Αν ήμουν Τσίπρας

Αν ήμουν Τσίπρας, θα είχα αρχίσει να ανησυχώ ακούγοντας τον θόρυβο από το τρίξιμο της καρέκλας μου, μετά τα αποτελέσματα της χθεσινής δημοσκόπησης της εταιρείας Marc, που δημοσίευσε το «Πρώτο Θέμα». Είναι η πρώτη φορά που πανηγυρικά επιβεβαιώνεται το αργό ροκάνισμα των ερεισμάτων της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η φθορά του ΣΥΡΙΖΑ, η συστηματική υποχώρηση της επιρροής του. Η διεύρυνση της διαφοράς ανάμεσα στο πρώτο και στο δεύτερο κόμμα, αλλά, κυρίως, η μείωση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ στο 24,8% δείχνει ότι το προϊόν δεν είναι καθόλου ελκυστικό.

Και δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς που να πιστέψει ότι μπορεί να γίνει ελκυστικότερο. Η ηλεκτρονική εγγραφή μελών δεν είναι ασφαλές τεκμήριο δυναμισμού και ανάκαμψης. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κανένα χαρακτηριστικό που να δικαιολογεί την ενεργό σύγκλιση πολιτών στους κόλπους του. Δεν έχει σαφές ιδεολογικό περίγραμμα, δεν έχει σαφείς πολιτικούς στόχους, δεν έχει κομματικές δομές που θα μπορούσαν να ενσωματώσουν και να υποδείξουν τρόπο δράσης και, κυρίως, δεν έχει εξουσία ούτε την προοπτική της. Το ραντεβού με τα νέα μέλη είναι ραντεβού στα τυφλά.

Υπήρξε μια εποχή που ο Τσίπρας, ένας αγριεμένος νέος με εφηβική επιπολαιότητα που ψάχνει αντιπάλους να τους συντρίψει, αποθεώθηκε. Αλλά τα χρόνια πέρασαν και σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης με ποσοστό 68% αποδοχής, μοιάζει αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος του παιχνιδιού. Προσγειωνόμενος σιγά σιγά στην πραγματικότητα και έχοντας φάει τη σκόνη του αντιπάλου του, θα περίμενε κανείς κάτι να έχει μάθει από τις πολλές διαψεύσεις του τυχοδιωκτισμού του. Αλλά τα πράγματα δείχνουν ότι δεν έχει μάθει τίποτα. Είναι δυνατόν να διεκδικεί ρόλο στην «κανονικότητα» ένας πολιτικός αρχηγός που ακόμα, όταν του δίνεται η ευκαιρία, κηρύσσει την εχθροπάθεια;

Ο Τσίπρας δεν είναι τελείως άτυχος. Το ΚΙΝΑΛ, που θα μπορούσε να διεκδικήσει τον παλαιό συστημικό ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ, έχει μετατραπεί σε ΚΚΕ του Κέντρου. Αλλά αυτό δεν σημαίνει και πολλά. Στην πολιτική, το τίποτα το αντικαθιστά πάντα κάτι. Μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα, υπάρχει ένα κενό που δεν γίνεται να μην καλυφθεί. Από ποιους; Αναζητούνται οι τολμηροί. Εως τότε, ο Τσίπρας θα βιώνει την κρίση ταυτότητας και την εσωστρέφεια στην οποία τον έχει οδηγήσει η πολιτική αδυναμία του – η οποία είναι δεδομένη και διαχρονική.

Και τους κραδασμούς από τη σκευωρία Novartis, που πλήττουν όχι μόνο τον Παπαγγελόπουλο αλλά και τον ίδιο. Ας πρόσεχε…