Στέλιος Μάινας

«Οδυσσέα, τέλειωσαν τα βάσανά σου,

είπε ο Αλκίνοος, κι ευθύς σαν βγήκε ο ήλιος, όλοι μαζί τον βάλαν στο καράβι, κι εκείνος έγειρε στην πρύμνη κι αποκοιμήθηκε βαθιά.

Και στης Ιθάκης τον γιαλό φτάνουν εν τέλει, και μόλις πάτησαν στεριά, με το σεντόνι, τον κουβαλούν απ’ το καράβι, και στην άμμο τον αφήνουν κοιμισμένο, κι ύστερα κάνουνε πανιά για το νησί τους…» (Οδύσσεια).

Μια ζωή ολόκληρη να αγωνίζεσαι να φτάσεις, μια ζωή να λες όπου σταθείς κι όπου βρεθείς «Ιθάκη, να δω από μακριά τις ακρογιαλιές σου», μια ζωή να περιμένεις εκείνη την ώρα που θα φιλάς το άγιο της χώμα, κι όταν έρχεται η ώρα, να σε κουβαλάνε σε σεντόνι… κοιμισμένο…

Γιατί, όταν φτάνει το πλήρωμα του χρόνου, το κουρασμένο κορμί δεν αντέχει την πραγματικότητα, λυγίζει λίγο πριν, και αποκοιμιέται κουλουριασμένο στην πρύμνη…

Γιατί το βάσανο με τ’ όνειρο το γιάνεις,

Τον πόνο, με βλέφαρο κλειστό,

«Υπνος, ύπνος, και μ’ έναν ύπνο να λες, πως εξοντώνεις τους καημούς, και μύρια τόσα ανθρώπινα δεινά, που ‘ναι κληρονομιά της σάρκας» (Αμλετ).

Η οδός διαφυγής, η κερκόπορτα, η έξοδος, η απόδρασις, η λέμβος της ανάγκης, η μαγική ναυς…

«Ητο πνοή, ίνδαλμα αφάνταστον, όνειρον επιπλέον εις το κύμα· ήτο νηρηίς, σειρήνα πλέουσα, ως πλέει ναυς μαγική, η ναυς των ονείρων» (Παπαδιαμάντης)

είπε ο ποιητής, ξάπλωσε στο σκληρό ντιβανάκι του χολ, σκεπάστηκε ίσαμε τη μέση με το χοντρό χράμι, αγκαλιά με τα άπαντα του βάρδου, κι ονειρεύτηκε.

Υπνος, όνειρο, η μίμησις της ανυπαρξίας, και η χαρά της εγέρσεως, κόβοντας σε φέτες τον χρόνο, μέχρι να έρθει ο επόμενος ύπνος, για να επαναληφθεί το όνειρον, που δεν θα μοιάζει με τον ξύπνο, τόσο που να σκεφτείς πώς

«Ο,τι βλέπουμε εδώ πέρα, όνειρο μες στ’ όνειρο είναι» (Ε.Α.Πόε)

κι έτσι όταν έρθει η ώρα εκείνου του ύπνου, που η νύχτα του ποτέ της δεν τελειώνει, να είσαι έτοιμος, ημερωμένος, με τα μάτια πια διάπλατα ανοιχτά.

Ετσι διάπλατα μάτια, ορθάνοιχτα, να νιώθεις, μην και δραπετεύσουν οι εικόνες. Που είναι το ίδιο με τα ερμητικά κλειστά σου μάτια. Γιατί τα μεγάλα, τα σημαντικά, τα θέλουν όλα στον υπερθετικό. Σφαλισμένα, ή ορθάνοιχτα. Τίποτα μίζερο, τίποτα μισό, μόνο όνειρο. Κοιμισμένο ή ξύπνιο, το ίδιο δεν είναι;

Κι τώρα εσύ, ο Θεατρίνος, ένα μέτρο πιο ψηλά, με δυο μπογιές στα μούτρα, ένα κουρέλι στους ώμους κι ένα φως στα μάτια, πρέπει, εκείνη την προσμονή, του θεατή σου «αχ, και να ερχόταν μια βαρκούλα, να με πάρει στ’ ανοιχτά», να την κάνεις πνοή, να την κάνεις όνειρο επιπλέον εις το κύμα, να την κάνεις τη ναυν των ονείρων.

Ο Στέλιος Μάινας είναι ηθοποιός. Αυτή την περίοδο παίζει στην «Οδύσσεια», σε διασκευασμένο κείμενο του Στρατή Πασχάλη και σκηνοθεσία της Σοφίας Σπυράτου στο θέατρο Ολύμπια, και στο «Δείπνο» του Χέρμαν Κοχ, σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ, που συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά στο Σύγχρονο Θέατρο.