Οι θετοί γονείς της πόλης

«Τι είναι αυτά τα χάλια;». «Πρόκειται περί αίσχους». «Σκουπιδότοποι στις κεντρικές λεωφόρους». «Τι κάνει ο δήμαρχος;». Η καταγγελία, ανέκαθεν εθνικό μας χόμπι, τα τελευταία χρόνια έχει πάρει διαστάσεις εμμονής. Βοηθάνε και οι κάμερες στα τηλέφωνά μας που καταγράφουν ό,τι πληγώνει το μάτι μας. Ενα παγκάκι σπασμένο, έναν διαλυμένο κάδο απορριμμάτων, ένα σαθρό πεζοδρόμιο, ένα ξεραμένο δένδρο, ελλιπή φωτισμό στους δρόμους, σπασμένους λαμπτήρες, βανδαλισμένα αγάλματα. Κι αυτές οι μουτζούρες, γκράφιτι τάχα, να βρωμίζουν τοίχους, προσόψεις και, κυρίως, την καθημερινότητά μας.

Λέμε – και καλώς λέμε! – αλλά τι κάνουμε; Εκτός από το να γκρινιάζουμε και να ποστάρουμε τα τραύματα της πόλης; Ναι, ξέρω. Πολλές φορές θέλουμε να βοηθήσουμε στην αναμόρφωση έστω και της γειτονιάς μας αλλά δεν ξέρουμε πώς. Ο δήμος της Αθήνας μας δείχνει τώρα αυτό το «πώς». Μέσα από το πρωτοποριακό πρόγραμμα «Υιοθέτησε την πόλη σου» που υλοποιείται με τη συμμετοχή της «Athens Partnership», μίας πλατφόρμας όπου συναντιούνται και συνεργάζονται αρμονικά ο ιδιωτικός με τον δημόσιο τομέα. Το παρουσίασε πριν από λίγες μέρες ο δήμαρχος Κώστας Μπακογιάννης τονίζοντας πόσο δημιουργικό είναι να συμμετέχουν οι Αθηναίοι στην αλλαγή που οραματίζονται για την πόλη τους και να γίνουν οι ίδιοι μέρος αυτής της αλλαγής.

Πώς λειτουργεί; Κάθε πολίτης, μικρή ή μεγάλη επιχείρηση, φορέας μπορεί να «υιοθετήσει», πάντα σε συνεννόηση με τον δήμο, οτιδήποτε θέλει να φροντίσει. Εναν δρόμο, μία πλατεία, μια παιδική χαρά, ένα βανδαλισμένο άγαλμα, ακόμη και ένα παγκάκι ή ένα δένδρο. Να αναλάβει την καθαριότητα ή την επισκευή του, όπου αυτή χρειάζεται, και τη συντήρησή του. Να προσφέρει υλικά που πάντα χρειάζονται, οι εταιρείες να περιλάβουν την Αθήνα στα χορηγικά τους προγράμματα. Και αν οι πολίτες δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα, μπορούν να προσφέρουν εθελοντική εργασία που, στο κάτω κάτω, οι ίδιοι θα την καρπωθούν.

Ο αντιδήμαρχος Ανάπτυξης και ΕΣΠΑ Νίκος Μακρόπουλος μου έλεγε ότι περιμένουν πολλά από το πρώτο πρότζεκτ αυτού του προγράμματος που, με αφορμή τις γιορτές, θα είναι το «Υιοθετήστε τα αθηναϊκά Χριστούγεννα». Μια πόλη συντονισμένη με τη γιορτινή ατμόσφαιρα φτιάχνει τη διάθεση ακόμη και όσων δεν θέλουν να το παραδεχθούν. Και όλοι μπορούμε να βρούμε τρόπους να συμμετάσχουμε έχοντας υπόψη ότι τελευταία φορά που αγοράσθηκε από τον Δήμο της Αθήνας υλικό στολισμού ήταν το μακρινό 2003. Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στο www.athenspartnership.org.

