Ο Κραουνάκης και {LF}η… Βουγιουκλάκη του ΣΥΡΙΖΑ

Σε συνέντευξή του σε διαδικτυακό κανάλι ο Σταμάτης Κραουνάκης χαρακτήρισε τον πρώην πρωθυπουργό ως την Αλίκη Βουγιουκλάκη του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή ως το πιο λαμπρό αστέρι του, ώστε να μην μπορεί να γίνεται λόγος για την αντικατάστασή του στην προεδρία του κόμματος. Oπως δηλαδή δεν θα γινόταν να υπάρξει η ταινία «Το πιο λαμπρό αστέρι» χωρίς την Αλίκη Βουγιουκλάκη, το ίδιο δεν θα μπορούσε να υπάρξει ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν γίνεται να αντιδικεί κανείς με τον Σταμάτη Κραουνάκη, όχι γιατί δικαιούται να απολαμβάνει κανενός είδους ασυλία, αλλά επειδή οι κινήσεις του, που έχουν μια καθαρόαιμη πολιτική χροιά, διακρίνονται για έναν τόσο συκοφαντικό για τον ίδιο αυθορμητισμό ώστε θα ήταν κουτός να τις επιχειρεί, ενώ αντίθετα όπως όλοι ξέρουμε είναι ένας πανέξυπνος άνθρωπος – αν όχι και κάτι παραπάνω.

Το θέμα έγκειται κυρίως στη σύγχυση που φαίνεται να γίνεται ανάμεσα στην ασυλία που με όρους βέβαια μπορεί να απολαμβάνει ένας καλλιτέχνης και την ασυλία που εξ ορισμού μοιάζει ως κάτι ανεπίτρεπτο για έναν πολιτικό, όση λάμψη και αν διαθέτει. Σε τελευταία ανάλυση, όσο και δεν θα μπορούσε να το φανταστεί κανείς, η Βουγιουκλάκη έκανε μια τόσο συνετή διαχείριση της λάμψης της – και ο Σταμάτης Κραουνάκης το γνωρίζει πολύ καλά – ώστε η λάμψη αυτή γινόταν απλά παραμυθητική και εντελώς ακίνδυνη όχι μόνο για το κοινό της, αλλά για όλους τους Eλληνες, αφού όλοι μας, ακόμα και αν δεν τη βλέπαμε στο θέατρο, ξέραμε πολύ τι κάνει, ενώ δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς το ίδιο για τη λάμψη ενός πολιτικού και στη συγκεκριμένη περίπτωση του πρώην πρωθυπουργού.

Θα ήταν πραγματικά δυστύχημα να αποδεχόμαστε ότι η λάμψη είναι ένα στοιχείο που θα μπορούσε να διατηρεί έναν πολιτικό σε μια κορυφαία θέση, αφού είδαμε στο παρελθόν πρόσωπα του πολιτικού χώρου με μια λάμψη απείρως μεγαλύτερη σε σχέση με εκείνη του Αλέξη Τσίπρα να χρεώνονται με ανυπολόγιστες για το κοινωνικό σύνολο συμφορές. Αν για παράδειγμα στη θέση του κ. Τσίπρα ήταν ο Γιάνης Βαρουφάκης, όπως κάλλιστα θα μπορούσε να έχει συμβεί, θα συνέχιζε ο Σταμάτης Κραουνάκης να θεωρεί ότι η λάμψη είναι ένα στοιχείο που κάνει επιβαλλόμενο – κάτι περισσότερο, αναπόφευκτο – έναν πολιτικό;

Φαίνεται να υπάρχει μια ρητή αν και ανυπόγραφη συμφωνία για την έννοια της λάμψης ανάμεσα στο μεγάλο κοινό και σε όσους συμβαίνει να την ενσαρκώνουν, δηλαδή να τους αναγνωρίζεται ανενδοίαστα όταν παραμένει στη σφαίρα μιας λυτρωτικής έστω και παραπλανητικής διαδικασίας, αλλά να καταγγέλλεται και μάλιστα με πολύ δριμείς όρους όταν γίνεται αντιληπτό πως έγινε κατάχρησή της προκειμένου να μετατοπιστεί ένα δραματικό κέντρο βάρους και να διασκεδαστεί η ύπαρξη σοβαρών κοινωνικών προβλημάτων. Με λίγα λόγια, το στοιχείο της λάμψης που μπορεί να βοηθήσει τα μέγιστα ώστε να καθιερωθεί ένα πρόσωπο, δεν αποκλείεται να προκαλέσει την καθαίρεσή του και μάλιστα με έναν ρυθμό που αντί για λάμψη να αναγνωρίζει κανείς στη θέση της ένα δυσεξιχνίαστο σκοτάδι. Θα το χαρακτήριζε κανείς ως μια μορφή αδικίας, αν σκεφτεί όμως πόσο πιο αποτελεσματικά και παρήγορα δούλεψαν μέσα στον χρόνο για το καλό των ανθρώπων άτομα που όχι μόνο στερούνταν λάμψης, αλλά αντίθετα με μια πρώτη ματιά θα τους έκρινες ως μουντούς και αδιάφορους, τότε αισθάνεσαι εκ προοιμίου τη λάμψη ως μια λέξη και μια έννοια ύποπτη.

Αφού κανείς δεν είναι τόσο άγιος ώστε να ξέρει ότι τη διαθέτει και πολύ περισσότερο ότι του την αναγνωρίζουν και να μην οργανώνει τις κινήσεις του και τη συμπεριφορά του με την προϋπόθεση της λάμψης αυτής. Φαντάζεστε την ειρωνεία που θα προκαλούσε σε έναν ιστορικό του μέλλοντος που με ψυχραιμία και αφού θα είχαν περάσει πενήντα και εκατό χρόνια και θα αποτιμούσε το έργο ενός πολιτικού, βάζει σε υποσημείωση ότι ναι μεν για το τελικό αποτέλεσμα των ενεργειών του θα μπορούσε να επιφυλαχθεί κανείς, αλλά διέθετε αναμφισβήτητα λάμψη;

Δεν μπορεί ένα στοιχείο που κρατάει όσο η φυσική παρουσία ενός ανθρώπου να λογαριάζεται ως προσόν που διαρκεί και μετά την αποχώρησή του, φτάνει να σκεφτεί κανείς τα δράματα που έχουν «παιχτεί» ακόμα και σε ιδιωτικά περιβάλλοντα, χάριν της εξαργύρωσης του στοιχείου της λάμψης στο επίπεδο των διαπροσωπικών σχέσεων.