Η κόντρα του ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΙΝΑΛ μέσω Ισπανίας

Τo tweet του Αλέξη Τσίπρα ήταν ενθουσιώδες – και δεν αφορούσε την ελληνική επικαιρότητα, αλλά την προκαταρκτική συμφωνία του Πέδρο Σάντσεθ και του Πάμπλο Ιγκλέσιας για κυβερνητική συνεργασία. Η αντίδραση δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική, μιας και η δική του προσπάθεια διεύρυνσης έχει ως βάση μια παρόμοιου τύπου συνεργασία μεταξύ Σοσιαλδημοκρατίας και Αριστεράς. Υπάρχει, άραγε, «κάλλιο αργά παρά ποτέ» στην ελληνική περίπτωση;

Στο Κίνημα Αλλαγής δεν έχουν στο μυαλό τους μια τέτοια πιθανότητα. Στην πραγματικότητα, η όποια πιθανότητα συνεργασίας ναυάγησε ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2015. Τότε που, ενώ η Δημοκρατική Συμπαράταξη, μαζί με το Ποτάμι και τη ΝΔ, είχε υπερψηφίσει τη συμφωνία με τους Ευρωπαίους, ο Τσίπρας επέλεξε και πάλι ως κυβερνητικό εταίρο τον Πάνο Καμμένο και τους ΑΝΕΛ – ένα κόμμα που στη Χαριλάου Τρικούπη χαρακτηρίζουν ακόμη και σήμερα ακροδεξιό.

ΜΕ ΔΥΟ ΠΡΟΣΩΠΑ. Το πρόβλημα για τον κεντροαριστερό φορέα, όμως, δεν είναι μόνο οι παλιές επιλογές. «Ο Τσίπρας δεν έχει ακόμη αποφασίσει αν είναι ο Σάντσεθ ή ο Ιγκλέσιας» σχολίασε (One) o Μανώλης Οθωνας, συνοψίζοντας τον τρόπο που βλέπουν τη «στροφή» του ΣΥΡΙΖΑ. Οχι μόνο γιατί ως κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ «άσκησε συντηρητική πολιτική, την οποία εξακολουθεί να υπερασπίζεται». Κατά τον Χρήστο Πρωτόπαπα (ΣΚΑΪ), ο ΣΥΡΙΖΑ και ο πρόεδρός του μένουν «ακόμα δέσμιοι του λαϊκισμού του Παύλου Πολάκη». Παρότι προσπαθούν να προσελκύσουν το κεντροαριστερό ακροατήριο, εξακολουθούν να είναι αντίθετοι στις επενδύσεις, «υπερασπίζονται τους κουκουλοφόρους και υπονομεύουν τους θεσμούς». Ενα κλείσιμο του ματιού στη στάση που κράτησε ο ΣΥΡΙΖΑ στα πρόσφατα γεγονότα στο ΟΠΑ (πρώην ΑΣΟΕΕ), που συνοψίστηκε στο σύνθημα της νεολαίος του κόμματος («η κανονικότητα επιτίθεται, η δημοκρατία απειλείται»), αλλά και στον τρόπο που ο Πολάκης και ο Δημήτρης Τζανακόπουλος χειρίστηκαν την εξαίρεσή τους από την Προανακριτική Επιτροπή για την ανάμειξη του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου στην υπόθεση Novartis.

Αυτό, εξηγούν στο Κίνημα Αλλαγής, είναι το «πραγματικό πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ». Και αυτό δεν έχει καμία σχέση με το ευρωπαϊκό προφίλ που καλλιέργησε ο πρόεδρός του, με αφορμή τη Συμφωνία των Πρεσπών και το οποίο συνεχίζει να συντηρεί. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης συνεχίζει να παρευρίσκεται ως παρατηρητής στις Προσυνόδους των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, ακόμη και τώρα που δεν έχει κυβερνητικό αξίωμα. Και, παρά τα εσωτερικά ζητήματα που προκύπτουν με τα στελέχη του που επιμένουν στον ριζοσπαστικό χαρακτήρα του κόμματος, σχεδιάζει «διεθνές συνέδριο», με τη μορφή Συνδιάσκεψης, για τη σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων και στόχο τη συμμετοχή γνωστών προσώπων της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας.

ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΙ. Η ελληνική περίπτωση δεν σημαίνει πως το πολιτικό τρεντ δεν έχει παρατηρηθεί στην Ευρώπη: οι κεντροαριστερές δυνάμεις έχουν αρχίσει να αναζητούν τις συμμαχίες τους στα αριστερά του πολιτικού φάσματος. Οχι πάντα με επιτυχία και όχι πάντα με σχέδιο, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτό της Ιταλίας.

Σε κάθε περίπτωση, μετά τις πρόσφατες εξελίξεις, η πορεία των προοδευτικών δυνάμεων στην Ισπανία δύσκολα μπορεί να θεωρείται προπομπός για την Ελλάδα. Και αυτό γιατί, κατά κύριο λόγο, αποτέλεσε μια λύση ανάγκης για τον Σάντσεθ, ο οποίος με λάθος χειρισμούς είδε το κόμμα του να αποδυναμώνεται σε κάθε καινούργια εκλογική αναμέτρηση. Το ίδιο συνέβη και στους Podemos, οι οποίοι ζητούσαν διαρκώς περισσότερη εξουσία και είδαν το ποσοστό τους να μειώνεται. Ετσι, συμβιβάστηκαν με λιγότερες κυβερνητικές θέσεις, διεκδίκησαν όμως και πέτυχαν την τοποθέτηση του Πάμπλο Ιγκλέσιας στην αντιπροεδρία της κυβέρνησης.