Ανησυχία {LF}για το «παιχνίδι πνιγμού»

Για τη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων η έλλειψη οξυγόνου που οδηγεί σε πνιγμό αποτελεί – και μόνον στη σκέψη – έναν από τους χειρότερους εφιάλτες. Για ορισμένα παιδιά και εφήβους, εντούτοις, η πρόκληση αυτή – γνωστή ως παιχνίδι «πνιγμού» ή «ασφυξίας» – υπόσχεται προσωρινή ευφορία (λίγο πριν λιποθυμήσουν), καθώς επίσης αναγνώριση και επιβράβευση από τους συνομηλίκους τους.

Τα δύο πρόσφατα περιστατικά που καταγράφτηκαν στο Λουτράκι από 12χρονους μαθητές – εκ των οποίων ο ένας μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Παίδων στην Αθήνα, όπου οι γιατροί του έδωσαν την ίδια ημέρα εξιτήριο – έχουν προκαλέσει ιδιαίτερη ανησυχία σε γονείς και εκπαιδευτικούς, αποκαλύπτοντας ότι το επικίνδυνο αυτό «παιχνίδι» δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί μόδα.

Ηδη από το 2008 το Αμερικανικό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) είχε προειδοποιήσει για τις τραγικές συνέπειες του επικίνδυνου αυτού «παιχνιδιού», δεδομένου ότι έως τότε είχαν καταγραφεί τουλάχιστον 82 περιπτώσεις θανάτων που φαίνεται ότι σχετίζονταν με το φαινόμενο αυτό. Εκτοτε και σύμφωνα με τα στοιχεία της ΜΚΟ «Παιχνίδια που δεν πρέπει να παίζουν οι έφηβοι» (GASP), ο αριθμός των θυμάτων αγγίζει τα 900.

«Η εφηβεία είναι μια περίοδος που συνοδεύεται από πολλές αλλαγές. Τα παιδιά βιώνουν ένα “τσουνάμι” αλλαγών, που αφορά αφενός τη σωματική και αφετέρου την ορμονική και ψυχολογική μεταμόρφωσή τους. Επιπλέον, έχουν την τάση να μιμούνται τους συμμαθητές τους – κατά κανόνα τους πιο δημοφιλείς -, υποβάλλοντας τον εαυτό τους σε δοκιμασίες ενδεχομένως κάτω από πίεση. Ομως, κατά την είσοδό τους στην εφηβεία δεν έχουν αναπτύξει την κριτική σκέψη και συνεπακόλουθα δεν μπορούν να αξιολογήσουν τις συνέπειες» σημειώνει η ψυχολόγος – παιδοψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου.

Μιμητισμός Τα όσα εκτυλίχτηκαν τα τελευταία 24ωρα στο Λουτράκι αποδεικνύουν στην πράξη, σύμφωνα με την ειδικό, τον μιμητισμό που διακρίνει τους εφήβους. «Εκείνα τα παιδιά που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, των οποίων η σχέση τους με τους γονείς τους δεν είναι όσο στενή θα έπρεπε ή αντιμετωπίζουν επιμέρους δυσκολίες, ανήκουν σε ομάδα υψηλού κινδύνου».

Υπό τα δεδομένα αυτά η Αλεξάνδρα Καππάτου επιμένει ότι η μεγαλύτερη πρόληψη – ώστε να προστατέψουν οι γονείς τα παιδιά τους – είναι «η χωρίς όρους επικοινωνία. Οι ενήλικοι οφείλουν πάντα να διατηρούν ένα κανάλι επαφής και επικοινωνίας, αποφεύγοντας να βάζουν στον “πάγο” τη σχέση τους με τα παιδιά τους όταν δεν συμφωνούν με μια πράξη τους» σημειώνει η ίδια.

Και προσθέτει ότι εξίσου σημαντικό είναι να εντοπίζουν οι γονείς τυχόν αλλαγές στη συμπεριφορά των παιδιών – π.χ. όταν ο έφηβος κλείνεται στον εαυτό του, αλλάζει παρέες, απαγορεύει στους γονείς του να μπουν στον προσωπικό του χώρο.