Δέκα χρόνια χωρίς τον Ντε Νίγκρις

Περίπου 12 χρόνια μετά τον θάνατο του Γιώργου Μητσιμπόνα (13 Σεπτεμβρίου 1997 άφησε την τελευταία του πνοή σε τροχαίο δυστύχημα) το ποτάμι των δακρύων της ΑΕΛ έμοιαζε αποξηραμένο. Εμελλε όμως να υπερχειλίσει για πολλοστή φορά. Ηταν ξημερώματα της 16ης Νοεμβρίου 2009 όταν απλώθηκε πάλι στον Κάμπο το πέπλο του πένθους. Ο Αντόνιο ντε Νίγκρις εισήλθε στο κλαμπ του παραδείσου σαν σήμερα πριν από 10 χρόνια. Αλλο ένα χτύπημα της μοίρας για τη χαροκαμένη Λάρισα.

Ο μεξικανός σέντερ φορ είχε μια γενετική δυσπλασία στην καρδιά, αλλά δεν θέλησε να αποτραβηχτεί από το ποδόσφαιρο, παρότι ήταν ενήμερος (από την τουρκική Ανγκαραγκιουτσού) για τους κινδύνους που ελλόχευαν. Ωσπου ένα βράδυ ένιωσε δυσφορία και ξεψύχησε σε ηλικία 31 ετών έχοντας στο προσκεφάλι του τη σύζυγο Σόνια και την 5χρονη κόρη τους Μιράντα.

«Μας ειδοποίησαν οι υπεύθυνοι επικοινωνίας της ομάδας. Χτύπησε το τηλέφωνό μου γύρω στις 6 το πρωί. Σπεύσαμε όλοι στο Γενικό Νοσοκομείο. Οι στιγμές δεν περιγράφονται. Να βλέπεις μια γυναίκα με ένα 5χρονο παιδί σε μια ξένη χώρα να θρηνούν την απώλεια συντρόφου και πατέρα. Να έχουν έρθει με σχέδια, όνειρα και όλα να ανατρέπονται σε ένα βράδυ. Να βλέπεις την οικογένεια του Αντόνιο να καταφθάνει εκτάκτως στην Ελλάδα για λόγο τραγικό» αφηγείται στα «ΝΕΑ» ο Ηλίας Κυριακίδης, συμπαίκτης εκείνη τη σεζόν του Αντόνιο ντε Νίγκρις στην ΑΕΛ.

«Για μέρες επικρατούσε η απόλυτη βουβαμάρα. Στη θέση που καθόταν ο Ντε Νίγκρις στα αποδυτήρια τοποθετήσαμε ένα καντήλι και μία φωτογραφία του. Δεν μπορώ να σκεφτώ πότε κάθισε άλλος άνθρωπος εκεί».

Ενα δακρύβρεχτο κείμενο που συνέταξαν τότε ο Ηλίας Κυριακίδης μαζί με τον υπεύθυνο Τύπου Χάρη Γεωργούλα, για να δημοσιευτεί στο match program του επόμενου αγώνα της ομάδας, επέτεινε τη συναισθηματική φόρτιση. «Θυμάμαι ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα. Σαν μότο. Ηταν ιδέα του Νίκου Νταμπίζα και έλεγε “για λίγο κοντά μας, για πάντα στην καρδιά μας”» εξιστορεί ο Κυριακίδης.

«Πήρα και τα λευκά Adidas παπούτσια του με τις μπλε ρίγες, τα καθάρισα όσο καλύτερα μπορούσα και τα τοποθέτησα στο πρόχειρο μνημείο που στήσαμε μπροστά στη θύρα των επισήμων του Αλκαζάρ. Ο γυμναστής μας, ο Χρήστος Μουρίκης, είχε βάλει την εμφάνιση του Αντόνιο και λουλούδια» θυμάται ο σημερινός υπεύθυνος εκπαίδευσης του δικτύου ακαδημιών της ΑΕΚ.

Συγκλονιστικές στιγμές εκτυλίχθηκαν και στο πρώτο χρονικά παιχνίδι μετά τον θάνατο του Μεξικανού. «Ηταν αγώνας-φόρος τιμής στον Ντε Νίγκρις» σημειώνει ο Κυριακίδης. «Παίζαμε με την Καβάλα στο Αλκαζάρ. Παρατηρούσες μια σιγή που σε ανατριχιάζει, αλλά ένιωθες και έναν βρασμό, μια τεράστια θέληση για τη νίκη, ώστε να αφιερωθεί στον Αντόνιο. Πέτυχε το γκολ ο Γκαστόν Κάσας και δείξαμε τον ουρανό».

Ο παίκτης και ο άνθρωπος Αντόνιο

Ποιος ήταν όμως ο Αντόνιο ντε Νίγκρις που έφτασε να μετέχει στην Εθνική Μεξικού έχοντας παραστάσεις – πέραν της πατρίδας του – από Ισπανία, Κολομβία, Κίνα, Βραζιλία, Τουρκία και Ελλάδα;

«Ηταν ξένος που θα μπορούσε να αγωνίζεται σε οποιαδήποτε άλλη μεγάλη ομάδα της Ελλάδας. Γιατί η ΑΕΛ συγκαταλέγεται στις μεγάλες ομάδες. Μεταγραφή από το πάνω ράφι, όπως για παράδειγμα οι Μετίν, Ζουράφσκι, Μπόα Μόρτε, Μπενζά, Σολάνο, Ρομπέρ που ήρθαν στην ΑΕΛ εκείνα τα χρόνια. Είχε και τον χαρακτηριστικό πανηγυρισμό με τη μάσκα που τον έκανε δημοφιλή» αναφέρει ο Κυριακίδης.

Στην Ελλάδα πάντως δεν πρόλαβε να σκοράρει στις οκτώ συμμετοχές του. «Ηρθε τέλη Αυγούστου και προσπαθούσε να βελτιώσει τη φυσική του κατάσταση, να βρει ρυθμό. Επειδή προερχόμουν από τραυματισμό, περάσαμε μαζί πολλές φάσεις προπόνησης. Με ρωτούσε για τους αντιπάλους, το πρωτάθλημα, τον κόσμο. Είχε κίνητρα. Ηθελε να κληθεί στο Μεξικό για το Μουντιάλ 2010 και να βοηθήσει την ομάδα. Με ρώτησε ακόμη κι αν μπορούσαμε να κατακτήσουμε ξανά το πρωτάθλημα» αφηγείται ο Κυριακίδης.

Αλησμόνητο είναι και ένα περιστατικό σε δείπνο δύο μέρες πριν πεθάνει ο Ντε Νίγκρις. «Ημασταν στο εστιατόριο που συνεργαζόταν με την ομάδα μαζί με τη σύζυγο και την κόρη του. Επειδή ήταν ωραίος άνδρας, ήθελα να τον πειράξω και κάποια στιγμή του λέω “η κόρη σου είναι κούκλα γιατί πήρε τα γονίδια της μαμάς. Από σένα πήρε το χαμόγελο”. Είχε αίσθηση του χιούμορ ο Αντόνιο» περιγράφει ο Κυριακίδης.

Μπροστά όμως στην αγάπη του για το ποδόσφαιρο ο Ντε Νίγκρις δεν είχε αίσθηση του κινδύνου…