Γιατί «απεργεί» ο ΣΥΡΙΖΑ

^«Ακόμη και αν έχουμε την πλειοψηφία στην κάλπη, θα έχουμε εναντίον μας τις τράπεζες, τα ΜΜΕ…». Οχι, δεν είναι Κυριάκος Μητσοτάκης του 2019. Είναι ο Αλέξης Τσίπρας του 2012. Τότε που ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ ανέβαινε στο κύμα της φουσκωμένης αγανάκτησης καταγγέλλοντας τη φίμωση και τη «χούντα» απ’ όπου και αν προερχόταν. Τότε που θα κέρδιζε το κράτος, αλλά θα πάλευε για την εξουσία. Ηταν οι μέρες του φωτός («πρώτη φορά Αριστερά») και οι μέρες του σκότους (οι «μνημονιακοί»). Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έταζαν ένα μερίδιο του αριστερού τους εαυτού σε κάθε συντεχνιακή φατρία, που επιδίωκε τη στασιμότητα στη δημόσια διοίκηση και την επαναφορά στον – για πάντα χαμένο – τεχνητό παράδεισο. Ηταν ο χειμώνας της απελπισιάς: από την Κερατέα ως τη συγκομιδή των σκουπιδιών, τις συναυλίες στο προαύλιο της ΕΡΤ και τα κόκκινα γάντια των καθαριστριών. Στο εργοτάξιο της Κουμουνδούρου σφυρηλατούνταν τα αμορτισέρ του συστήματος που ερχόταν.

Σήμερα; Που το Μνημόνιο το αφήσαμε κάπου ανάμεσα στην Ιθάκη και τη μισοφορεμένη γραβάτα; Για ποιο λόγο τάσσεται ο Τσίπρας με τις απεργίες του 2019; Γιατί ο ηγέτης που ανηφορίζει τον σισύφειο δρόμο της σοσιαλδημοκρατίας, περνώντας από Γέφυρα σε Γέφυρα, κατήγγειλε στο Facebook τη «δυσανεξία» του Κυριάκου Μητσοτάκη στις κινητοποιήσεις; Πώς συνδυάζεται η εικόνα του «Τσίπρα που έμαθε» από εκείνη του πολιτικού που υποτροπιάζει; Απάντηση: επειδή πρέπει κάπως να αντιπολιτευτεί. Και η «λεζάντα» στις απεργίες είναι μια κάποια λύση.

Αν επιλέξει να αναμετρηθεί στα αλώνια της τοξικότητας για μια ακόμη φορά, θα προκαλέσει τις αντοχές του πολιτικού Κέντρου. Θα δημιουργήσει βέρτιγκο στη μετακινούμενη μάζα που βλέπει με καχυποψία το πηγαινέλα μεταξύ Βατικανού και Πολάκη. Δεν μπορεί, λοιπόν, να ανεβεί στα τρακτέρ. Δεν θέλει να βαρέσει νταούλια. Απεύχεται τοn συγχρωτισμό με όσους κάποτε φόρεσαν μουστάκι στη Μέρκελ. Από την άλλη, δεν μπορεί και να μιμηθεί τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, ο οποίος πάτησε delete στον πρότερο υπουργικό του βίο, ζώστηκε το κόκκινο σακίδιο της επανάστασης και κατέβηκε στην προηγούμενη απεργία της ΑΔΕΔΥ (για να λάβει τα επίχειρα μέσω ανακοίνωσης, αλλά αυτά είναι ζητήματα εσωτερικά…). Δεν θέλει το photo opportunity που κέρδισαν η Αννέτα Καββαδία και η Ραλλία Χρηστίδου στην ίδια διαδήλωση.

«ΑΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ Ή OΧΙ…». Η αντιπολίτευση της ντουντούκας μπορεί και να μην αποδίδει καρπούς. Ειδικά όταν έχεις απέναντί σου την ταλαιπωρία χιλιάδων ανθρώπων, πολλοί από τους οποίους εγκλωβίστηκαν την περασμένη Τετάρτη μεταξύ των αθηναϊκών λεωφόρων και του Πειραιά. Πώς αλλιώς το περιγράφουμε, αλήθεια, μεταξύ μας παρά με τα λόγια του Κ. Μητσοτάκη, έστω και σε παράφραση: «Για μία ακόμη φορά, απεργούν οι λίγοι και ταλαιπωρούνται οι πολλοί». Aντε, ειδικά για τον κλάδο των δημοσιογράφων, να προσθέσουμε ότι απεργούν – αναγκαστικά – οι πολλοί, για να ενημερώνουν μέσω του Διαδικτύου οι λίγοι. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Χαρίτσης, θόλωσε μόνος του την εικόνα της παλλαϊκής συμμετοχής με ένα απλό σχήμα του υποθετικού λόγου: «Τα εκατομμύρια των εργαζομένων που πλήττονται, ανεξάρτητα από το αν συμμετέχουν ή όχι στις απεργιακές κινητοποιήσεις, ανεξάρτητα από το αν εμπιστεύονται ή όχι τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, καταλαβαίνουν πλέον πολύ καλά ποια είναι η “κανονικότητα” του κ. Μητσοτάκη». Με άλλα λόγια: εμείς και δέκα να απεργούν, θα βγάζουμε συμπέρασμα για εκατομμύρια.

Απέναντι στο αίτημα για επιστροφή στην κανονικότητα και στη λήψη αποφάσεων για τη διεξαγωγή απεργίας, ο νέος Αλέξης Τσίπρας τι παρατάσσει; Τον φαντασιακό του αγώνα εναντίον της Ακροδεξιάς, την επίκληση του Oρμπαν και τη δυσανεξία του Πρωθυπουργού «στις εφημερίδες» (αυτό, αλήθεια, πώς βρήκε χώρο σε μια ανάρτηση για κινητοποιήσεις της ΓΣΕΕ;). Σαν σε ψυχαναλυτική προβολή, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης θυμήθηκε να υπερασπιστεί τα θύματα της αρένας που ο ίδιος είχε δημιουργήσει. Η επαναστατική γυμναστική των συνδικάτων είναι ο δικός του αυτόματος πιλότος. Δεν μπορεί να κατεβεί ο ίδιος στο πεζοδρόμιο (μέχρι νεωτέρας); Μπορεί να προσεταιριστεί το πεζοδρόμιο. Δεν μπορεί να γίνει πιο κόκκινος τώρα που τον πνίγει το δίκιο του αντι-δεξιού αγώνα; Βάφει «κόκκινες» τις ανέξοδες αναρτήσεις στα social media. «Δυσανεξία στα εργασιακά δικαιώματα, δυσανεξία και στη Δημοκρατία. Oλα αυτά είναι σημάδια καθεστωτικής νοοτροπίας». Ο κ. Τσίπρας άρχισε να βλέπει ξανά τη «χούντα», όπως τότε.