«Πού θα έρθουν οι μετανάστες; Εδώ δεν υπάρχει ούτε νερό»

Η οικογένεια Καμπόσου ζει μόνη στα Λέβιθα από το 1820 όταν ο προ-προπάππους του 78χρονου σήμερα κ. Δημήτρη εργαζόταν ως φαροφύλακας στο νησί. Τον χειμώνα ασχολούνται με την κτηνοτροφία. Τα καλοκαίρια υποδέχονται τους λιγοστούς επισκέπτες, κυρίως επιβάτες ιστιοφόρων που αναζητούν τους κρυμμένους παραδείσους του Αιγαίου, και τους σερβίρουν νερό, τυρί, λίγο από το κρέας τους. Αυτό το νησάκι των εννέα τ.χλμ., στον Δήμο Λέρου, βρέθηκε το τελευταίο 48ωρο στη δημοσιότητα με τον πιο απρόσμενο τρόπο: Στην ενημέρωση της κυβέρνησης για τα νέα κέντρα κράτησης και φιλοξενίας μεταναστών ο υφυπουργός Εθνικής Αμυνας, Αλκιβιάδης Στεφανής, παρουσίασε κάτοψη στην οποία αποτυπωνόταν τμήμα του νησιού…
Μιλώντας στα «ΝΕΑ» η οικογένεια Καμπόσου εξηγεί ότι δεν έχει καμία ενημέρωση για ενδεχόμενη εγκατάσταση προσφύγων στο νησί και παράλληλα εκφράζει παράπονο και οργή διότι, όπως λέει, είναι «ανύπαρκτη» για το ελληνικό κράτος: Στην απογραφή του 2011 το νησί εμφανίστηκε ως… ακατοίκητο παρότι οι ίδιοι – τέσσερα άτομα – απεγράφησαν κανονικά όπως και τις προηγούμενες δεκαετίες. Ετσι τα Λέβιθα, που ανήκουν στο δίκτυο NATURA, εντάχθηκαν στο αμφιλεγόμενο πρόγραμμα εγκατάστασης ανεμογεννητριών σε βραχονησίδες με αποτέλεσμα η οικογένεια να κινδυνεύει με έξωση. Ενδεχομένως, με αφετηρία το ίδιο λάθος βρέθηκαν και στην κάτοψη του υφυπουργού…
«Είμαι 72 χρόνων και ζω εδώ από το 1966. Το καλοκαίρι έρχονται οι νύφες και τα εγγόνια μου και γινόμαστε 10 – 12 άτομα», λέει η Ειρήνη Καμπόσου, μητέρα της οικογένειας. «Πού θα έρθουν οι μετανάστες; Πού θα τους βάλουν; Εδώ δεν υπάρχει ούτε νερό, έρχονται υδροφόρες. Δεν υπάρχει λιμάνι. Εχουμε μόνο βουνά και έναν κάμπο, που τον έχουμε οργώσει για τα ζώα μας με κόπο και έξοδα – πλέον δύσκολα τα βγάζουμε πέρα. Πονάω αυτούς τους ανθρώπους, πραγματικά, αλλά δεν γίνεται να φύγουμε εμείς για να έρθουν. Να πληρώσουν αυτοί που κάνανε τον πόλεμο και τους καταστρέψανε την πατρίδα», συνεχίζει ταραγμένη.
Η οικογένεια Καμπόσου έζησε στα Λέβιθα την ιταλική κατοχή και τον πόλεμο ενώ περιέθαλψε τραυματίες όταν οι Ναζί βομβάρδισαν την περιοχή. «Εχουμε ζήσει όλη τη ζωή μας εδώ», εξηγεί η κ. Ειρήνη. «Επίσης εδώ είναι ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα. Κάθε μέρα πετάνε από πάνω μας τουρκικά αεροσκάφη. Το νησί το αγαπούμε και δεν το έχουμε ούτε για πούλημα σε ξένες εταιρείες ούτε για να το παραδώσουμε, το κρατάμε ζωντανό τόσα χρόνια».