Η πολιτική {LF}στα γήπεδα{CR}

Το 1942 και ενώ το Κίεβο ήταν υπό γερμανική κατοχή, ο διοικητής της ουκρανικής πρωτεύουσας αποφάσισε, για λόγους προπαγάνδας, να διοργανώσει έναν αγώνα ποδοσφαίρου μεταξύ φυλακισμένων ουκρανών – που, πριν από τον πόλεμο, έπαιζαν στην Ντιναμό και τη Λοκομοτίβ – και γερμανών ποδοσφαιριστών. Παρά την κακή, λόγω συνθηκών, φυσική τους κατάσταση οι Ουκρανοί κέρδισαν τους καλοζωισμένους Γερμανούς με σκορ 5-1. Ο διοικητής λύσσαξε και διέταξε να επαναληφθεί ο αγώνας αυτήν τη φορά με θεατές μόνο γερμανούς αξιωματικούς και στρατιώτες και διαιτητή αξιωματούχο των Ες Ες. Οι Ουκρανοί ξανακέρδισαν με 5-3. Τις επόμενες μέρες κατηγορήθηκαν όλοι για κατασκοπεία και – εκτός από δύο – εκτελέστηκαν. Σε αυτήν την ιστορία βασίζεται η εξαιρετική ταινία «Η μεγάλη απόδραση των 11» του Τζον Χιούστον, με ελαφρώς παραλλαγμένη την ιστορία αλλά και με αίσιο τέλος.

Στον κινηματογράφο μια χαρά μπορεί να εμπλέκεται ο αθλητισμός με την πολιτική, ακριβώς για να δίνει παραδείγματα είτε προς μίμηση είτε προς αποφυγή. Διότι όταν, στην πραγματικότητα, η πολιτική κατεβαίνει σε γήπεδα και στίβους έχουμε άλλες ταινίες. Οπως το «Μόναχο» του Σπίλμπεργκ που έχει να κάνει με τη δολοφονία, από παλαιστίνιους τρομοκράτες, των ισραηλινών αθλητών στους Ολυμπιακούς του Μονάχου το 1972. Ή, σε αντίστροφη πορεία, το περιστατικό που αφηγείται ο Μένης Κουμανταρέας στο «Δύο φορές Ελληνας» με τον φίλαθλο που, τη δεκαετία του 1940, αυτοκτόνησε πέφτοντας από την Ακρόπολη όταν η Εθνική Τουρκίας νίκησε στο ποδόσφαιρο την Εθνική Ελλάδας.

Η στοχοποίηση του Κώστα Σλούκα από τούρκους φιλάθλους επειδή δεν κράτησε το πανό για την επέτειο θανάτου του Κεμάλ Ατατούρκ ακούγεται σαν φωνές από την Ουτοπία σε μια εποχή που στις αθλητικές ομάδες συμμετέχουν αθλητές από όλες τις χώρες με τους ντόπιους να αποτελούν, πολύ συχνά, τη μειοψηφία.

Περιγράφουν όμως και μία άλλη διάσταση. Οταν στον ήδη φανατισμό του γηπέδου προστίθεται ο εθνικιστικός φανατισμός το τελικό γινόμενο πολλαπλασιάζεται με τον κίνδυνο παρεκτροπής σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.