Ο δρόμος προς την κόλαση

Tο περιεχόμενο της δήλωσης του Πρωθυπουργού μέσω Twitter με βρίσκει αντίθετο. Και λέω ότι διαφωνώ, διότι όπως η Κυβέρνηση έχει ως όπλο ή καλύτερα εργαλείο στα χέρια της τη νομοθετική και εκτελεστική εξουσία, έτσι και η απεργία είναι το ουσιαστικότερο εργαλείο των εργαζομένων στη μάχη διεκδίκησης των εργασιακών δικαιωμάτων τους. Η απεργία είναι επιβεβλημένη ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο και όταν μία Κυβέρνηση νομοθετεί μέτρα που επιχειρούν να βάλουν εμπόδια και να επιδεινώσουν το εργασιακό καθεστώς των εργαζομένων, τότε εμείς έχουμε θεσμική υποχρέωση ν’ αγωνιζόμαστε να μην περάσουν αυτά τα μέτρα. Αν π.χ. οι συλλογικές συμβάσεις δεν επεκτείνονται, οι εργοδότες θα αυθαιρετούν και θα γίνεται αθέμιτος ανταγωνισμός μέσω του κόστους εργασίας και θα την πληρώνουν στο τέλος οι υγιείς επιχειρήσεις που σέβονται τα εργασιακά δικαιώματα και οι εργαζόμενοί τους. Θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι μέσα στις προθέσεις μιας νεοεκλεγείσας κυβέρνησης που δηλώνει φιλελεύθερη και δημοκρατική να προωθεί επιχειρηματικότητα εις βάρος επιχειρηματιών που τηρούν τους κανόνες και την εργατική νομοθεσία.

Θα ήταν μεγάλο σφάλμα και αυτό εξηγήσαμε και στον Υπουργό Εργασίας σε πρόσφατη συνάντησή μας. Τους καλώ να επανεξετάσουν προσεκτικά τις διατάξεις που εισάγουν προς νομοθέτηση διότι ο δρόμος προς την (εργασιακή) κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.

Οι απεργίες λοιπόν προφανώς και δεν γίνονται για συνδικαλιστικά προνόμια. Αν υπάρχουν τέτοια, εμείς είμαστε οι πρώτοι που τα απεκδυόμαστε. Δεν θα εκχωρήσουμε όμως συνταγματικά κατοχυρωμένες ελευθερίες και δικαιώματα. Απεργούμε και διαδηλώνουμε στην παρούσα φάση για να επεκτείνονται οι συλλογικές συμβάσεις και για να υπάρχει ισχυρός Οργανισμός Μεσολάβησης και Διαιτησίας, που δυστυχώς με τα νέα νομοθετικά μέτρα παραβιάζεται και η συνταγματική πρόβλεψη όπως λέει η πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας.