Οι υποψήφιοι του Μπούκερ σε α’ ενικό

Μάργκαρετ Aτγουντ: Κατά πολλούς τρόπους το «The Testaments» είναι η απάντηση σε κάθε ερώτηση που μου έθεσαν οι αναγνώστες του «Η ιστορία της θεραπαινίδας» όλα αυτά τα χρόνια… Πολλά από τα δικαιώματα που οι γυναίκες κατέκτησαν τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 είναι σε αμφισβήτηση. Και η καρδιά του ζητήματος βρίσκεται στο ερώτημα: πρέπει το κράτος να είναι ικανό να διεκδικεί το σώμα σου και να το χρησιμοποιεί για παροχή υπηρεσιών, ενάντια στη θέλησή σου και χωρίς να σου καταβάλει κόστος γι’ αυτές τις υπηρεσίες;… Από τότε που ξεκίνησα να γράφω το «The Testaments» πολλά και αλλεπάλληλα γεγονότα συνέβησαν στην πραγματικότητα. Ορισμένα προξένησαν την καταπάτηση των ελευθεριών σε δημοκρατίες του δυτικού κόσμου που όμοιές τους είχαμε δει να συμβαίνουν πριν από αιώνες. Αλλα συμβάντα ήταν ελπιδοφόρα: όπως οι νέοι άνθρωποι που αφυπνίστηκαν από τους κινδύνους της πολιτικής και του περιβάλλοντος και οργανώνονται για να τους αντιμετωπίσουν. Κάτι που μας οδηγεί στο τελευταίο ερώτημα που θέλησα να διερευνήσω: καθώς γνωρίζουμε ότι στο τέλος της «Ιστορίας» η Γκίλιαντ δεν επιζεί, τι προξένησε την πτώση της; Στο μυθιστόρημά μου, είναι οι άνθρωποι. Αφού είμαι φύσει αισιόδοξη, μου αρέσει να πιστεύω ότι το ίδιο θα συμβεί και στην πραγματική ζωή.

Σάλμαν Ρούσντι: Ο «Κιχώτης» είναι ένα πολύ προσωπικό μυθιστόρημα… για το πώς μεγαλώνεις και αντιμετωπίζεις το τέλος της ζωής κάνοντας τον απολογισμό της… Η ιδέα προέκυψε όταν γύρω στην επέτειο των 400 χρόνων του Θερβάντες και του Σαίξπηρ διάβασα ξανά τον Δον Κιχώτη, για πρώτη φορά μετά τα φοιτητικα μου χρόνια. Και σχεδόν αμέσως ο γεροξεκούτης και ο φανταστικός γιος του μου ήρθαν στο μυαλό. Χωρίς όμως να είναι ακριβώς ο Κιχώτης και ο Σάντσο Πάντσα. Ο δικός μου Κιχώτης είναι χαρούμενος, αισιόδοξος, ελπίζει και πιστεύει στην αγάπη. Και ο Σάντσο μου είναι ένας εξεγερμένος τινέιτζερ. Ωστόσο υπάρχουν αντηχήσεις ανάμεσα στα δύο βιβλία. […] Γι’ αυτό και χρησιμοποίησα το ισπανικό πικαρέσκο μυθιστόρημα, το  παράλογο, το κατασκοπευτικό μυθιστόρημα, την επιστημονική φαντασία, το ρεαλιστικό συναισθηματικό δράμα, πολλά και διαφορετικά είδη στο ίδιο καλάθι, προκειμένου να συλλάβω ένα πανόραμα των δικών μας σουρεαλιστικών και μεταμορφωμένων καιρών.

