«Οταν αποτύχαμε με τον Καπότε στο Μπρόντγουεϊ»

Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 η μεγαλύτερη επίδραση που δέχτηκα ήταν η επίδραση του Μπρόντγουεϊ. Κάθε χρόνο τότε έβρισκα μία αφορμή για να πάω στη Νέα Υόρκη. Σε αντίθεση με το εντυπωσιακό, αμετάβλητο, μικροαστικό θέατρο του Λονδίνου, το Μπρόντγουεϊ έστελνε τις δονήσεις του από την παρουσία νέων ανθρώπων, νέων τρόπων, νέας ζωής. Ο μεγάλος μαγνήτης ήταν πράγματι το μιούζικαλ. Μετά από χρόνια ήσυχης ψυχαγωγίας για κουρασμένους επιχειρηματίες και τις συζύγους τους ήρθε το «Οκλαχόμα!», το αξέχαστο σοκ του «West Side Story» και το «Μάγκες και κούκλες» ! Εδώ, το μοντέλο του σαιξπηρικού θεάτρου έβρισκε το νόημά του, να μη χάσει δηλαδή την επαφή με το κοινό. Το Μπρόντγουεϊ μας έδωσε θάρρος να αναπτύξουμε αυτό που είχαμε αρχίσει να ανακαλύπτουμε.

Ο Τρούμαν Καπότε εκείνη την εποχή ήταν ένας νεαρός ομοφυλόφιλος συγγραφέας του οποίου τα βιβλία ήταν σε κάθε κομψό τραπεζάκι του καφέ, είχε προτείνει να μεταγράψει το δικό του διήγημα «House of Flowers» σε μιούζικαλ. Θα έγραφε το σενάριο και τους στίχους για έναν κορυφαίο συνθέτη, τον Χάρολντ Αρλεν, διάσημο για το τραγούδι της Τζούντι Γκάρλαντ «Over the Rainbow». Με τη συμμετοχή στην ομάδα του κατεξοχήν χορογράφου Ζορζ Μπαλανσίν. Και το αστέρι μας ήταν η πιο ζωντανή ηθοποιός του Μπρόντγουεϊ, η ηθοποιός και τραγουδίστρια Περλ Μπέιλι. Ο νεαρός μας παραγωγός της Νέας Υόρκης μπορούσε να κοιμηθεί ευτυχισμένος: τίποτα δεν μπορούσε να πάει στραβά. Κι όμως συνέβη. Πώς θα μπορούσε μια τέτοια φαινομενική επιτυχία να καταλήξει σε αποτυχία; Αρχισα οδυνηρά να ανακαλύπτω τους άγνωστους κανόνες του Μπρόντγουεϊ.

Με το «House of Flowers» έμαθα ότι το αμερικανικό μιούζικαλ είχε μια περίπλοκη σειρά κανόνων, άγνωστων στον επισκέπτη σκηνοθέτη. Ο Τρούμαν Καπότε λοιπόν δεν είχε γράψει ποτέ μιούζικαλ, οπότε ήταν ευθύνη του σκηνοθέτη να τον προπονήσει στο γραπτό αυτό είδος, έως ότου το σενάριό του να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ. Βήμα-βήμα, ο συνθέτης, ο χορογράφος, ο σκηνογράφος ήξεραν ότι έπρεπε επίσης να συμμορφωθούν με αυτό που τους ζητούσε ο άνθρωπος που πλήρωνε για όλα, δηλαδή ο παραγωγός. Η ιστορία του «House of Flowers» ήταν καλή. Το Σπίτι των Λουλουδιών ήταν ένας οίκος ανοχής στο λιμάνι ενός νησιού της Καραϊβικής. Μια ομάδα γοητευτικών κυριών ήταν τα λουλούδια. Οταν ανέβαινε η αυλαία, εμφανίζονταν καθισμένες και δυστυχείς, αναμένοντας για το πλοίο που θα έφερνε κάποιους πελάτες. Ο Αρλεν τούς είχε δώσει ένα εξαιρετικό χορωδιακό τραγούδι. Στη συνέχεια, η ιστορία συνεχιζόταν με κοκορομαχίες και βουντού. Είχα ήδη φύγει για την Ευρώπη όταν η παράσταση είχε ξεθυμάνει. Αλλά η μεγαλύτερή μου απογοήτευση ήταν ότι η μουσική του ξεχάστηκε τόσο γρήγορα. Για χρόνια, στο Παρίσι, ήλπιζα να φτιάξω ένα μιούζικαλ χωρίς τις πιέσεις του Μπρόντγουεϊ. Ωστόσο, είχα ήδη βυθιστεί εκείνη την εποχή βαθιά στον κόσμο των μιούζικαλ στην ελεύθερη ατμόσφαιρα του Λονδίνου. Η ποπ μουσική είναι πάντα ένας οδηγός. Οταν τα καλύτερα του είδους αμερικανικά μιούζικαλ επικράτησαν στον κόσμο, ούτε το Λονδίνο ούτε το Παρίσι είχαν κάτι για να συγκριθούν. Τότε συνειδητοποιήσαμε πόσο είχαν φτωχύνει οι παλιομοδίτικες μορφές του μουσικού θεάτρου. Η νέα γενιά άρχισε να διερευνά τι θα μπορούσε να είναι ζωντανό για τα δικά της γούστα. Βαθιά στον κόσμο του ροκ επρόκειτο να κάνουν μιούζικαλ που δεν αντέγραφαν τα αμερικανικά πρότυπα.

INFO

Το βιβλίο «Playing by Ear: Reflections on Music and Sound» κυκλοφορεί στις 24 Οκτωβρίου