Μην πατάτε {LF}το πράσινο

Απολαμβάνω – οι περισσότεροι φαντάζομαι – τις ταινίες του παλιού, ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου. Κάποιες από αυτές, εκεί στο γύρισμα από τη δεκαετία του 1950 στη δεκαετία του 1960, ξεκινούν με ένα τράβελινγκ στους δρόμους της Αθήνας. Ο αφηγητής μιλάει για μια πόλη που αναπτύσσεται, που ανοικοδομείται. Λέει για πολυκατοικίες που χτίζονται στη θέση των μικρών μονοκατοικιών, για κτιριακά συγκροτήματα, για «κούρσες» που γίνονται ολοένα και περισσότερες στις λεωφόρους της πρωτεύουσας. Με φωνή έμπλεη εθνικής υπερηφάνειας σαν να αναμεταδίδει παρέλαση. Αυτό το «σκηνικό», για εκείνη την εποχή της αντιπαροχής, δεν σηματοδοτούσε μόνο ανάπτυξη αλλά και αναβάθμιση της ποιότητας ζωής. Οι λάσπες από τους χωματόδρομους του Μεσοπολέμου και της Κατοχής ήταν νωπές στις σόλες των Αθηναίων και τα ποδόμακτρα υπήρχαν ακόμη στις εισόδους των παλιών σπιτιών. Η τσιμεντούπολη ήταν επίτευγμα πριν γίνει κατάντια.

Ομως το «καλό» – ιδιαίτερα όταν γίνεται υπερχρήση του – δεν θέλει παρά λίγα χρόνια ώστε να μεταλλαχθεί σε «κακό». Η ανάγκη για πράσινους «πνεύμονες» (όπως και αν λέγονται αυτοί) στις γειτονιές της πόλης είναι μια συζήτηση που γίνεται εδώ και χρόνια. Ηταν τότε που στις μεγαλουπόλεις του εξωτερικού αρχίσαμε να θαυμάζουμε περισσότερα τα λειτουργικά πάρκα τους και λιγότερο τις τεράστιες λεωφόρους τους.

Ωστόσο, παρά την σε εγρήγορση οικολογική μας συνείδηση και το «green» ως λάιφσταϊλ δεν έχουμε εντάξει στην καθημερινότητά μας την «κουλτούρα του πάρκου». Οι σκηνές που τόσο μας άρεσαν στις αμερικανικές ταινίες, με τους πρωταγωνιστές να τρώνε – στο lunch break της δουλειάς – τα σάντουιτς τους και να φλερτάρουν στα παγκάκια των πάρκων, δεν έγιναν ποτέ μέρος του αθηναϊκού τοπίου. Με το καλό να δημιουργηθούν αυτοί οι κοινόχρηστοι χώροι πρασίνου που αναφέρει στο ρεπορτάζ του ο Προκόπης Γιόγιακας, αλλά τι γίνεται με τους ήδη υπάρχοντες; Σκουπιδότοποι έχουν γίνει οι περισσότεροι. Δεν έχουν περάσει άλλωστε πολλά χρόνια από τότε που στα άλση υπήρχαν ακόμη ταμπέλες όπως «Μην πατάτε το πράσινο» και «Απαγορεύεται το ουρείν».