Η επίσκεψη Πομπέο {LF}και τα επενδυτικά όνειρα

Τις αμέσως προηγούμενες ημέρες, σε πολύ λίγα εικοσιτετράωρα, σημαντικός αριθμός γεγονότων και εξελίξεων ήρθε να ταράξει το κλίμα του εφησυχασμού που επίμονα καλλιεργείται στην κεντρική ελληνική πολιτική σκηνή ερήμην των όσων ολόγυρα συμβαίνουν. Το κύριο χαρακτηριστικό των όσων συνέβησαν ήταν η εντυπωσιακά αντιφατική τους υπόσταση και συχνά η ταχύτατη αναίρεση των όσων λίγων πριν θεωρούνταν παγιωμένες θέσεις και καταστάσεις.

Η επίσκεψη Πομπέο στην Ελλάδα δεν έκρυβε εκπλήξεις. Η υποδοχή του από την ελληνική κυβέρνηση ήταν αντάξια ενός αρχαίου καίσαρα. Υπογραφές μπήκαν σε όσα ήδη είχαν συμφωνηθεί – κυρίως από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ – και όσα οι ΗΠΑ είχαν ήδη πάρει: βάσεις και «διευκολύνσεις» όπου και όποτε θέλουν. Υπογραφές, όπως ήταν φυσικό, δεν μπήκαν σε όσα η Ελλάδα θα πάρει από την «αμοιβαία επωφελή» αυτή συμφωνία. Κάτι για «επενδύσεις» – φετίχ έχει γίνει πλέον αυτή η λέξη – ακούστηκαν, που όμως αφορούσαν στρατιωτικά έργα εντός των βάσεων και που όμως μάλλον δεν θα γίνουν καθότι η συμφωνία, όπως επέβαλε ο κανονισμός του Κογκρέσου, θα είναι μονοετής.

Στο γεωπολιτικό επίπεδο η Ελλάδα πιστοποιήθηκε ως προπύργιο στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ για επιθετική περίσφιγξη της Ρωσίας και ως κρίσιμη ενδοχώρα για το κράτος του Ισραήλ. Διακριτικά ζητήθηκε η ενεργή συμμετοχή της Ελλάδας στην προετοιμαζόμενη εκστρατεία στον Περσικό Κόλπο. Ιδωμεν. Για να ζητήματα των τουρκικών προκλήσεων, παραβιάσεων, απειλών και δημόσια διακηρυγμένων σχεδιασμών και προθέσεων, η αμερικανική συμπαράσταση δόθηκε προφορικά και σιβυλλικά: οι ΗΠΑ θα βοηθήσουν την Ελλάδα να σώσει ό,τι σώζεται, σε αποκλειστικά όμως διπλωματικό επίπεδο. Υποθέτουμε ότι εάν εμφανιστούν τουρκικά γεωτρύπανα έξω από την Κρήτη ή χάσουμε κανένα νησί ή βραχονησίδα, οι ΗΠΑ θα συγκαλέσουν το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ – και αυτό αμφίβολο.

Η κύρια παραίνεση ήταν η ψυχραιμία που οφείλει να επιδείξει η Ελλάς. Σε αυτό το πεδίο όμως η ψυχραιμία περισσεύει. Ουδείς από τους κυβερνητικούς στην Αθήνα αναλογίστηκε τη βαριά σημασία της ακύρωσης της συμμετοχής των ελληνικών F-16 στην παρέλαση της Εθνοφρουράς στην Κύπρο. Είπαμε, ψυχραιμία… Το μόνο ερώτημα είναι εάν το τηλεφώνημα που ματαίωσε τη διέλευση ήρθε από την Ουάσιγκτον ή από την Αγκυρα.

Σχεδόν ταυτόχρονα με τα παραπάνω το τουρκικό πλωτό γεωτρύπανο «Γιαβούζ» εγκαταστάθηκε νότια της Κύπρου, εντός αδειοδοτημένου οικοπέδου, ξεκινώντας γεώτρηση και σμπαραλιάζοντας την όποια «εθνική κυριαρχία» είχε απομείνει στην Κυπριακή Δημοκρατία. Η κίνηση δεν ήταν αιφνιδιαστική και μη αναμενόμενη. Για μήνες πολλούς το «Μπαρμπαρός» προετοίμαζε τη γεώτρηση στα ίδια νερά. Τότε, σε Αθήνα και Λευκωσία, έλεγαν ότι οι έρευνες δεν είναι κάτι το σημαντικό, η τυχόν γεώτρηση θα είναι. Τώρα που φτάσαμε στη γεώτρηση έχουν εξαπολυθεί λυτοί και δεμένοι για να μην γίνει κεντρικό θέμα σε εφημερίδες, ιστοτόπους και ΜΜΕ.

Το επόμενο στην πυκνή διαδοχή των γεγονότων ήταν η εγκατάλειψη των πιστών και «στρατηγικών» συμμάχων των ΗΠΑ, των Κούρδων, στο έλεος του Ερντογάν….

Σουτ, η Ελλάδα κοιμάται και στον ύπνο της ονειρεύεται «επενδύσεις». Θα είναι κρίμα να ξυπνήσει σε μια τέτοια στιγμή….

Ο Γιώργος Μαργαρίτης είναι καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης