Από τη Λεωφόρο {CR}στη… λεωφόρο {CR}των επιτυχιών!

Εκείνος ο Μάρτιος ήταν διαφορετικός. Οχι ψυχρός. Απλά ανοιξιάτικος. Αλλά στη Λεωφόρο ένιωθες ζεστό τον άνεμο. Η προσμονή γαρ. Οι φίλοι του Τριφυλλιού, έχοντας δει την ομάδα τους να περνά με 1-0 από το Οπόρτο, ονειρεύονταν μεγαλεία και ημιτελικό στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Είμαστε ακόμη στο 2003: στα ενδότερα της Λεωφόρου, σε ένα ανακαινισμένο γήπεδο που πάντως μαρτυρούσε χρονάκια και ρυτίδες, οι… Δράκοι της Πορτογαλίας έκαναν την εμφάνισή τους. Εκοβαν βόλτες θέλοντας να προσαρμοστούν, να αντιδράσουν στο γκολ του Ολιζαντέμπε στο πρώτο ματς. Ενας κύριος, όντως γοητευτικός, αλλά μάλλον μαζεμένος, δεν έκρυβε την ανησυχία του. Κάπου εκεί, ένα δίδυμο ελλήνων παραγόντων με αποστολή να διευκολύνει ή να παίξει ρόλο στην ομαλή διεξαγωγή του ματς, άνοιξε διάλογο. «Οντως είναι νόστιμος. Σκέτος Τζορτζ Κλούνι. Για προπονητής, δεν ξέρω», η ατάκα που έκανε αίσθηση. Και ναι, δεν προερχόταν από άνδρα, αλλά από γυναίκα.

Η Πόρτο επικράτησε του Παναθηναϊκού με σκορ 2-0 στην παράταση, ο Ντερλέι υπήρξε ο σκόρερ των δύο γκολ και έφτασε μέχρι το τέλος της διαδρομής. «Οποιος περνούσε θα πήγαινε μακριά», είπε ο τεχνικός της Πόρτο στον ομόλογό του του Παναθηναϊκού, τον Μαρκαριάν. Οι Ποργογάλοι ύψωσαν το τρόπαιο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Ακόμη σωστότερα, έφτασαν στο τρεμπλ, καθόσον πανηγύρισαν και τους εγχώριους τίτλους στην πατρίδα τους, κάνοντας τους Αετούς της Μπενφίκα να δουν τη σκόνη τους! Ηταν η πρώτη γνωριμία του ελληνικού κοινού με έναν προπονητή νεόκοπο, με έναν άνθρωπο που σχεδίαζε στο μυαλό του μια καριέρα μεγάλη. Ενός ατόμου που ήταν μόνο 40 ετών αλλά είχε ωριμότητα αξιοθαύμαστη για το νεαρό της ηλικίας του. Οσοι τον αντίκρισαν στη Λεωφόρο, όσοι τον είδαν να ξεσπά στη λήξη της παράτασης, τον θυμούνται με ελαφρώς ψαρά μαλλιά που ενίσχυαν την εικόνα του Ζοζέ Μουρίνιο.

Καριέρα γεμάτη τίτλους. Μουρίνιο, λοιπόν. Μπήκε ξανά στη ζωή μας με τρόπο δυναμικό. Ανεμοστρόβιλος πραγματικός! Σε μια ακόμη στροφή μιας καριέρας γεμάτης τίτλους, αλλά για πολλούς αμφιλεγόμενης. Οπως εξάλλου κάπως έτσι χαρακτηρίζεται και η προσωπικότητά του. Εκανε νωρίς την εκτόξευση, το 2004, δηλαδή την επόμενη χρονιά που έφτασε στην κορυφή και το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Πάλι με την Πόρτο κατέκτησε ευρωπαϊκό τρόπαιο, το Τσάμπιονς Λιγκ απέναντι στη Μονακό. Πορεία στρωμένη με ροδοπέταλα και άλλωστε, πότε θα πήγαινε ξανά η Πόρτο σε τελικό και πότε θα συναντούσε ένα χαμηλό εμπόδιο όπως ήταν η Μονακό; Ενας άνθρωπος με κινήσεις μελετημένες, φρόντισε ήδη για το επόμενο βήμα της πορείας του. Δεν περίμεναν πολλοί αυτοί την εξέλιξη. Τουλάχιστον όχι όσοι τον είδαν να κλωτσά με μικρή επιτυχία την μπάλα ως ποδοσφαιριστής της Μπελενένσες και της Ρίο Αβε. Και επιπλέον όσοι δεν τον… μετρούσαν περισσότερο από έναν καλό διερμηνέα. Ω, ναι! Μεταφραστής συστήθηκε στο πλευρό του Ρόμπσον όταν ο άγγλος κόουτς έπιασε θέση προπονητή στην Πορτογαλία και εν συνεχεία στην Ισπανία και την Μπαρτσελόνα. Ρουφούσε τη γνώση σαν σφουγγάρι, φιλόδοξος δίπλα σε έναν δάσκαλο του ποδοσφαίρου όπως ήταν ο (ολλανδός προπονητής) Λουίς Φαν Γκάαλ.

