Φορμαλισμός

Η δικαιοσύνη δεν είναι ρεβανσισμός. Και η συζήτηση για την εμπλοκή του πρώην αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης Δημήτρη Παπαγγελόπουλου σε αυτό που έχει αποκληθεί από στελέχη της κυβέρνησης και του ΚΙΝΑΛ «σκευωρία της Novartis» εξαρχής είχε ένα στόχο. Να διωχθούν και αν προκύψει η ενοχή τους να τιμωρηθούν οι πολιτικοί υπεύθυνοι για μια υπόθεση η οποία έχει περιγραφεί ως αλλοίωση των δημοκρατικών θεσμών, ως ευθεία παρέμβαση μιας πολιτικής εξουσίας στη δικαιοσύνη, την οποία η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε να ελέγξει μέσω παραδικαστικών κυκλωμάτων, για να ενοχοποιήσει αντιπάλους της.

Ολα αυτά, με την ίδια ή παραπλήσια φρασεολογία, τα έχουν υιοθετήσει στελέχη της ΝΔ που αναφέρονται στο ζήτημα. Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, στις 8 του περασμένου Αυγούστου, στη Βουλή είχε πει ότι η υπόθεση στήθηκε πολιτικά από τον ΣΥΡΙΖΑ και την προηγούμενη κυβέρνηση και όχι από τους εν ενεργεία δικαστές.

Γιατί λοιπόν αυτή την ίδια κατηγορία με τα ίδια επιχειρήματα, προχθές, η κυβέρνηση αρνήθηκε να την υποστηρίξει; Για έναν συμβολισμό της συναίνεσης;

Η απονομή της δικαιοσύνης προϋποθέτει τη συναίνεση – αλλά και τη θεσμική αποφασιστικότητα των εξουσιών του κράτους. Σε αυτό δεν χωράνε συμβολισμοί. Η δικαιοσύνη και η απονομή της είναι κάτι πολύ ακριβές. Ο συμβολικός χαρακτήρας της απονομής δικαιοσύνης είναι δευτερεύων. Και η έμφαση στους συμβολισμούς, που επιχείρησε προχθές να δώσει η κυβέρνηση στη Βουλή, είναι ανούσιος φορμαλισμός.

Προφανώς, η επίπτωση δεν είναι ιδιαίτερα σοβαρή. Στον αγώνα δρόμου που είναι η πολιτική, η προχθεσινή κοινοβουλευτική βραδιά σε λίγο θα γίνει μια ασήμαντη στιγμή που θα ξεχαστεί.

Εκείνο που δεν πρέπει να ξεχαστεί, και οφείλει να το έχει υπόψη της η κυβέρνηση γιατί όντως περιέχεται στο νόημα της πολιτικής διαμάχης για την άνοδο της ΝΔ στην εξουσία, είναι ότι σε αυτό που περιγράφεται ως πολιτική σκευωρία, που απέτυχε και αποκαλύφτηκε, οφείλεται η απόδοση δικαιοσύνης. Επειδή η δημοκρατία θωρακίζεται με την αλήθεια και βλάπτεται από τη συκοφαντία.

ΥΓ. Ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος είπε ότι, αν όντως έκανε αυτά για τα οποία κατηγορείται, θα προτιμούσε να τον λένε Μακιαβέλι παρά Ρασπούτιν. Πόσο λάθος! Είναι παρεξήγηση ότι ο Μακιαβέλι ήταν μηχανορράφος. Υπήρξε πρόδρομος του Διαφωτισμού κι ήταν το πρόσωπο που αποδέσμευσε την πολιτική από τα δεσμά της εκκλησιαστικής ηθικής και από την αυθεντία της απόλυτης μοναρχίας.