Μήνυμα

Υποθέτω ότι ο Μητσοτάκης πήρε το μήνυμα στην ψηφοφορία για τον Ρασπούτιν. Υποθέτω επίσης ότι το κατάλαβε.

Αν το κατάλαβε, έχω την αίσθηση ότι θα το επιστρέψει στους αποστολείς. Χωρίς να βιάζεται ενδεχομένως. Αλλά συστημένο.

Μεταξύ μας, δεν πιστεύω να εξεπλάγη.

Από το 2016 η προπαγάνδα της προηγούμενης κυβέρνησης στηριζόταν στη μυθική ύπαρξη κάποιας «άλλης ΝΔ» που υποτίθεται δεν γουστάρει τον Μητσοτάκη επειδή δεν βοηθάει τον Τσίπρα και «δεν τραβάει». Κάποια στιγμή λοιπόν η «άλλη ΝΔ» θα ρίξει τον Μητσοτάκη ώστε να βάλει πλάτη στον Τσίπρα που είναι παιδί τεφαρίκι.

Δεν ξέρω αν υπήρχε ποτέ τέτοια ΝΔ, μάλλον όχι. Αποδείχθηκε και στην κάλπη.

Ο ταπεινός υπογράφων όμως έχει αναφερθεί αναρίθμητες φορές σε μια «παράγκα» μέσα στη ΝΔ  που αν και ξεδοντιασμένη από τον Μητσοτάκη συνέχιζε να λειτουργεί στο παρασκήνιο.

Από διάφορα ακατανόητα δημοσιεύματα είχα την αίσθηση ότι εσχάτως αναλώνεται κυρίως σε κάποια καμπάνια επανεκλογής του Παυλόπουλου. Τα λέω ακατανόητα διότι οι τελευταίοι που θα ερωτηθούν για την προεδρία είναι διάφοροι μετακλητοί δημοσιογράφοι των προηγούμενων που αποθεώνουν τον σημερινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας – υποθέτω με το αζημίωτο.

Φαίνεται όμως ότι η «παράγκα» έχει κι άλλα ενδιαφέροντα.

Εντελώς πρόσφατα αναρωτιόμουν εδώ αν «υπάρχουν κάποιοι στη ΝΔ που προσπαθούν να σώσουν τον Παπαγγελόπουλο» για να μη βγουν τα άπλυτά τους στη φόρα («ΤΑ ΝΕΑ», 23/9).

Πήρα λοιπόν την απάντηση. Ναι, υπάρχουν.

Ο ίδιος ο Παπαγγελόπουλος, όσο θλιβερός κι αν ήταν στη Βουλή, έδινε την αίσθηση ότι προσπαθούσε να απευθυνθεί σε κάποιο ακροατήριο στα έδρανα της συμπολίτευσης.

Λες κι ο Σαμαράς εναντίον του οποίου στρεφόταν κάθεται σε άλλα έδρανα, ανήκει σε άλλο κόμμα και στηρίζει άλλη κυβέρνηση.

Βλακεία του Ρασπούτιν, θα μου πείτε. Σωστό. Αλλωστε ακόμη κι αν δηλώνει Μακιαβέλι, περισσότερο θυμίζει επιθεωρητή Κλουζό.

Αλλά από την άλλη πλευρά είναι επιεικώς ακατανόητο το θράσος ενός τύπου που με το ένα πόδι στο εδώλιο κάνει εσωκομματικό παιχνίδι στη ΝΔ και στρέφεται προσωπικά εναντίον ενός τέως πρωθυπουργού.

Ποιος τον ρώτησε; Και ποιος λόγος τού πέφτει;

Προφανώς δεν συνδέω τα γεγονότα.

Αλλά να το πω απλά. Δεν αποτελεί πρόβλημα αν πεντέξι βουλευτές της συμπολίτευσης επιφυλάχθηκαν να ψηφίσουν την παραπομπή του Ρασπούτιν. Μπορεί να είναι απλώς βαρεμένοι, στενοχωρημένοι ή συγχυσμένοι.

Πρόβλημα υπάρχει αν οι πεντέξι έστειλαν κάποιο μήνυμα. Αν δηλαδή είναι συνεννοημένοι και αν θέλουν κάτι να πουν.

Και το πρόβλημα γίνεται σοβαρότερο αν αυτό που θέλουν να πουν υπονομεύει εκ των πραγμάτων την κυβέρνηση, τον Πρωθυπουργό και την παράταξή τους.