Το παιχνίδι με τις κούκλες

Μπορεί να το φανταστεί κανείς σαν μια μπάμπουσκα. Ανοίγει την πρώτη κούκλα, αυτή που επιγράφεται ΚΙΝΑΛ, και τι βλέπει μέσα; Μια ολόιδια κούκλα που όμως τη λένε ΠΑΣΟΚ. Αυτό βλέπει και ο Παύλος Γερουλάνος. Κι αυτό που βλέπει κι αυτός και όλοι οι άλλοι δίνει νόημα σε αυτό που φωνάζει μόνο ο ίδιος: Αφού στο βάθος είμαστε ΠΑΣΟΚ, γιατί επιγραφόμαστε ΚΙΝΑΛ; Κι αφού η μπάμπουσκα ΠΑΣΟΚ ήταν το μεγάλο μας σουξέ στη βιτρίνα, γιατί δεν πετάμε το περίβλημα; Γιατί να μην αναστήσουμε το brand αντί να το θάψουμε; Εδώ θα επιχειρήσει να κάνει rebranding μια ολόκληρη χώρα το 2021, δεν μπορεί να κάνει ένα κόμμα που στο κάτω κάτω σημάδεψε μεταπολιτευτικά αυτήν την ίδια χώρα όσο κανένας άλλος;

Στο ερώτημα θα μπορούσε να απαντήσει με μια φράση ο Γιώργος Καμίνης που είπε στο One Channel πως το ΠΑΣΟΚ έχει κλείσει τον ιστορικό του κύκλο – αν ήταν γνήσιος πασόκος μπορεί και να έλεγε πως μπήκε στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Η ουσία πάντως δεν αλλάζει. Η μπάμπουσκα, λέει, ξεπεράστηκε από την εποχή και δεν μπορεί να τον αδικήσει κανείς: ούτε καν η Μπάρμπι δεν είναι αιώνια. Στο ερώτημα απαντάει όμως και η πεζή πραγματικότητα. Το ΑΦΜ της μπάμπουσκα ΠΑΣΟΚ είναι βαρύ κι ασήκωτο. Δεν είναι καλύτερα λοιπόν να την κρύψουμε μέσα σε μια άλλη; Δεν είναι καλύτερα να είμαστε, αλλά να κάνουμε πως δεν είμαστε; Εντάξει, ας μην το ψιθυρίζουμε και μεταξύ μας σαν πρωτοχριστιανοί. Αλλά ας μην το φωνάζουμε κιόλας και μας πάρουνε χαμπάρι.

Μοιάζει κάπως οξύμωρο το γεγονός πως το αλατοπίπερο στη συζήτηση δεν το έβαλε ο Νίκος Ανδρουλάκης, δηλαδή κάποιος με ισχυρά ενδοκομματικά ερείσματα, αλλά ο άλλοτε απών και ακίνδυνος Γερουλάνος – τόσο απών και ακίνδυνος παλαιότερα ώστε να θυμίζει τον απολιτίκ και αμέριμνο πρίγκιπα που τριγυρνάει στην αυλή ενώ η μοναρχία κλονίζεται. Αλλά εκείνος ήταν ένας άλλος Γερουλάνος, δεν είναι σαν τον σημερινό που ανακάλυψε πως καμία πριγκιπική απόλαυση δεν μπορεί να συγκριθεί με λίγη πολιτική ίντριγκα. Και κάπως έτσι, θέτει το μέγα υπαρξιακό ζήτημα της πασοκικής νεκρανάστασης με ζέση εσωκομματικού αντίπαλου δέους. Ή αυτός ή η Φώφη. Ή η μπάμπουσκα ή η Μπάρμπι.

Είναι ένα παιχνίδι με κούκλες που αξίζει να χαζέψει κανείς. Για τη σωτηρία της μπάμπουσκα ΠΑΣΟΚ δηλώνει πως αγωνιά κάποιος που δεν θυμίζει σε τίποτε ΠΑΣΟΚ απέναντι σε μια πρόεδρο που, από το όνομά της έως τη ρητορική της, είναι ΠΑΣΟΚ στα πάντα. Η Φώφη Γεννηματά δεν κάνει rebranding της ταμπέλας, κάνει όμως σε όλα τα υπόλοιπα ως κληρονόμος του κινήματος ή – αν θέλει να μείνει κανείς στη μοναρχική τυπολογία – του στέμματος. Δικό της είναι το στέμμα του πράσινου ήλιου με τις ακτίνες και μπορεί και να το φορούσε εάν υπήρχαν εστεμμένες μπάμπουσκες.

Δεν υπάρχουν. Αλλά ακόμη κι έτσι, η Φώφη Γεννηματά εξασφάλισε στο συνέδριό της άλλα δυο χρόνια κυριαρχίας. Το διάστημα είναι ικανό για να δοκιμαστεί, μεταξύ άλλων, ο Γερουλάνος – θα προετοιμαστεί για τη μεγάλη μάχη με τις κούκλες ή ο χρόνος θα κάνει την αγωνία του για την μπάμπουσκα να ξεθυμάνει; Μένει να φανεί. Με τον κίνδυνο πάντα σε ένα τέτοιο παιχνίδι να του μείνει η μισή μπάμπουσκα στα χέρια.