Ενα ειρηνικό χάπενινγκ

Tο μόνο φάουλ στο κείμενο των κοριτσιών είναι η αναφορά στον Τζον Κλιζ, έναν άλλοτε μεγάλο κωμικό που εσχάτως έχει γίνει ρατσιστής και Brexiteer. Η πνευματική του μπαγκέτα καλύτερα να μας λείπει. Κατά τα άλλα, πρόκειται για ένα ποιητικό, σε ορισμένα σημεία αφελές και ευτυχώς λιτό μανιφέστο για ένα ειρηνικό χάπενινγκ, το οποίο βρίσκεται στον αντίποδα βίαιων, υβριστικών και βαθύτατα διχαστικών παρεμβάσεων που έχουν γίνει στο παρελθόν σε άλλες παρελάσεις, προκαλώντας την αποχώρηση ακόμη και του προέδρου της Δημοκρατίας.

Τα κορίτσια δεν μούντζωσαν. Δεν ασχημόνησαν. Δεν γύρισαν την πλάτη στους εκπροσώπους της πολιτείας (αντιθέτως, τους έκαναν να χειροκροτήσουν). Δεν προσέβαλαν τους νεκρούς του αγώνα κατά του κατακτητή. Διαμαρτυρήθηκαν με έναν δροσερό τρόπο για τον θεσμό των παρελάσεων. Θα μπορούσαν να προκαλέσουν τα χρηστά ήθη γυμνώνοντας τα στήθη τους, α λα FEMEN. Θα μπορούσαν να προκαλέσουν τα πατριωτικά ήθη καίγοντας μια ελληνική σημαία. Δεν το έκαναν. Περιορίστηκαν σε ένα silly walk. Αιφνιδίασαν, προβλημάτισαν, δίχασαν. Τάραξαν λίγο τα λιμνάζοντα νερά. Αρα πέτυχαν τον στόχο τους.

Δεν υπάρχει λοιπόν τίποτα το επικίνδυνο σε αυτή την ιστορία; Φυσικά. Οι δηλώσεις του δημάρχου Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας για τα «γελοία υποκείμενα» και τα «αξιολύπητα νεαρά κορίτσια», των οποίων «η ταυτοποίηση έχει ξεκινήσει». Ο Γιάννης Βούρος θέλει προφανώς να βοηθήσει τον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Μπογδάνο να βρει ποια είναι αυτά τα «καλοκόριτσα» για να τους υποβάλει μήνυση. Για ποιον λόγο; Υπέπεσαν σε κανένα αδίκημα; Παραβίασαν κανέναν νόμο; Οχι. Τον προσέβαλαν ως έλληνα πολίτη και «αρθρογράφο του Facebook»!

Οταν τρία μέλη των Pussy Riot τραγούδησαν το 2012 ένα τραγούδι κατά του Πούτιν σε μια εκκλησία της Μόσχας, ο ρώσος πρόεδρος τις έριξε στη φυλακή. Διόλου περίεργο: η ελευθερία του λόγου είναι γι’ αυτόν ισοδύναμο με έγκλημα. Στην Ελλάδα όμως; Γιατί αποδίδουμε σε μια καλλιτεχνική διαμαρτυρία χαρακτηρισμούς όπως «βεβήλωση», «ασέβεια», «αμαύρωση», γιατί σπεύδουμε να τους φορέσουμε ιδεολογική ετικέτα («ΣΥΡΙΖΑ», «αναρχικές») και διατυπώνουμε αυθαίρετες υποθέσεις για τον «πραγματικό» συντάκτη του μανιφέστου τους, αντί να αντιμετωπίσουμε το γεγονός ως αυτό που είναι, ένα απλό χάπενινγκ, συμφωνώντας, διαφωνώντας ή, απλώς, αδιαφορώντας;

Μια απάντηση θα παρέπεμπε στην οργή, ή έστω στην αμηχανία, που προκαλεί η «γενιά της Γκρέτα». Αλλά είναι πολύ ωραίο για να είναι αληθινό.