Για τα 30 χρόνια Mega

Μίνα Αδαμάκη, ηθοποιός. Για μένα το Mega ήταν το τηλεοπτικό μου σπίτι. Εκτός από την «Αστροφεγγιά» που προβλήθηκε στην ΕΡΤ και πρωτοεμφανίστηκα σε κάποια επεισόδια, ό,τι άλλο έκανα ήταν σχεδόν όλα στο Mega και αναφέρομαι κυρίως στις «Τρεις Χάριτες», αυτή την εμβληματική σειρά που έχει μείνει ως σημείο αναφοράς ακόμη και σήμερα. Βλέπω πολύ νέους και παιδιά να αγαπούν τις «Τρεις Χάριτες» επειδή τις βλέπουν στο YouTube. To κείμενο των Παπαθανασίου – Ρέππα γράφτηκε για μας τις τρεις μας: Παναγιωτοπούλου – Μεντή – Αδαμάκη. Είχε δηλαδή συγκεκριμένα πρότυπα για τους χαρακτήρες, αυτά που έβγαιναν από τις θεατρικές μας περσόνες, έτσι όπως τις προσλάμβαναν οι συγγραφείς. Αυτό το γεγονός μαζί με το ευρηματικό κείμενο είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια παρεΐστικη ατμόσφαιρα που έδωσε έναν εντελώς καινούργιο τόνο στο τηλεοπτικό τοπίο της ψυχαγωγίας. Συνέπεσαν δε οι «Τρεις Χάριτες» και με την εμφάνιση της ιδιωτικής τηλεόρασης, που ήταν ένα μεγάλο γεγονός.

Οι «Τρεις Χάριτες» ακουμπούσαν στις «Τρεις αδελφές» του Τσέχοφ, αλλά φυσικά με εντελώς διαφορετικό τρόπο και πολύ έντονο χιούμορ. Η Ολγα ήταν η Ολια, η Μαρία ήταν η Μάσα και η Ειρήνη η Ιρίνα. Σε ένα επεισόδιο μάλιστα μας έβαλαν να συμμετάσχουμε σε μια παράσταση του πολιτιστικού συλλόγου της περιοχής μας που θα ανέβαζε τις «Τρεις αδελφές». Μεταξύ μας είχαμε τσακωθεί διότι όλες θέλαμε να παίξουμε τη Μάσα, ρόλο που πήρε τελικά η Μαρία επειδή είχε ερωτευθεί τον σκηνοθέτη. Σε ένα άλλο επεισόδιο υποτίθεται ότι είχα πάθει ηλίαση και έλεγα συνέχεια «πάμε στο ρυάκι…» που εξαιτίας του τρόπου που το έλεγα – σαν να είχα πάθει εγκεφαλικό – είχε μείνει για καιρό ως ατάκα. Δεν θα ξεχάσω επίσης που οι συγγραφείς με ακολουθούσαν στα μαθήματα οδήγησης, κατέγραφαν όλα τα λάθη και τις ανοησίες που έκανα και εν συνεχεία τα μετέφεραν σχεδόν επακριβώς σε ένα επεισόδιο όπου η Ειρήνη υποτίθεται ότι θα μάθαινε να οδηγεί. Το αποτέλεσμα έβγαζε πολύ γέλιο. Είχα όμως κι εγώ ένα αστείο επεισόδιο με αυτό το επεισόδιο. Λίγες ημέρες μετά την προβολή του, πήγα στην πλατεία Καισαριανής για φαγητό και διαπίστωσα ότι όλα τα κεφάλια ήταν στραμμένα προς το μέρος μου. Μια ομάδα εφήβων μάλιστα, όπως διέσχιζα την πλατεία, άρχισε να έρχεται τρέχοντας προς το μέρος μου και να φωνάζει «πώς οδηγείς έτσι, βρε Ειρήνη;». Ετρεχαν εκείνοι, έτρεχα κι εγώ προσπαθώντας να τους αποφύγω. Ζήτησα από τους φίλους μου να φύγουμε. Ενιωσα φόβο. Οχι ότι θα μου έκαναν κάτι, αλλά αισθάνθηκα μια μορφή κανιβαλισμού. Μου θύμιζε τις αντιδράσεις που είχε ο κόσμος απέναντι στη Βουγιουκλάκη, αλλά και οι «Τρεις Χάριτες» είχαν απήχηση στον κόσμο αντίστοιχη των ταινιών του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Κι ακόμη έχουν. Ακούω εφήβους, παιδιά, να μου λένε για τις «Τρεις Χάριτες» και αναρωτιέμαι πού τις έχουν ακούσει. Μου εξηγούν ότι αναζητούν τα επεισόδια στο YouTube. Παρόλη την κούραση και την ταλαιπωρία – χρειαζόταν πολλές φορές να ξαναγυρίσουμε μια σκηνή -, γελούσαμε πάρα πολύ από τα λάθη που κάναμε και κυρίως όταν κάποια από εμάς κολλούσε. Συνεχώς συνέβαιναν αυτά. Μου έχει μείνει αυτό το ευφορικό γέλιο που στο τέλος φέρνει τη λύτρωση.

Μιμή Ντενίση, ηθοποιός. Είχα τη χαρά να συνεργάζομαι με το Mega από την αρχή του. Στήσαμε τότε την πρώτη εκπομπή ποικίλης ύλης – το «Απεριτίφ» -, το οποίο αποτέλεσε πρότυπο για όλες τις επόμενες. Είχε συνεντεύξεις με πρόσωπα από τον καλλιτεχνικό αλλά και τον πολιτικό χώρο, μουσική, μαγειρική, θέατρο, σινεμά. Λίγο αργότερα, γυρίσαμε τους περίφημους «Φρουρούς της Αχαΐας», το υπέροχο μυθιστόρημα του Τάσου Αθανασιάδη. Μια αληθινή υπερπαραγωγή, με τεράστιο επιτελείο ηθοποιών, από την Αννα Συνοδινού μέχρι τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη, την Τάνια Τρύπη, τον Στράτο Τζώρτζογλου και πολλούς άλλους, πασίγνωστους σήμερα, ηθοποιούς. Ακολούθησαν πολλά βραδινά σόου – που, νομίζω, παρόμοια δεν ξανάγιναν – με τη Ρούλα Κορομηλά, όπως και πολλές πρωινές και βραδινές εκπομπές με όλους τους γνωστούς παρουσιαστές. Στη συνέχεια γυρίσαμε μια άλλη εξαιρετική σειρά: από το «Στη σκιά του πολέμου», στις ξεκαρδιστικές «Επτά θανάσιμες πεθερές», το αξεπέραστο «Στο παρά πέντε» και πόσα ακόμα! Για μένα το Mega ήταν πάντα σπίτι μου τηλεοπτικό, η βάση μου! Ηξερα πως ό,τι και αν κάναμε θα ‘χε ποιότητα, στήριξη και αποδοχή. Εύχομαι να ξαναγίνει κομμάτι της ζωής όλων μας.