Η συνέχεια φάνταζε δύσκολη αλλά για τον Μουρίνιο αποδείχθηκε απλή. Ανέβηκε τα σκαλιά της ιεραρχίας με βουλημία. Οταν έγινε πρώτος προπονητής, δεν κοίταξε ποτέ πίσω. Ανάγκασε τον κόσμο να τον παραδεχθεί και τους κροίσους παράγοντες να στρώνουν χαλί εκατομμυρίων ευρώ στα πόδια του για να τον κάνουν να υπογράψει χρυσό συμβόλαιο. Τον Ρομάν Αμπράμοβιτς στην Τσέλσι. Τον Μάσιμο Μοράτι στην Ιντερ. Εκεί κατέκτησε και δεύτερο Τσάμπιονς Λιγκ! Το 2010, τον έπεισε (με το αζημίωτο, βέβαια) ο Φλορεντίνο Πέρεθ να μεταβεί στη Μαδρίτη για λογαριασμό της Ρεάλ. Τίτλοι κι εκεί. Παντού επιτυχίες.

Μετά, ξανά στην Τσέλσι για να πάει και στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 2016 κι ενώ από τότε η ανεκπλήρωτη εμμονή στο Ολντ Τράφορντ ήταν να βρουν έναν νέο Σερ Αλεξ Φέργκιουσον. Αυτά, όμως, δεν τα παραγγέλνεις. Σου βγαίνουν στην πορεία. Ο Μουρίνιο απέτυχε και απολύθηκε, πληρώνοντας ίσως και πάλι τις κόντρες με παίκτες – αστέρια.

Τον Δεκέμβριο του 2018, σχεδόν έναν χρόνο νωρίτερα δηλαδή, είδε να σφαλίζουν γι’ αυτόν οι πόρτες του προπονητικού κέντρου των Κόκκινων Διαβόλων. Και ο Ζοζέ Μουρίνιο, ο Special One όπως αρέσκεται να τον αποκαλούν, μπήκε στο ταμείο ανεργίας αλλά χωρίς την ανάγκη για επίδομα ανεργίας. Βλέπετε, ο άνθρωπος που κάποτε ξαφνιάστηκε από τους στενούς διαδρόμους της Λεωφόρου, πριν από ακριβώς 16 χρόνια, έκανε μια καριέρα στους πάγκους τρέχοντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα και γοητεύοντας όχι με το πολύ γκριζαρισμένο πλέον μαλλί του τις θηλυκές υπάρξεις, αλλά τους παράγοντες. Σαν πολύφερνη νύφη μαγνήτιζε πάντα τους πλούσιους και πετύχαινε τον σκοπό του. Που ήταν να ανελιχθεί, να φτάσει ψηλά, να πάει πολύ μακριά, να γράψει ιστορία. Το πέτυχε. Και τώρα στην Τότεναμ, ένας ακόμη κροίσος πρόεδρος, ο Ντάνιελ Λίβι, είδε τον Μουρίνιο σαν ένα σωσίβιο που θα κρατήσει τα Σπιρούνια στον αφρό. Θα τα καταφέρει ο πορτογάλος κόουτς;