Μπερναρντίν Εβαρίστο: Μιλούσα για το «Girl, Woman, Other» σε μία βιβλιοπαρουσίαση όταν κάποια από το ακροατήριο που δεν είχε διαβάσει το βιβλίο με σιγουριά αποφάνθηκε ότι επρόκειτο για το τραύμα των μαύρων γυναικών… Ηθελε να ακούσει ή περίμενε ότι οι χαρακτήρες μου θα περιορίζονταν στον τρόπο του Τραγικού Μαύρου, του πάσχοντος θύματος από καταπιεστικά άτομα, κουλτούρες ή καθεστώτα. Κι όμως το τελευταίο πράγμα που θέλω να κάνω είναι να γράφω για τους μαύρους ως τραγικά θύματα. Πιστεύω στην ελπίδα και τη λύτρωση και πάντα δίνω υποστήριξη στους χαρακτήρες μου. Ενα μυθιστόρημα που αναφέρεται στη βρετανική  γυναικεία μαύρη κοινότητα σίγουρα πρέπει να περιστρέφεται γύρω από τον άξονα του χιούμορ. Βρίσκουμε την κωμωδία παντού αλλά πάνω από όλα γελάμε με τον εαυτό μας, όπως κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.

Ελίφ Σαφάκ: Υπάρχει ένα κοιμητήριο στα προάστια της Κωνσταντινούπολης που ονομάζεται «κοιμητήριο των ασυνόδευτων». Εχει ελάχιστους επισκέπτες, οι τάφοι έχουν πάνω τους μόνο ξύλινες πινακίδες με αριθμούς. Για καιρό τώρα πηγαίνω εκεί γιατί με συγκινεί η ηρεμία του συγκεκριμένου μέρους που παρά την προσπάθειά μου να συλλέξω πληροφορίες έμαθα ότι συμβολίζει τη λήθη. Οποιος έχει θαφτεί εκεί ανήκει στο περιθώριο, δεν είχε κανονική τελετή κηδείας είτε ήταν μέλος της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ, ασθενής του AIDS, χρήστης ουσιών, αυτόχειρας, κούρδος επαναστάτης, αφγανός ή σύρος πρόσφυγας. Ως συγγραφέας θέλησα να δώσω σε έναν αριθμό από τους ανεπιθυμητους του Κοιμητηρίου των Ασυνόδευτων την ιστορία ενός ανθρώπου. Πρωταγωνίστριά μου έγινε η Τεκίλα Λεϊλά. Πιστεύω ότι η λογοτεχνία είναι και πάντα ήταν μία ισχυρή προσπάθεια να επιστρέψεις την ανθρωπιά εκεί όπου τη στέρησαν.

Τσιγκόζι Ομπιόμα: Εγραψα την ιστορία του «An Orchestra of minorities» σαν την Οδύσσεια του πρωταγωνιστή μου Τσινόνσο, ο οποίος για πολύ καιρό κρατιόταν στη ζωή από την πραγματικότητα του έρωτα, ενώ στο τέλος καταστράφηκε από τη μυθολογία της αγάπης. Για να γράψω την ιστορία που εξετάζει τη μεταφυσική της ύπαρξης, της μοίρας, της ζωής, της ελεύθερης θέλησης, της μετανάστευσης, του ταξικού και φυλετικού διαχωρισμού και της εκδίκησης έπεσα πάνω στον Χαμένο Παράδεισο του Τζον Μίλτον. Αυτό το βιβλίο που πρεσβεύει τη θεμελιώδη αρχή ότι ο δυτικός  πολιτισμός βασίζεται στην ελεύθερη θέληση μου έδωσε την απάντηση που έψαχνα.

Λούσι Ελμαν: Εγραψα αυτό το βιβλίο μέσα στην πλήρη απόγνωσή μου για τους ανθρώπους και το περιβάλλον. Αλλά ο τρόπος που το έγραψα φαίνεται ότι κατέληξε σε ωστικό κύμα. Και μάλιστα από το παρελθόν. Για να γράψω τους μηχανισμούς του μυαλού ενός ατόμου κατέφυγα σε μια τεχνική που χρησιμοποιούσα στο παρελθόν: το κολάζ. Το βιβλίο μου πραγματεύεται τη μητρότητα. Και τι είναι η γέννηση αν όχι ένα κολάζ; Δύο όντα δεμένα το ένα κόντρα στο άλλο, εκεί όπου προηγουμένως υπήρχε μόνο ένα. Ο θάνατος είναι η επόμενη μεγάλη πράξη του κολάζ, καθώς το πρώην έμψυχο καταβυθίζεται στο άψυχο. Γέννηση και θάνατος είναι τα δύο πιο σουρεαλιστικά επεισόδια της ζωής και ανάμεσά τους οτιδήποτε άλλο είναι κολάζ.