Γραφειο-κρατία

Λέμε συχνά πόσο πλούσια είναι η ελληνική γλώσσα, σε λέξεις αλλά και σε αποχρώσεις εννοιών. Οπως όλες οι γενικεύσεις, έχει κι αυτή μια κάποια βάση και αξία. Οπως έχει, όμως, και τον αντίλογό της. Πρόχειρο παράδειγμα, με αφορμή μια ακόμα εμπειρία από την καθημερινή εμπλοκή μου με κάθε είδους κείμενα, η λέξη γραφείο.

Σκεφτόμουν, λοιπόν, πόσο προβληματική είναι η εν λόγω λέξη, στο μέτρο που καλείται να καλύψει τρεις διαφορετικές έννοιες. Λέμε έτσι: «Το πρωί στις εννιά ο Τζακ έπρεπε να είναι οπωσδήποτε στο γραφείο του». Λέμε επίσης: «Εφτασε εγκαίρως και κατευθύνθηκε χωρίς καθυστέρηση προς το γραφείο του». Τέλος, αφού μπήκε, «έσπευσε να ακουμπήσει στο γραφείο του τον χαρτοφύλακά του».

Εν ολίγοις, μία μόνο λέξη, η λέξη γραφείο, χρησιμοποιείται: α) Για το κτίριο όπου εργάζεται κάποιος. β) Για τον ιδιαίτερο χώρο του κτιρίου (ή του ορόφου, ή του διαμερίσματος) στον οποίο εργάζεται, μόνος ή μαζί με άλλους. γ) Για το έπιπλο στο οποίο βρίσκονται το σταθερό του τηλέφωνο, ο υπολογιστής του, τα ντοσιέ του κ.λπ., κ.λπ. Πήγε λοιπόν… στο γραφείο του, ανέβηκε… στο γραφείο του και άνοιξε την αλληλογραφία του που τον περίμενε… στο γραφείο του.