«Πράσινο» street food

Κατέβαινα πριν από λίγες μέρες την οδό Περικλέους. Παλιά επαγγελματική γειτονιά αλλά και καταφύγιο παιδικών αναμνήσεων από τότε που με έπαιρνε μαζί της η μητέρα μου όταν κατέβαινε να αγοράσει κουμπιά και φιούμπες. Λίγα έχουν αλλάξει από τότε. Απλά κάποια «κουμπάδικα» έγιναν «στρινγκάδικα». Στον αριθμό 30 ένα «διαφορετικό» μαγαζί που όμως, αντί να «ταράζει» το αστικό τοπίο, εντάσσεται απόλυτα σε αυτό. Με ανοιχτή είσοδο, τραπεζάκια έξω, πολλά φυτά. Local Green γράφει η επιγραφή του και καθώς σκέφτομαι αν θα ενδώσω στην ορθότητα της υγιεινής διατροφής που υπόσχεται το όνομά του, πέφτω επάνω σε γνωστούς. Τον Γιάννη Δελμούζο, τον Στάθη και τον Μελέτη Κρίκο και τον Χρήστο Φατσέα που τον ξέρω από… την κοιλιά της μάνας του. Οι τέσσερις τους το άνοιξαν πριν από λίγο καιρό και φαίνεται ότι κερδίζουν, σε μία «δύσκολη» γειτονιά, το στοίχημα της «πράσινης» γαστρονομικής επανάστασης που θέλουν να περάσουν στην καθημερινότητα των Αθηναίων.

«Δεν πρόκειται για μόδα όπως ήταν τα frozen yogurts ή οι λουκουμάδες» μου λένε καθώς δοκιμάζω την καρπουζάδα μου. «Είναι τάση παγκόσμια που επιβάλλεται ως τρόπος ζωής. Να ζεις καλύτερα, να σέβεσαι το σώμα σου, το μυαλό σου. Για παράδειγμα, πριν από 10, 15 χρόνια ποιος έτρεχε σε Μαραθώνιους;». Τι σημαίνει όμως επί της ουσίας Green Food. Οι εύκολοι συνειρμοί με πάνε στο βιολογικό. «Δεν είμαστε απόλυτοι ως προς αυτό διότι το βιολογικό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη πιο υγιεινό ούτε πιο νόστιμο αφού μπορεί να είναι και γενετικά τροποποιημένο. Το green έχει να κάνει με την ποιότητα, τη φρεσκάδα και τη θρεπτικότητα. Για μας όλο το παιχνίδι παίζεται στις πρώτες ύλες. Ο,τι και να φας από τη φύση, αν είναι φρέσκο, είναι υγιεινό, νόστιμο και θρεπτικό. Και αυτό που προσπαθούμε εδώ είναι να συνδυάσουμε το υγιεινό με το απολαυστικό».

Η ιδέα ξεκίνησε από τις ανάγκες της δικής τους καθημερινότητας. Να μπορούν να φάνε μέσα στην ημέρα κάτι γρήγορο, υγιεινό και νόστιμο αλλά ελαφρύ. Να έχει ωραία γεύση και να μην είναι βαρετό. Στο Local Green δεν υπάρχουν «κρυφά σημεία». Ο πελάτης έχει οπτική πρόσβαση εκεί όπου πλένονται τα λαχανικά και παρασκευάζονται τα «πιάτα». Ο σολομός είναι άγριος και το κοτόπουλο μαρινάρεται 48 ώρες και, αφού περνά από τη διαδικασία sous vide, ψήνεται μπροστά  στα μάτια σου πριν μπει στις σαλάτες. Στο μενού κυριαρχούν τα bowls, οι σαλάτες, τα wraps. Με έτοιμες συνταγές ή κατ’ επιλογή. Και τα γλυκά είναι vegan. Εδώ δεν υπάρχουν επεξεργασμένα υλικά ή με συντηρητικά. Ούτε καν αναψυκτικά, μόνο χυμοί με φρούτα εποχής. Οι συσκευασίες είναι από ανακυκλώσιμα υλικά και ακόμη και το ντελίβερι γίνεται με ποδήλατα ή ηλεκτροκίνητα μηχανάκια.

