Εβραίοι, Ισραηλίτες, Ισραηλινοί

Εχω υποστηρίξει κατά καιρούς πως η λέξη εβραίος δεν πρέπει να γράφεται με κεφαλαίο αρχικό αλλά με πεζό. Σχεδόν πάντα οι διορθωτές επεμβαίνουν και, βάσει γενικών εντολών προφανώς, το πεζό το μετατρέπουν σε κεφάλαιο στα κείμενά μου. Ωστόσο, επανέρχομαι.

Η επιχειρηματολογία είναι απλή: το εβραίος είναι θρησκευτικός και όχι εθνικός προσδιορισμός. Οπως γράφουμε ότι ο Α είναι χριστιανός, ο Β μουσουλμάνος, ο Γ ινδουϊστής κ.ο.κ., έτσι και ο Δ είναι εβραίος. Αλλο ο κάτοικος της χώρας Ισραήλ, ο οποίος μάλιστα πιο σωστό είναι να αποκαλείται Ισραηλινός και όχι Ισραηλίτης – όρος που χρησιμοποιούνταν παλαιότερα από την ελληνική διοίκηση για να υποδηλώνει τους εβραίους το θρήσκευμα (η ισραηλιτική κοινότητα της Θεσσαλονίκης, των Ιωαννίνων κ.ο.κ.).

Εις επίρρωσιν της άποψής μου, επικαλούμαι τη φράση που διάβασα κάπου πρόσφατα, πιθανόν σε εφημερίδα: «Ο ένας γονιός της ήταν Εβραίος και ο άλλος χριστιανός». Ποια είναι, άραγε, η «ορθογραφική λογική» αυτής της φράσης;