ασκούμενη τότε στα «ΝΕΑ», έκλαιγε διότι δεν μπορούσε, λόγω καταλήψεων, να δώσει τα μαθήματά της, να πάρει το πτυχίο της.