Μάνες και παιδιά

Ο οδηγός του ταξί στην αρχή της οδού Σκουφά με πολλή ευγένεια ρώτησε τον επιβάτη αν θα μπορούσε να ανταποκριθεί στο νεύμα μιας περίπου σαραντάχρονης γυναίκας με τόση αγωνία στο πρόσωπό της που αποκλείεται να ήταν μεγαλύτερη ακόμη και αν στο μέσον της ερήμου διέκρινε να πλησιάζει μια καμήλα με τον αναβάτη της. Στην καταφατική απάντηση του επιβάτη ο οδηγός σχεδόν ακινητοποίησε το ταξί για να ακούσουν και οι δύο μαζί – οδηγός και επιβάτης – τη γυναίκα να λέει, ανοίγοντας ταυτόχρονα την μπροστινή πόρτα του ταξί, «πρέπει να πάω αμέσως στη Μονή Πετράκη. Με περιμένει στο πεζοδρόμιο ο γιος μου που είναι μόνος του και άκουσα τρομαγμένο». Αφού κάθισε χωρίς να ρωτήσει ποιος ήταν ο προορισμός του επιβάτη που ήδη υπήρχε μέσα στο ταξί, εξήγησε ότι ο γιος της είναι δεκατριών χρόνων – σημειωτέον ότι η ώρα ήταν έκτη απογευματινή, υπήρχε δηλαδή ακόμη φως – και ότι ως σήμερα δεν έχει πάει ποτέ πουθενά ασυνόδευτος.

Ηταν τόσο το τρέμουλο στη φωνή της γυναίκας ώστε σαν να, συνεννοημένοι ο οδηγός με τον επιβάτη, θεώρησαν πως και αν ακόμη πρέπει να αλλάξουν δρομολόγιο, η προτεραιότητα ανήκει στη σαραντάχρονη γυναίκα και ότι έπρεπε να βρεθούν το συντομότερο στη Μονή Πετράκη. Πράγμα που έγινε και όταν η γυναίκα κατέβηκε από το ταξί κυριολεκτικά πετώντας ένα πεντάευρω στον οδηγό, χωρίς να περιμένει να πάρει ρέστα, αγκαλιάστηκε με τον γιο της, ένα φαινομενικά κανονικό σε όλα του αγοράκι, με έναν τέτοιο τρόπο όπως μια μάνα θα έσφιγγε επάνω της το παιδί της που είχε επιστρέψει ζωντανό από μια πολύ επικίνδυνη αποστολή. Δεν ξέρει τι να πρωτοσκεφτεί κανείς, σίγουρα όμως θα ήταν πολυτέλεια να αναλογιστεί ποιο μπορεί να είναι το μέλλον ενός παιδιού που αντιμετωπίζεται σχεδόν ως ήρωας για κάτι που θα λογαριαζόταν εντελώς φυσιολογικό για ένα άλλο παιδί. Οσο και αν ο κάθε γονιός έχει μια σχέση με το παιδί του σαν να είναι το μοναδικό που υπάρχει στον κόσμο, για τον τρίτο, τον παρατηρητή που μπορεί να μην έχει παιδιά αλλά υπάρχουν παιδιά που τα αγαπάει σαν να είναι δικά του, δεν μπορεί να μην προκύπτει αυθόρμητα στη θέα μιας σκηνής όπως αυτή που περιγράψαμε, μια πολύ διαφορετική εικόνα. Η εικόνα ενός πρόσφυγα που κρατάει σφιχτά αγκαλιά το παιδί του σε μια βάρκα, με τον κίνδυνο να μην υπάρχει κανείς τους την επόμενη στιγμή να είναι ένα πολύ πιθανό ενδεχόμενο.

Δεν μπορείς λοιπόν να μην αναρωτηθείς πώς γίνεται να περιχαρακώνονται τόσο οι άνθρωποι στον εαυτό τους ώστε να μεταβάλλουν, όταν πρόκειται για τους ίδιους, ανύπαρκτους κινδύνους σε πραγματικούς, ενώ οι πραγματικοί κίνδυνοι όταν πρόκειται για τους άλλους, αφού δεν μπορεί παρά να έχουν «παρελάσει» κάποια στιγμή μπροστά στα μάτια τους, σχεδόν σαν να μην υπάρχουν. Σε βαθμό μάλιστα που θα έκανε έναν ιδιαίτερα ευαίσθητο άνθρωπο να σκεφτεί πως αν οι πραγματικοί κίνδυνοι για ορισμένους τουλάχιστον ανθρώπους μέσα στον κόσμο γίνονται ολοένα και πιο αδυσώπητοι, είναι γιατί όσοι δεν κινδυνεύουν πραγματικά φαίνεται να το υποδύονται έστω όχι συνειδητά.

Το πράγμα αρχίζει να βρωμάει συνολικά όταν έντρομος στην προοπτική μιας πιθανολογούμενης απειλής, η πραγματική απειλή που ζώνει ολούθε άγνωστούς σου ανθρώπους ακούγεται σαν κάτι το μακρινό και το αμελητέο.