Χρειαζόμαστε μια πολιτική της «πρόληψης»

Μπορούμε να πούμε ότι η πολιτεία έχει παραμελήσει σήμερα τα σχολεία με τρόπο που γίνεται επικίνδυνος. Τα κρούσματα επιθετικότητας και βίας που καταγράφονται δεν είναι ένα ή δύο. Δεν υπάρχει στα σχολεία μας πλέον καν επιστημονική καθοδήγηση των εκπαιδευτικών, καθώς όλες οι σχετικές υπηρεσίες που υπήρχαν τα προηγούμενα χρόνια έχουν ενσωματωθεί σε κεντρικές δομές, οι οποίες εδρεύουν μακριά από τα σχολικά συγκροτήματα.

Στο παρελθόν, όταν υπήρχαν προβλήματα στα σχολεία, ειδοποιούσαν τους σχολικούς συμβούλους, οι οποίοι αποτελούσαν μια υπηρεσία που βρισκόταν κοντά στην κάθε εκπαιδευτική κοινότητα. Μέχρι πριν από μερικά χρόνια υπήρχαν στα σχολεία και ψυχολόγοι. Ολα αυτά σήμερα έχουν ατονήσει, αποδυναμωθεί και μαραζώσει. Και αυτό έγινε σε περίοδο κοινωνικής κρίσης. Τη χειρότερη περίοδο δηλαδή για κάτι τέτοιο, με τα προβλήματα σχέσεων, έντασης και βίας να γιγαντώνονται.

Ολες οι έρευνες που έχουμε στα χέρια μας δείχνουν αύξηση σε μεγάλα ποσοστά, τα επόμενα χρόνια, στις πόλεις των προβλημάτων ψυχοκοινωνικής συμπεριφοράς των νέων. Και βεβαίως και στα σχολεία.

Τα αίτια γι’ αυτό, όπως είναι φυσικό, είναι κοινωνικά, κυρίως γιατί οι νέοι δεν αισθάνονται σήμερα ότι ανήκουν κάπου. Το σχολείο θα έπρεπε να παίζει αυτόν ακριβώς τον ρόλο. Να τους δίνει το συναίσθημα του «ανήκειν», να λειτουργεί ως κοινότητα μάθησης, στην οποία μετέχουν όλα τα εμπλεκόμενα μέρη: μαθητές, γονείς, τοπική κοινωνία.

Σήμερα λοιπόν χρειαζόμαστε μια πολιτική της «πρόληψης». Από το δημοτικό ως το λύκειο. Και βεβαίως συγκεκριμένες ομάδες σχολικών ψυχολόγων, παιδαγωγών, εκπαιδευτικων ειδικής αγωγής. Μια ομάδα διεπιστημονική που θα παρεμβαίνει, θα διαπιστώνει και όταν χρειάζεται θα «θεραπεύει».

Η Ελενη Μπούντα είναι διδάκτωρ Ιστορίας, εκπαιδευτικός