Του Αηλιά

Διαβάζω για την εκκλησία του Προφήτη Ηλία στην Ηλιούπολη αλλά οι συνειρμοί με πάνε στα «βουνά» των νησιών μας. Εκεί που ο Προφήτης Ηλίας αυτονομείται από ευαγγέλια, ιερούς κανόνες, «επίσημες σελίδες» και γίνεται Αηλιάς. Σε εκείνα τα ξωκλήσια στις κορυφές τους που ακόμη και για εμάς που, όταν ήμασταν παιδιά, αποφεύγαμε τις εκκλησίες, ήταν σημείο αναφοράς. Το «ποιος θα φτάσει πρώτος» στο εκκλησάκι ήταν ένα είδος μαραθωνίου των παιχνιδιών μας. Ή μάλλον πένταθλου αφού απαιτούσε και σκαρφάλωμα και υπερπήδηση εμποδίων και ισορροπία σε κάτι τόσα δα βραχάκια. Και στην επιστροφή, η τσουλήθρα της κατηφόρας που μας στοίχιζε εκδορές, μώλωπες, κάποιο σχισμένο ρούχο, ενίοτε και κανένα χαμένο παπούτσι. Το δυσάρεστο ήταν ότι η γιορτή τους, στις 20 Ιουλίου, μας θύμιζε ότι το καλοκαίρι που αφήσαμε πίσω άρχισε να γίνεται περισσότερο από αυτό που περίμενε μπροστά μας.

Ναι, είναι αυτά τα εκκλησάκια στις κορυφές των βουνών μας, χαρακτηριστική εικόνα ελληνικού τοπίου. Αυτά που ακόμη και σήμερα ψάχνουμε με το μάτι, δεν πα’ να ‘χουμε το κινητό με το gps στο χέρι. Πολύ πιο εύκολο να προσανατολιστείς όταν ξέρεις ότι το ιερό τους δείχνει πάντα προς την Ανατολή. Αυτά που διατηρούν την παράδοση ενός τόπου υπερκαλύπτοντας τις διαφορές των θρησκειών. Που ακόμη και σήμερα θυμίζουν, με κάποιον τρόπο, βωμούς.

«Δάνειο» από την αρχαία ελληνική θρησκεία η λατρεία του Προφήτη Ηλία. Προστάτης των αγροτών και των βοσκών, των ξωμάχων, εξού και τα ξωκλήσια του. Και ως εκ τούτου, συνδεδεμένος με τα μετεωρολογικά φαινόμενα που καθορίζουν την αγροτική και ποιμενική ζωή. Οι λαογράφοι τον σχετίζουν με τον θεό Δία που κρατούσε στα χέρια του τα καιρικά φαινόμενα. Εγώ πάλι θυμάμαι να τον ταυτίζουν, στην πατρίδα μου, με τον Απόλλωνα, τον θεό του ήλιου. Λόγω του ονόματός του. Τι σημασία έχει. Η ευρυχωρία (τα «φάρδυτα» όπως έλεγε ο Εμπειρίκος) της Ορθοδοξίας είναι τόσο μεγάλη ώστε όλα μπορεί να ισχύουν.