Μοναξιά

Οι σκηνές που μετέδιδαν αυτή την εβδομάδα τα διεθνή μέσα ενημέρωσης από το Χονγκ Κονγκ ήταν συγκλονιστικές. Εκατοντάδες νέοι άνθρωποι είχαν κλειστεί στο Πολυτεχνείο, το οποίο είχε περικυκλωθεί από τις δυνάμεις ασφαλείας. Οι αστυνομικοί πυροβολούσαν τους πολιορκημένους με λαστιχένιες σφαίρες κι εκείνοι απαντούσαν με βόμβες μολότοφ και βέλη. Οποιος έβγαινε συλλαμβανόταν και κατέληγε στη φυλακή με κατηγορίες που επισύρουν ποινή δεκαετούς κάθειρξης. Πολλοί προσπαθούσαν έτσι να διαφύγουν κατεβαίνοντας από τα παράθυρα με σκοινιά, ενώ άλλοι επιχειρούσαν να δραπετεύσουν μέσα από τους υπονόμους. «Βρώμαγε αφόρητα και είχε πολλές κατσαρίδες και πολλά φίδια», είπε ο Μπάουι, ένας φοιτητής που αναγκάστηκε να γυρίσει πίσω. «Κάθε βήμα ήταν πολύ, πολύ επώδυνο. Ποτέ δεν μου είχε περάσει από το μυαλό ότι μια μέρα μπορεί να χρειαζόταν να κρυφτώ σε έναν υπόνομο ή να δραπετεύσω μέσα από υπονόμους για να επιβιώσω».

Ποτέ δεν μας είχε περάσει από το μυαλό ότι θα συνέβαιναν τέτοια πράγματα τον 21ο αιώνα σε ένα μεγάλο διεθνές χρηματοπιστωτικό κέντρο όπως το Χονγκ Κονγκ. Και ότι αυτή η αντίσταση εικοσάχρονων και εικοσιπεντάχρονων σε ένα καθεστώς εφιαλτικού αυταρχισμού θα ήταν τόσο μοναχική.

Είναι αλήθεια πως το Χονγκ Κονγκ είναι μακριά. Είναι επίσης αλήθεια ότι ο αντίπαλος των διαδηλωτών εκεί δεν είναι ο συνήθης ύποπτος, οι Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά μια χώρα την οποία έχουν όλοι ανάγκη για τις επενδύσεις της, τον δυναμισμό της και τη φτηνή εργατική της δύναμη. Είναι αρκετοί άραγε αυτοί οι λόγοι για να εξηγήσουν τη σιωπή στα ελληνικά πανεπιστήμια, την αδιαφορία των Βρυξελλών, την υποκρισία του ριζοσπάστη πολιτικού που θέλει να μετατρέψει τη χώρα του σε μια σοσιαλιστική νησίδα στην Ευρώπη;

«Είναι δύσκολο να φανταστώ τον Τζέρεμι Κόρμπιν να παίρνει το μέρος των διαδηλωτών στο Χονγκ Κονγκ», λέει ένας πρώην υπουργός στους Times. Μα τότε για τι διάβολο Αριστερά μιλάμε;

Εξίσου εκκωφαντική είναι η σιωπή της Ευρώπης και για τη σφαγή αυτών των ημερών στο Ιράν. Εκεί ο βασικός λόγος είναι άλλος: η ανησυχία ότι ο πρόεδρος Τραμπ μπορεί τελικά να δικαιωθεί, η πρόβλεψη ότι οι αμερικανικές κυρώσεις κατά της Τεχεράνης θα συσπείρωναν τον λαό γύρω από τη θεοκρατική του ηγεσία διαψεύδονται, συνέβη το αντίθετο, οι πολίτες βγήκαν στους δρόμους για να διακηρύξουν ότι δεν αντέχουν άλλο και το καθεστώς, το ίδιο καθεστώς που η Ευρώπη υπερασπίζεται στο ζήτημα του πυρηνικού του προγράμματος, τους πυροβολεί εν ψυχρώ από αυτοκίνητα, από σκεπές, ακόμη κι από ελικόπτερα.

Συνηθίζουμε να λέμε ότι τέτοιου είδους εξεγέρσεις δεν μπορεί να αντιμετωπιστούν μόνο με τη βία, ότι χρειάζονται παραχωρήσεις και διάλογος. Αλλά μάλλον είναι ένα ακόμη κλισέ. Μάθατε τι απαντούν οι κινεζικές Αρχές στους φοιτητές που επιστρέφουν στη Σιντζιάνγκ και ρωτούν τι απέγιναν οι γονείς τους;

«Το μυαλό τους μολύνθηκε από ανθυγιεινές σκέψεις».