Σουβλάκι reloaded

Θεωρώ ότι έχει αναγνωρισθεί διεθνώς ως το νοστιμότερο street food στον κόσμο. Βεβαίως και μιλάω για το σουβλάκι το ελληνικό. Με ιστορία που ξεκινάει από τους μικρασιάτες πρόσφυγες, εγκαθίσταται και μοσχοβολάει στις γειτονιές της Ελλάδας, λύνει (με το σουβλατζίδικο ως μικροεπιχείρηση) το πρόβλημα της ανεργίας την εποχή της εσωτερικής μετανάστευσης, γίνεται το αγαπημένο φαγητό της παιδικής μας ηλικίας, χορταίνει τους μεροκαματιάρηδες άλλων δεκαετιών, περνάει από τη γραφικότητα και τη λεκτική μπρουταλιτέ του «πιτόγυρου», παραγεμίζεται με αλλότρια υλικά όπως πατάτες τηγανιτές, μαρούλια, αγγούρια, καρότα, μαγιονέζες και λοιπές σάλτσες, ακολουθεί τις διατροφικές τάσεις των ημερών μας – χωρίς ωστόσο τα σουβλάκια με σόγια, ψαρικά ή ακόμη και με φαλάφελ που παραπέμπουν σε κεφτέδες και πίτες από άλευρα κινόα ή φακής να γίνουν ποτέ πραγματικά «σουβλάκια». Και, προσφάτως, επανέρχεται με το γευστικό μεγαλείο της απλότητάς του και των καλών υλικών.

Γνωστοί σεφ επανεφευρίσκουν και αναδεικνύουν την καταφρονημένη γαστρονομική αξία του. Το μυστικό της νοστιμιάς του που έγκειται στην ισορροπία των υλικών – της σωστά ψημένης και παραδοσιακής ως προς το μέγεθος (όχι πολύ μεγάλο) πίτας, της καλής ποιότητας κρέατος και της διακριτικής προσθήκης ντομάτας – εντάσσεται απόλυτα στις σύγχρονες τάσεις της εστίασης που αναβάθμισαν το street food. Και το σουβλάκι, στην αυθεντική μορφή του, βρίσκει τη θέση του σε «σινιέ» ψητοπωλεία, επίσης τάση και αυτά. Μία από τις τελευταίες «αφίξεις», είναι αυτή στη Φάρμα Μπράλου, στον πεζόδρομο της οδού Μηλιώνη στο Κολωνάκι. Σουβλάκι όπως παλιά αλλά με τα ποιοτικά στάνταρτς, ως προς την ελεύθερη βοσκή των ζώων και της σωστής ωρίμανσης των κρεάτων, της γνωστής Φάρμας. Σουβλάκι reloaded  λοιπόν από κοτόπουλο και γαλοπούλα έως ψαρονέφρι και μπλακ άνγκους.

Νύχτα με πανσέληνο

Αύριο Κυριακή 13 Οκτωβρίου. Στις οκτώ το βράδυ την ώρα που θα σηκώνεται το γεμάτο φεγγάρι. Με φόντο τη Μονή Δαφνίου, ένα μαγευτικό, φυσικό σκηνικό. Η Ρένη Πιττακή ερμηνεύει ποιήματα «Της Σελήνης». Του Γιάννη Ρίτσου, της Κατερίνας Αγγελάκη – Ρουκ, του Σάντρο Πένα, της Μάτση Χατζηλαζάρου, του Χόρχε Λουίς Μπόρχες. Υπο τους ήχους μουσικών εξαίσιων. Διοργανώνεται από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Δυτικής Αττικής και τον Δήμο Χαϊδαρίου. Πάλι καλά που οι νέοι δήμαρχοι δίνουν ιδιαίτερη βαρύτητα στα πολιτιστικά του τόπου τους.

Γιώργος Παπαπαύλου{CR}{IDA}Ηθοποιό{IDA}ς

Τι μου αρέσει, {LF}τι δεν μου αρέσει στην Αθήνα

Η πόλη που με αγκάλιασε και, από επισκέπτης, μου επέτρεψε να νιώθω Αθηναίος. Δεκαεννιά χρόνια κρατάει η σχέση μας και κάθε μέρα νιώθω πιο παραδομένος στη γοητεία της. Η Αθήνα είναι γοητευτική γιατί είναι γεμάτη αντιφάσεις. Ναι, έχει άσχημα κτίρια, ναι δεν είναι η πιο καθαρή πόλη του κόσμου, οι κάτοικοί της δεν της συμπεριφέρονται όπως της αξίζει. Αλλά είναι τόσο ζωντανή, έχει τόσο ωραίες γειτονιές, τέτοιο φως, τέτοιον καιρό. Μου αρέσει να περπατάω Σύνταγμα, Μοναστηράκι, Πλατεία Καρύτση, Κοραή, Ψυρή, Μεταξουργείο, Γκάζι. Να γυρίζω και να ανακαλύπτω μαγαζάκια, ωραία καφέ, μπαρ, εστιατόρια, να παρατηρώ ανθρώπους, να στρίβω σε στενά και να θυμάμαι έρωτες, πρώτα φιλιά, γέλια, κλάματα, αγωνίες. Την Αθήνα την αγαπώ γιατί είναι όμορφη, άσχημη, λαμπερή, σκοτεινή αλλά πιο πολύ την αγαπώ γιατί ξέρει τα μυστικά μου και δεν με μαρτυράει.