Η Γερμανία {LF}μπορεί να μειώσει το πλεόνασμα

Καθώς βρίσκεται σχεδόν στο 8% του ΑΕΠ, το πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας είναι το υψηλότερο από κάθε χώρα του κόσμου. Από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, το μέγεθος του γερμανικού πλεονάσματος έχει προκαλέσει προβλήματα σε όλον τον κόσμο και εξακολουθεί να αποτελεί ανησυχία στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και σε άλλους διεθνείς οργανισμούς.

Ωστόσο, στις αρχές του έτους η επιστημονική συμβουλευτική επιτροπή του υπουργού Οικονομίας Πέτερ Αλτμάιερ δημοσίευσε μια έκθεση με ένα συμπέρασμα που δεν είναι παράξενο: η Γερμανία, σύμφωνα με την έκθεση, δεν διαθέτει μέσα για τη μείωση της μαζικής εξωτερικής αυτής ανισορροπίας. Το συμπέρασμα αυτό δημοσιοποιείται ύστερα από παράπονα της κυβέρνησης Τραμπ που απειλούσε να επιβάλει δασμούς. Ακόμα και κατά τη διάρκεια της θητείας του πρώην προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες κάλεσαν επανειλημμένα τη γερμανική κυβέρνηση να μειώσει το πλεόνασμα αυτό. Πιο πρόσφατα, η ομάδα του G20 χαρακτήρισε τις «παγκόσμιες ανισορροπίες», όπως τις περιέγραψε, ως έναν από τους κεντρικούς τομείς ανησυχίας της. Υποστηρίζοντας ότι η Γερμανία δεν μπορεί να κάνει τίποτα σχετικά με το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, το Επιστημονικό Συμβουλευτικό Συμβούλιο του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Οικονομίας και Ενέργειας δεν προσφέρει καλές συμβουλές. Το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών αντικατοπτρίζει τη διαφορά μεταξύ εξαγωγών και εισαγωγών. Για να μειώσει το τεράστιο πλεόνασμά της, η Γερμανία μπορεί είτε να μειώσει τις εξαγωγές της είτε να αυξήσει τις εισαγωγές της (ή και τα δύο ταυτόχρονα). Και οι δύο επιλογές είναι εντός των δυνατοτήτων της κυβέρνησης. Για παράδειγμα, η επέκταση των εισαγωγών μπορεί να επιτευχθεί σχετικά εύκολα μέσω αυξημένων δημόσιων επενδύσεων.

Από την άλλη, η Γερμανία θα μπορούσε επίσης να προσπαθήσει να μειώσει τις εξαγωγές της με την αλλαγή της ισοτιμίας του νομίσματός της. Αν και η Γερμανία δεν ελέγχει τη συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ, θα μπορούσε να επιτύχει το ίδιο αποτέλεσμα μέσω μιας δημοσιονομικής παρέμβασης που καθιστά τις εξαγωγές της ακριβότερες και τις εισαγωγές πιο φτηνές. Αντιμέτωπη με την επιλογή μεταξύ αύξησης των δημόσιων επενδύσεων και επιδίωξης δημοσιονομικής αναπροσαρμογής, προτιμάται η πρώτη επιλογή.

Η Ντάλα Μάρτιν είναι επικεφαλής διεθνών οικονομικών στο University of Munich και ερευνήτρια στο Centre for Economic Policy Research