Εγώ, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ

«Πόνος και δόξα» («Dolor y Gloria», Ισπανία, 2019). Στην τελευταία, ημιαυτοβιογραφική ταινία του το πάλαι ποτέ τρομερό «παιδί» του ισπανικού κινηματογράφου μιλάει για τον πόνο της δημιουργίας αλλά και του σώματος του καλλιτέχνη όταν αυτός βρίσκεται πλέον σε κρίσιμη ηλικία. Ως alter ego του ίδιου του Πέδρο Αλμοδόβαρ, ο Αντόνιο Μπαντέρας (που απέσπασε το βραβείο ερμηνείας στο τελευταίο Φεστιβάλ των Καννών) υποδύεται έναν σκηνοθέτη ο οποίος ταλαιπωρείται από πολλές και διάφορες σωματικές παθήσεις, την ώρα που αναζητεί το κατάλληλο υλικό για το επόμενο καλλιτεχνικό βήμα του. Ο Σαλβαδόρ Μέλο (Μπαντέρας) βήχει, μορφάζει από τον πόνο, ορισμένες φορές σέρνεται αντί να περπατά, κουβαλώντας ένα βεβαρημένο παρελθόν που σχετίζεται με καταχρήσεις, δυσκολία στον χειρισμό των ανθρώπινων σχέσεων, γλυκόπικρες αναμνήσεις των δύσκολων παιδικών χρόνων στο πλευρό μιας προστατευτικής μάνας (Πενέλοπε Κρους). Ολα αυτά τα συστατικά ανακατεύονται με στυλ και φινέτσα μέσα στο μοναδικό μίξερ του Αλμοδόβαρ και διαμορφώνουν ένα σύνολο όχι ακριβώς συναρπαστικό αλλά ενδιαφέρον. Οι ουλές στο σώμα και στην ψυχή του Σαλβαδόρ ίσως κάποια στιγμή να κλείσουν για τα καλά, η σπίθα της αυριανής μέρας είναι μπροστά του και ο μόνος πραγματικός εθισμός μπορεί τελικά να είναι η ίδια η δημιουργία μας, λέει ο Αλμοδόβαρ σε αυτή την τελευταία ταινία του, η οποία μπορεί μεν να μην είναι από τις καλύτερές του, έχει όμως όλα τα στοιχεία για τα οποία αγαπάμε το σινεμά του.
Βαθμολογία: 7

«Ορεινές συμφωνίες» (Ελλάδα, 2018). Με κατάθεση γεγονότων από την οποία απουσιάζει η όποια μορφή «προπαγάνδας», αυτό το καλοφτιαγμένο, έντιμο, παρά την κάπως τηλεοπτική αισθητική του, ντοκιμαντέρ του Βαγγέλη Ευθυμίου για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, πέρα από το ότι φωτίζει το (άγνωστο σε πολλούς) οικολογικό όραμά του, υπογραμμίζει, σχεδόν αθόρυβα, το εκτόπισμα της προσωπικότητάς του ως πολιτικού. Αθελα ή εσκεμμένα, επισημαίνει επίσης και το πόσο δύσκολο είναι στις μέρες μας να βρεθούν ή να διαμορφωθούν τέτοιες προσωπικότητες, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλον τον πλανήτη. Φυσικά πολλά από τα όσα μέσα σε περίπου μιάμιση ώρα το ντοκιμαντέρ καταγράφει είναι γνωστά. Οι δύο καταδίκες του σε θάνατο από τους ναζιστές, η άνευ όρων λατρεία του για την πατρίδα του την Κρήτη, η βαθιά πίστη του στην ιδέα της εθνικής συμφιλίωσης, για την οποία έδωσε μάχες (προσέξτε τη μαρτυρία του Μίμη Ανδρουλάκη που σχετίζεται με τον Μητσοτάκη, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Μίκη Θεοδωράκη), το ενδιαφέρον του για το ουσιαστικό μέλλον της Ελλάδας, το οποίο ο Μητσοτάκης έβαζε πάνω από τα όποια κομματικά συμφέροντα, ο σεβασμός του απέναντι στον πολιτικό αντίπαλο, η πίστη του στην ενωμένη οικογένεια (μιλούν και οι τρεις κόρες του, καθώς και η αδελφή του). Δεν είναι κακό όμως πού και πού όλα αυτά να επανέρχονται στη μνήμη μας, ακόμα και αν ήδη τα γνωρίζουμε. Γιατί κάποιοι νεότεροι δεν τα γνωρίζουν. Και ίσως σε αυτούς, τους νεότερους, οι «Ορεινές συμφωνίες» να δώσουν κάτι που να χρειάζονται.
Βαθμολογία: 7

«Ο εξολοθρευτής: Σκοτεινό πεπρωμένο» («Terminator: Dark Fate», ΗΠΑ, 2019). Οση προσπάθεια και αν κατέβαλα για να δω αποστασιοποιημένος την τελευταία περιπέτεια του «Εξολοθρευτή» (η έκτη) στάθηκε αδύνατον. Οχι ότι δεν διασκεδάζω με αυτές τις ταινίες, όμως εδώ η αίσθηση της επανάληψης είναι τόσο έντονη – η ταινία του Τιμ Μίλερ κυριολεκτικά πατά ακριβώς πάνω στην πρώτη του 1984 – που πραγματικά δεν σου επιτρέπει να καταλάβεις τον λόγο για τον οποίο γυρίστηκε. Ισως τελικά να γυρίστηκε μόνο και μόνο για να παρουσιάσει το παλιό, αξέχαστο «κακό» ρομπότ του μέλλοντος της πρώτης ταινίας, που υποδύεται και πάλι ο Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ. Εξανθρωπισμένο πλέον, το ρομπότ είναι και σοφότερο. Εχει goatee μουσάκι, γκριζαρισμένα μαλλιά και σχετική δυσκολία στις κινήσεις, καθότι τα χρόνια έχουν περάσει και… ακόμα και τα ρομπότ γερνούν. Φυσικά το «τέρας» θα ξαναξυπνήσει μέσα του και ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε, όμως αυτή η ιστορία έχει τελειώσει προ πολλού και για τα καλά, όπως έχει τελειώσει και ο μύθος του Ράμπο με τον Σιλβέστερ Σταλόνε. Δεν έχει πια νόημα να την ξαναδείς, ούτε καν για να χορτάσεις τον θρίαμβο των νέων τεχνολογιών που ναι, όντως εντυπωσιάζουν, αλλά ε και;
Βαθμολογία: 3

