Κλειστά κοντέινερ και δολοφονικά σύνορα

Γράφτηκαν πολλά για την τραγωδία στο Εσεξ. Ομως έλειψε η αναφορά στο γιατί συμβαίνουν τέτοιες τραγωδίες, γιατί πρέπει άνθρωποι να πεθαίνουν από ασφυξία σε κλειστά κοντέινερ, γιατί πρέπει να πνίγονται παιδιά στη Μεσόγειο, γιατί πρέπει να πεθαίνουν άνθρωποι στα σύνορα των ΗΠΑ με το Μεξικό από την έκθεση σε επικίνδυνες καιρικές συνθήκες. Ελειψε η αναφορά στα κλειστά σύνορα.

Κάποιες φορές ξεχνάμε πόσο κλειστά είναι σήμερα τα σύνορα για μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού. Για πολλούς ανθρώπους από τη Νοτιοανατολική Ασία, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία, αλλά και αρκετές χώρες της Λατινικής Αμερικής, είναι εξαιρετικά δύσκολη η πρόσβαση στη Δυτική Ευρώπη, στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία. Οι κυβερνήσεις των ανεπτυγμένων χωρών θεωρούν ότι επιδιώκουν τη μετανάστευση και όχι την απλή επίσκεψη και δίνουν βίζες με το σταγονόμετρο. Ομως, ο κόσμος παραμένει τρομακτικά άνισος και ως προς την κατανομή του πλούτου και ως προς την κατανομή της δυστυχίας ή των πολέμων. Για την αδικοχαμένη Φαμ Θι Τρα από το Βιετνάμ, το να πάει να δουλέψει σε μια επιχείρηση μανικιούρ και πεντικιούρ στη Βρετανία θα αποτελούσε καλύτερη ζωή για την ίδια αλλά και για την οικογένειά της. Και ο μόνος τρόπος να φτάσει στη Βρετανία ήταν μέσα από το κοντέινερ του διακινητή. Αυτό που αποδείχτηκε δολοφονικό.

Εχουμε φτάσει να θεωρούμε αυτονόητο να χρησιμοποιούν οι κυβερνήσεις το λεξιλόγιο της «εθνικής ασφάλειας» και της «φύλαξης των συνόρων» για τη μετανάστευση, να ξοδεύονται τεράστια ποσά για τεχνολογίες αποτροπής της εισόδου μεταναστών, μεγάλο μέρος του προσωπικού των σωμάτων ασφαλείας να ασχολείται με το να κρατούν εκτός επικράτειας ανθρώπους που απλώς θέλουν να εργαστούν σκληρά, να ονειρευτούν ξανά, να ζήσουν με περισσότερη αξιοπρέπεια. Είναι ένας παγκόσμιος πόλεμος ενάντια στο δικαίωμα στην ελπίδα. Με τα θύματα να είναι πολλά και όλα από τη μία πλευρά. Αυτών που απλώς θέλουν να ξεφύγουν από την εξαθλίωση.