Ιστορίες ενός γκαζιέρη
Πώς το έλεγε εκείνο το πολύ παλιό τραγούδι; «Ξαναβλέπω το μικρό το αμαξάκι, τον γκαζιέρη που μας άναβε το φως και θυμάμαι τις κυρίες του Γιαννάκη και τον έρωτα που ήτανε κρυφός». Οκ, ο «Γιαννάκης» ήταν ένα κοσμικό ζαχαροπλαστείο της παλιάς Αθήνας, το αμαξάκι το ξέρουμε, τον έρωτα, κρυφό ή φανερό, επίσης, πώς άναβε όμως το φως αυτό ο γκαζιέρης; Τι ήταν ο φανοκόρος; Τι ακριβώς έκαναν με τη σέσουλα. Λέξεις που παραπέμπουν σε εικόνες μιας εποχής, τότε που μόνο το φωταέριο φώτιζε και έδινε ενέργεια στην Αθήνα.

Ολα αυτά ζωντανεύουν τις Κυριακές του Νοεμβρίου στο Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου στην Τεχνόπολη, στο κτίριο των Παλαιών Φούρνων. Εκεί όπου ο ηθοποιός Αναστάσιος Χριστοφιλόπουλος, με την καθοδήγηση του Χρήστου Χριστόπουλου από τη θεατρική ομάδα «Ανεμόμυλοι», μεταμορφώνεται σε εργάτη φωταερίου του 19ου αιώνα και παρουσιάζει την ιστορία, τις συνθήκες εργασίας, τα μηχανήματα και τα εργαλεία εκείνης της εποχής, το δίκτυο διανομής αλλά και τι σήμαινε αυτό που σήμερα μας μοιάζει «εξωτικό», για τη ζωή των κατοίκων της πρωτεύουσας. Την Κυριακή 24 Νοεμβρίου, μάλιστα, οι επισκέπτες θα ξεναγηθούν στο Μουσείο και θα  ακολουθήσουν τη γραμμή παραγωγής του φωταερίου, θα έρθουν σε επαφή με τις μυρωδιές, θα αγγίξουν τις μηχανές που λειτουργούσαν μέχρι πρόσφατα. Η είσοδος είναι ένα ευρώ.

Στην ώρα τους
Ξέρω καλά ότι οι υπεύθυνοι δημοσίων σχέσεων που διοργανώνουν τις επίσημες πρεμιέρες των θεάτρων προσπαθούν για το καλύτερο αλλά η σχέση των Ελλήνων, ειδικά των λεγόμενων σελέμπριτι, με τον χρόνο είναι εντελώς προβληματική. Οι προσκλήσεις αναφέρονται πλέον σε ώρα προσέλευσης και σε ώρα έναρξης της παράστασης αλλά αν, τελικά, αρχίσει μισή ώρα με σαράντα λεπτά μετά την καθορισμένη πάλι καλά να λέμε. Σε αυτό βασίζονται και όσοι καθυστερούν διότι δεν πιστεύω ότι «κάτι έκτακτο συνέβη» σε τόσο πολλούς το ίδιο βράδυ. Προτείνω κάτι. Μια, δύο παραστάσεις να αρχίσουν στην ώρα τους και όσοι φθάσουν καθυστερημένοι να μην μπουν. Να δείτε πώς δεν θα καθυστερήσει ποτέ ξανά κανένας.

Γιώργος Δεπάστας, ηθοποιός
Τι μου αρέσει στην Αθήνα
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Σίφνο, στην Αθήνα ήρθα όταν τελείωσα το σχολείο. Και την ευγνωμονώ διότι δεν μου στέρησε το άνοιγμα στη θάλασσα. Τον πρώτο καιρό, κατέβαινα στον Πειραιά και νόμιζα ότι στον ορίζοντα διέκρινα το νησί μου. Σήμερα, έχω την τύχη να ζω στο Φάληρο και μπορώ να βλέπω τη θάλασσα κάθε μέρα, να νιώθω την, πραγματική και συμβολική, μυρωδιά της όταν βγαίνω στην παραλιακή. Μου αρέσει όμως και το κέντρο της Αθήνας. Είναι μαγικό ότι μέσα Νοεμβρίου, όταν τελειώνουμε αργά το βράδυ τις πρόβες για το «Μαρίκα» στο θέατρο Χώρα, περπατάω σε μια «ανοιξιάτικη» Κυψέλη. Μου αρέσει επίσης ότι κατάφερα να διατηρήσω τις συνήθειές μου. Να συναντώ τους φίλους μου για σουβλάκια στο Greco’s project στη Μητροπόλεως και να μαζευόμαστε κάθε Σάββατο μεσημέρι στο Καφέ Οίνο στα Πατήσια για καφέ και εφημερίδες.