Πού βρισκόμαστε;

Μας δίδαξαν ότι όλοι είμαστε ίσοι ενώπιον του νόμου, ότι έκαστος φορολογείται ανάλογα με τη φοροδοτική του ικανότητα, ότι η Βουλή νομοθετεί, ότι η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη και κατά το δυνατόν αδέκαστη, ότι οι εθνοπατέρες θυσιάζονται για το καλό του συνόλου. Οτι, ότι…

Τα ίδια περίπου μεταδώσαμε στα παιδιά μας. Οτι πάνω απ’ όλα είναι η πατρίδα και το χρέος προς αυτήν, διότι χωρίς αγάπη (προς αυτήν) γινόμαστε στην ουσία απάτριδες, έρμαια τυχάρπαστων, τυχοδιωκτών, πατριδοκαπήλων και εθνοκαπήλων, χωρίς προσωπικότητα.

Μας δίδαξαν ότι η τήρηση των παραδόσεων συντελεί στη συνέχεια των πολιτισμικών μας στοιχείων, απαραίτητων για την εθνική, κοινωνική και πολιτική συνοχή ενός κράτους.

Πού βρισκόμαστε όμως τώρα, ύστερα από δεκαετίες ασωτίας και ληστρικής υφαρπαγής του δημόσιου χρήματος;

Από τη μία, όλοι αυτοί οι εθνοσωτήρες με το οικογενειακό και κάθε λογής πελατειακό περιβάλλον, με τους «σμπίρους», τους αφισοκολλητές και τους ανεπάγγελτους να κατακλύζουν τη Βουλή των Ελλήνων και τις άλλες, κατά χιλιάδες ειδικά συνιστώμενες θέσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Και από την άλλη, οι παρίες του τόπου αυτού, οι «ξεβράκωτοι» της Γαλλικής Επανάστασης, που όλο και πληθαίνουν, όλο και εξαχρειώνονται. Χωρίς προοπτική! Κουρέλια της ζωής… Ενας λαός μαζοποιημένος, χωρίς παιδεία, πάει κι έρχεται σαν φτερό στον άνεμο, σαν τον ναρκομανή σε προχωρημένο στάδιο, με το μάτι απλανές, να μην περιμένει τίποτα.

Και για όλα αυτά τα δραματικά, που μόνο μεγάλο κακό προοιωνίζονται, εφευρίσκεται ο εχθρός. Πάντα εκτός των τειχών. Ανίκανοι να αυτοκυβερνηθούμε, να διαχειριστούμε στοιχειωδώς τα του οίκου μας, ικανοί όμως να δημιουργούμε όλο και περισσότερους νεόπλουτους.

Μια κατάσταση σχιζοφρενική, αφού σήμερα τα ίδια πρόσωπα κατακεραυνώνουν με πάθος τις χθεσινές θέσεις και απόψεις τους.

Σωρεία σκανδάλων διασπάθισης δισεκατομμυρίων ευρώ, αλλά κατά περίεργο τρόπο υποθέσεις παραγράφονται, είτε λόγω αλλαγής των ποινικών κωδίκων είτε λόγω άλλων συσχετισμών. Με τον ήλιο τα βάζω, με τον ήλιο τα βγάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε. Κουβέντα να γίνεται…

Η συρρικνωμένη, η απομένουσα τάξη των νοικοκυραίων συνθλίβεται στις μυλόπετρες ενός αδίστακτου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος. Προσπαθεί να προσανατολιστεί και να καταλάβει πού βρίσκεται!

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, κατακλυζόμαστε από χιλιάδες μετανάστες-πρόσφυγες τους οποίους δημιούργησαν οι αναίτιοι πόλεμοι των μεγάλων δυνάμεων για την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της χώρας τους.

Ας ελπίσουμε ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη μπορεί να διορθώσει κάποια πράγματα.

Αλλωστε η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Ο Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρώην πρόεδρος του ΔΣΑ