«Το σενάριο που άναψε φωτιές» (Tel Aviv on fire», Λουξεμβούργο / Βέλγιο / Ισραήλ / Γαλλία, 2018). Μυθοπλασία και πραγματικότητα γίνονται ένα με πολύ εύστροφο τρόπο και υποδειγματικό σενάριο στην ταινία του Σαμέχ Ζοάμπι, η οποία αξίζει την προσοχή μας γιατί είναι μία από αυτές τις ευχάριστες εκπλήξεις που προκύπτουν από το πουθενά. Η επιτυχία της είναι ότι αντιμετωπίζει έξυπνα και με χιούμορ ένα καυτό πολιτικό ζήτημα που δεν λέει με τίποτε να τελειώσει: το ισραηλινοπαλαιστινιακό. Ο κεντρικός ήρωας (Καΐς Νασίφ), ένας παλαιστίνιος ασκούμενος στα οπτικοακουστικά, πηγαίνει καθημερινά στη Ραμάλα όπου δουλεύει στα γυρίσματα μιας σαπουνόπερας ονόματι «Το Τελ Αβίβ φλέγεται». Η δράση της ιστορίας της σαπουνόπερας τοποθετείται στο 1967 και το ανεκδιήγητο σενάριό της θέλει μια παλαιστίνια κατάσκοπο να παριστάνει την Εβραία με στόχο την αποπλάνηση ενός ισραηλινού στρατιωτικού. Ο Σαμέχ Ζοάμπι ανακατεύει τη σειρά της τηλεόρασης με τη ζωή του ασκουμένου, ο οποίος ξαφνικά θα αποκτήσει υπόσταση διοχετεύοντας τις πληροφορίες που συλλέγει από τον ισραηλινό στρατιωτικό, υπεύθυνο του φυλακίου από το οποίο καθημερινά περνάει. Το μπέρδεμα που ανακύπτει από μια αλυσίδα παρεξηγήσεων.
Βαθμολογία: 7

«Το κορίτσι με το λιοντάρι» («Mia and the White Lion», Γαλλία / Γερμανία / Νότια Αφρική, 2018). Παραμύθι μηνυμάτων και νοσταλγίας, «ντυμένο» μέσα στις εξωτικές τοποθεσίες της Αφρικής και με θέμα τη σχέση φιλίας που γεννιέται ανάμεσα σε μια κοπέλα (Ντάνια ντε Βιγέρ) και ένα λιοντάρι. Η ταινία του Ζιλ ντε Μετρ μοιάζει να αναζητεί τα ίχνη της εμβληματικής περιπέτειας του κινηματογραφικού είδους που υπηρετεί, καμιάς άλλης από τη «Γεννημένη ελεύθερη» (1966), που είχε τεράστια επιτυχία και έχει αφήσει εποχή. Τα καταφέρνει θαυμάσια και το γεγονός ότι καθετί που βλέπουμε είναι σάρκινο και γυρισμένο χωρίς τη βοήθεια ψηφιακών ενέσεων βοηθά στο να την εκτιμήσουμε ακόμα περισσότερο. Αξίζει να σημειωθεί ότι το «Κορίτσι με το λιοντάρι» γυρίστηκε σε μια περίοδο περίπου τριών χρόνων και με την πολύτιμη συνδρομή ενός διάσημου γητευτή λιονταριών, του Κέβιν Ρίτσαρντσον.
Bαθμολογία: 5

«Καρό Νίντζα» («Ternet ninja», Δανία, 2018). Εξυπνο κινούμενο σχέδιο από τη Δανία, στην οποία μια κούκλα Νίντζα βοηθά ένα φοβισμένο αγόρι να ανδρωθεί. Tρομερά επιτυχημένη στη χώρα παραγωγής της ταινία, αποτελεί μεταφορά του μπεστ σέλερ βιβλίου του δανού κωμικού Αντερς Μάθεσεν, ο οποίος υπέγραψε και τη σκηνοθεσία μαζί με τον Θόρμπγιορν Κριστόφερσεν (ακούγονται οι φωνές των Παναγιώτη Αποστολόπουλου, Ρένου Χαραλαμπίδη, Θανάση Κουρλαμπά, Αλκη Ζερβού κ.ά.)
Bαθμολογία: 6

«Μια ζωή» (Ελλάδα, 2018). Ο Ντίνος Γιώτης αναμειγνύει μυθοπλασία και τεκμηρίωση και πραγματεύεται τη μοναδικότητα της ζωής εντός του πεπερασμένου χρόνου μας. Ερωτήματα όπως «τι θα έκανα ή τι δεν θα έκανα ξανά;», «θα μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω;», «για τι έχω μετανιώσει;» τίθενται στο τραπέζι και απαντώνται από 16 επώνυμους Ελληνες, ανάμεσα στους οποίους η ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, ο πολιτικός Μανώλης Γλέζος, ο φιλόσοφος Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ο δημοσιογράφος Γιάννης Διακογιάννης και η συγγραφέας Αλκη Ζέη.