Η πολυτέλεια της βουβουζέλας

Είναι αυτό που αξίζει να κρατήσει κανείς από το συνέδριο της ΝΔ. Διαμορφώνει ο νυν τη φυσιογνωμία του κόμματος; Ή όσες φορές και αν δώσει το σύνθημα της εκκίνησης σε μετασυνεδριακούς αγώνες δρόμου, τη φυσιογνωμία του κόμματος θα διαμορφώνουν πάντα οι πρώην; Μπορεί να το πει κανείς και πιο σχηματικά. Αν το Ποτάμι δεν υπάρχει πια, είναι επειδή Ποτάμι είναι ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης – απόδειξη η βουβουζέλα με την οποία έδωσε το σύνθημα της εκκίνησης ο Μητσοτάκης και μπορεί να μην είχε σκεφτεί ούτε ο Σταύρος Θεοδωράκης.

Γίνεται όμως να αρέσουν όλα αυτά τα «ποταμίσια» στον έναν πρώην, τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, που θυμίζει από το βήμα του συνεδρίου πως η ΝΔ είναι κατά βάση λαϊκό κόμμα; Μπορεί να αρέσουν στον άλλον πρώην, τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος αρνείται να διαγράψει από το λεξιλόγιό του τους όρους «λαθρομετανάστευση» και  «λαθρομετανάστης» αλλά και να συγχρονιστεί με τη στροφή του νυν στο ζήτημα της Συμφωνίας των Πρεσπών; Εντάξει, δεν κάνει τη φυσιογνωμία ενός κόμματος ένας ποταμικής έμπνευσης αγώνας δρόμου. Αυτή όμως είναι η εικόνα που κρύβει χίλιες λέξεις. Είναι το τελευταίο σποτ ενός κόμματος που διαφημίζει όχι τον λαϊκό ούτε τον δεξιό, αλλά τον φιλελεύθερο χαρακτήρα του.

Ισως να μην μπορούσε να γίνει και διαφορετικά σε ένα κόμμα ο πρόεδρος του οποίου έχει αποφασίσει να είναι απλώς ο εαυτός του. Αλλά τι συμβαίνει όταν και οι πρώην έχουν αποφασίσει να είναι κι αυτοί ο εαυτός τους; Οταν ο λαϊκός και συναινετικός μέχρι υποψίας Μεϊμαράκης τονίζει τον λαϊκό χαρακτήρα του κόμματος και ο σκληρά δεξιός Σαμαράς δεν σηκώνει μύγα στο εθνικιστικό σπαθί του; Τι γίνεται σε ένα κόμμα όταν ανάμεσα στον νυν και τους πρώην υπάρχει τέτοια ασυμφωνία χαρακτήρων;

Μπορεί να μη γίνεται και τίποτε. Από την επομένη του συνεδρίου ο Μεϊμαράκης θα επιστρέψει στην αποστρατεία των Βρυξελλών και ο Σαμαράς στην έρημο των βορείων προαστίων. Ο ήχος των πρώην θα σβήσει και η ΝΔ θα συνεχίσει τον φιλελεύθερο δρόμο της καλύπτοντας καμιά φορά το κενό που άφησε σε ποταμίσιες ιδέες το Ποτάμι. Στην πολιτική όμως ποτέ κάτι προσωρινό δεν γίνεται μόνιμο. Αν δείχνει επομένως κάτι αυτή η ασυμφωνία χαρακτήρων, αυτό είναι πως ο πολυσυλλεκτικός χαρακτήρας της ΝΔ, έτσι τουλάχιστον όπως εκφράζεται από τον νυν και τους πρώην, μπορεί να γίνει η καύσιμη ύλη του καζανιού που κάποια στιγμή θα βράσει.

Είναι η στιγμή που οι της ΝουΔού θα αρχίσουν να αναρωτιούνται τι πήγε στραβά. Μήπως έχασε το κόμμα την επαφή του με τον απλό κόσμο της βάσης; Μήπως δεν είχε υπολογίσει σωστά το κόστος της στροφής στο Μακεδονικό; Ή δεν ήταν αρκετά αυστηρή στο Προσφυγικό – το «λαθρομεταναστευτικό», όπως μπορεί και να διόρθωνε κάποιος πρώην; Και τι ήταν όλα αυτά τα «ποταμίσια»;

Κανείς δεν μπορεί να ξέρει με ακρίβεια πότε θα συμβεί. Η ΝΔ όμως έχει την πολυτέλεια να ξέρει από τώρα για το τι θα τσακωθεί. Είναι μια πολυτέλεια που δεν είχε στη διάθεσή του κανένας πρόεδρος της ΝΔ στο παρελθόν.  Αντίθετα με τους πρώην, την έχει ο νυν. Κι αυτό τού επιτρέπει να δώσει και πάλι εκείνος το σύνθημα της εκκίνησης με τη βουβουζέλα του.