Βγες εσύ, μπες εσύ

Η κατάληψη «Βανκούβερ» ως μπαλάκι του πινγκ πονγκ ανάμεσα στην αστυνομία και τους «αντιεξουσιαστές». Βγες εσύ, μπες εσύ. Και στη μέση οι καθηγητές και οι φοιτητές του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Θα μπει πάλι η αστυνομία, θα βγάλει έξω τα «παλικάρια» και όσο και αν πάει αυτή η ιστορία σχοινί – κορδόνι στο τέλος ο κόμπος θα δέσει από την πλευρά όχι μόνο του νόμου, όχι απλώς της πολιτικής βούλησης αλλά της βούλησης της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων που στις 7 Ιουλίου ψήφισαν και για να ανακτήσουν τον έλεγχο της πόλης τους από το μπάχαλο των τελευταίων ετών.

Οταν ήμασταν μικρά, αυτό το ξέραμε ως «κλέφτες κι αστυνόμοι». Παιχνίδι της γειτονιάς που κουβαλούσε τον αφελή ρομαντισμό περασμένων αιώνων. Για αρματολούς και κλέφτες που πολέμησαν το 1821 μαθαίναμε στο σχολείο γι’ αυτό κι εμείς ήμασταν με το μέρος των κλεφτών

(και των «αμαρτωλών» αφού δεν είχαμε συνειδητοποιήσει την αντιστροφή των συμφώνων). Εν τω μεταξύ, όμως, μεγαλώσαμε. Και οι λέξεις πήραν τη σύγχρονη διάστασή τους. Οσο και αν θέλουν κάποιοι να βλέπουν στα κινήματα του δρόμου ρομαντικούς επαναστάτες της ουτοπίας, η κατάληψη ξένης περιουσίας είναι παράνομη πράξη. Και η τήρηση του νόμου, σε μια δημοκρατική κοινωνία, είναι βασική προϋπόθεση της ίδιας της δημοκρατίας. Αν δεν σου αρέσει ο νόμος προσπαθείς να τον αλλάξεις μέσω της νομοθετικής εξουσίας. Δεν αποφασίζεις εσύ και δέκα φίλοι σου να τον καταλύσεις.

Προχθές ήταν η πρώτη φορά, ύστερα από τέσσερις δεκαετίες βαριά βαριά, που η πορεία του Πολυτεχνείου ολοκληρώθηκε χωρίς επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας. Που δεν επιβλήθηκε αυτή η τοξική, αντίστροφη «κανονικότητα» του μπάχαλου. Το «κλέφτες κι αστυνόμοι» παίχθηκε στα Εξάρχεια. Εδειξαν οι «αστυνόμοι» υπερβάλλοντα ζήλο στο κυνήγι των «κλεφτών»; Μπορεί. Κακώς; Κάκιστα. Θα πρέπει όμως να κάνουμε μία πολύ βασική εξίσωση δημοκρατίας για να συνειδητοποιήσουμε ως κοινωνία ότι η υπέρβαση εξουσίας ενός «αστυνόμου» δεν νομιμοποιεί τον «κλέφτη».