Κι ο Τζόκερ γελάει τελευταίος

Ποιος είναι ο καταστατικός στόχος του Τζόκερ και κάθε κακού που κυνηγάει ο Μπάτμαν; Μα το απόλυτο μπάχαλο. Και είναι αυτό ακριβώς που συνέβη, όχι στο Γκόθαμ Σίτι, αλλά σε μια χώρα που είναι ικανή να διαλυθεί ακόμη και μια κινηματογραφική ταινία.

Η δουλειά του Τζόκερ εδώ είναι εύκολη. Οχι επειδή δεν υπάρχει ένας Μπάτμαν για να τον σταματήσει, αλλά επειδή η πραγματικότητα είναι σχεδόν κομίστικη. Ο Τζόκερ εδώ δεν έχει παρά να σπείρει το πρώτο ζιζάνιο. Την πληροφορία, ας πούμε, ότι μια διαζευγμένη μητέρα ζήτησε την παρέμβαση του υπουργείου Πολιτισμού για να μη δει την ταινία ο ανήλικος γιος της με τον πατέρα του. Κι εκεί, στην επόμενη σελίδα ή το επόμενο πλάνο, ξεφυτρώνουν δυο υπάλληλοι του υπουργείου που πηγαίνουν σε δυο κινηματογράφους και καλούν την αστυνομία που εντοπίζει ανήλικους παραβάτες και τους μαζεύει από τις αίθουσες.

Εγινε έτσι ακριβώς; Κανένας δεν ξέρει. Αλλά είναι ακριβώς η στιγμή που στα χείλη του δυστυχούς Τζόκερ αρχίζει επιτέλους να σχηματίζεται το πρώτο χαμόγελο. Είναι η στιγμή που αρχίζει το μπάχαλο: Η υπουργός Μενδώνη αναστατώνεται με την υποτιθέμενη πρωτοβουλία των υπαλλήλων του υπουργείου της – μα ποιος είπε στις δυο κυρίες να τρέχουν στους κινηματογράφους, πήγαν μόνες τους, ήταν προβοκάτσια του ΣΥΡΙΖΑ, ή δάκτυλος κάποιας εταιρείας διανομής; Κι έπειτα είναι ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, θεσμικός πυλώνας της εφαρμογής του νόμου, που δεν αντέχει το φτηνό τρολάρισμα του Αλέξη Τσίπρα και δηλώνει πως αυτός θα πάει με τον 15χρονο γιο του να δουν μαζί την ταινία, λέει δηλαδή πως αυτός, ο προστάτης του νόμου, θα παραβιάσει τον νόμο.

Ο Τζόκερ έχει αρχίσει πια να τραντάζεται στα γέλια. Γιατί το μπάχαλο συνεχίζεται με τον ίδιο τον Τσίπρα να δίνει στην ταινία περιωπή πολιτικού αριστουργήματος που «το Χόλιγουντ έκανε ίσως άθελά του» και να ειρωνεύεται τον υπουργό Χρυσοχοΐδη με μια μονταρισμένη εικόνα που δεν θα καταδέχονταν να αναρτήσουν ούτε τα πληρωμένα τρολ του. Αλλά είναι και ο Γιάννης Ραγκούσης που εξανίσταται με τις «αδιανόητες  εξελίξεις που γυρίζουν την Ελλάδα και την ελληνική αστυνομία σε σκοτεινές εποχές» και είναι ο ίδιος Ραγκούσης με τον Ραγκούση που το 2010 υπέγραφε ως υπουργός Εσωτερικών τον νόμο, ο οποίος προέβλεπε πως απαγορεύεται σε ανηλίκους η είσοδος σε ταινίες που έχουν χαρακτηριστεί ακατάλληλες και πως οι παραβάτες αιθουσάρχες τιμωρούνται με τσουχτερό πρόστιμο – άρα η σκοτεινή εποχή είναι η δική του.

Τι λείπει; Μα η διεθνοποίηση του μπάχαλου. Αλλά γι’ αυτήν φρόντισε ο ευρωβουλευτής Κούλογλου που ρώτησε γεμάτος αγωνία την Κομισιόν εάν ανησυχεί για τα φαινόμενα σκοταδισμού στην Ελλάδα και τι μέτρα σκοπεύει να πάρει. Κι αυτό που μένει είναι ένας νόμος του οποίου η εφαρμογή θεωρείται είτε σκοταδισμός, όπως είπαν ο Ραγκούσης και ο Κούλογλου, είτε πάρεργο της αστυνομίας, όπως είπε ο Χρυσοχοΐδης, αλλά πάντως όχι νόμος, ο δικός τους νόμος, που έχει υποχρέωση να σεβαστεί κανείς. Μένει και το ερώτημα εάν πρέπει να αλλάξει ένας τέτοιος νόμος την εποχή που τα «δημόσια θεάματα» τα έχουν πια οι ανήλικοι στην οθόνη του υπολογιστή τους. Και μένει και ο Τζόκερ που εδώ μπορεί να γελάει τελευταίος – μέχρι που πεθαίνει από τα γέλια.