Ελλάδα και Χονγκ Κονγκ

Το 1973 ο υπουργός Οικονομικών της χούντας επισκέφθηκε επισήμως το Πεκίνο. Συναντήθηκε και με τον πρόεδρο Μάο: «τι πληθυσμό έχει σήμερα η ένδοξη χώρα σας;», τον ρώτησε ο Μεγάλος Τιμονιέρης των 800 εκατομμυρίων Κινέζων. «Δέκα εκατομμύρια», πλήθυνε λίγο τους Ελληνες ο Νικόλαος Μακαρέζος. Και με την ερώτηση, «Α, μάλιστα· σε ποιο ξενοδοχείο μένετε;», έκλεινε το ανέκδοτο της εποχής – που δείχνει ότι υπήρχε τότε συναίσθηση των μεγεθών. Σήμερα, ο πληθυσμός (1,4 δισ.) κοντεύει να διπλασιαστεί και η Κίνα πλημμυρίζει τις αγορές όλου του κόσμου και με κορυφαία τεχνολογικά προϊόντα και με φτηνοπράματα για τη φτωχολογιά.

Αν σκεφθούμε ότι ο πληθυσμός της Κίνας είναι το άθροισμα των πληθυσμών όλης της Αμερικής (1 δισ.) και της Ευρωπαϊκής Ενωσης (500 εκατ., προ Brexit), πρακτικά του συνόλου που αποκαλούμε «Δυτικός Κόσμος», συνειδητοποιούμε ότι ο πρόεδρος Σι αντιπροσωπεύει την απεραντοσύνη της θάλασσας και ο πρόεδρος Παυλόπουλος κατοικημένη βραχονησίδα, κάπως μεγαλύτερη από το Χονγκ Κονγκ. Ο πρόεδρος Σι είναι ο ισχυρότερος ηγέτης του πλανήτη και ας μην έχει τη στρατιωτική ισχύ του προέδρου Τραμπ· όχι μόνο λόγω του μεγέθους της Κίνας αλλά και γιατί οι Κινέζοι πρόεδροι – για να το πούμε κομψά – έχουν πολύ λιγότερους περιορισμούς στην άσκηση της εξουσίας σε σχέση με τους Αμερικανούς.

Είναι δυσκολότατο έως αδύνατο τέτοια αυτοκρατορία ανυπέρβλητη σε μέγεθος, δύναμη και μεγαλείο (όπως ήταν πάντοτε η Κίνα), να κυβερνηθεί δημοκρατικά: το Brexit αλλά και οι δυσκολίες που υπάρχουν στην πολιτική ενοποίηση της δημοκρατικής Ευρώπης δείχνουν τι φυγόκεντρες τάσεις θα αναπτύσσονταν σε δημοκρατική Κίνα από φιλόδοξους περιφερειακούς πολιτικούς – συγκριτικά, η Καταλωνία ήταν απλώς τρικυμία σε ποτήρι νερού. Οσοι ασκούν κεντρικά την εξουσία, η ανώτατη ηγεσία του ΚΚΚ δηλαδή, δεν πρόκειται να χαλαρώσουν τα ηνία, στο Χονγκ Κονγκ ή αλλού, γιατί κινδυνεύουν να χάσουν την αυτοκρατορία τους.

Ας έχουμε λοιπόν κάποια συναίσθηση των μεγεθών: ο κρόκος Κοζάνης δεν θα αντισταθμίσει τα δίκτυα 5^ης γενιάς της Huawei, δεν θα γίνει λεωφόρος διπλής κατεύθυνσης ο δρόμος του μεταξιού. Και ο 8^ος Κόμης του Ελγιν (γιος του γνωστού δικού μας), δεν οργάνωσε μόνο τη λεηλασία των Θερινών Ανακτόρων στο Πεκίνο αλλά εδραίωσε και επέκτεινε την αποικία του Χονγκ Κονγκ. Μάλλον δεν ήταν η καταλληλότερη στιγμή να θυμίζει κανείς στην κινεζική ηγεσία, με εντελώς ομφαλοσκοπικό επαρχιωτισμό, παλιές βρετανικές αμαρτίες όταν εκεί υπάρχει φόβος επέμβασης  – αλλά και επειδή, αφού κοιτάμε τόσο πίσω, από τη σκοπιά των ανατολικών δεσποτειών, η Ελλάδα ιδρύθηκε μετά τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου, όπως ακριβώς μετά τον «πόλεμο του οπίου» το Χονγκ Κονγκ.