151-180-200

Η πολιτική επικαιρότητα είναι γεμάτη αριθμούς. Οπως και η πολιτική πρακτική. Από το πλήθος όσων περνούν κάθε μέρα από τα μικρασιατικά παράλια στα νησιά του Βόρειου Αιγαίου, μέσα σε μπαλωμένα φουσκωτά, έως την καθημερινή αντιπαράθεση στη Βουλή, στο τέλος είναι οι αριθμοί που δείχνουν να κυριαρχούν. Αυτοί είναι που καθορίζουν το μέγεθος ενός προβλήματος, πολύ περισσότερο με εθνικές διαστάσεις, όπως και τη δυναμική στην πολιτική αρένα.

Στους αριθμούς βασίζεται στην πραγματικότητα και κάθε πολιτικός σχεδιασμός. Το έλεγε συχνά ο Μιτεράν, αλλά πρώτος το είχε πει ο Λίντον Τζόνσον: «Το πρώτο μάθημα της πολιτικής είναι να μάθεις να μετράς». Και έως την προσεχή άνοιξη, όσοι αριθμοί κι αν συνδεθούν με τις πολιτικές αποφάσεις, τρεις θα είναι οι βασικοί που θα υπαγορεύσουν κινήσεις και στοχεύσεις: 151-180-200. Ο πρώτος επιτρέπει στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη να κινηθεί χωρίς περιορισμούς, εντός κι εκτός Βουλής. Δεν είναι τόσο η δύναμη των δημοσκοπικών ποσοστών που ρίχνει τα εμπόδια τα οποία θα μπορούσε να συναντήσει μπροστά της μια κυβερνητική πλειοψηφία. Και η κυβέρνηση Τσίπρα διέθετε πλειοψηφία στη Βουλή, αλλά αρκετές αποφάσεις ήταν μια άσκηση ισορροπίας. Η πρώτη αυτοδύναμη κυβέρνηση από το 2012 μπορεί να προωθήσει αλλαγές χωρίς να έχει ανάγκη άλλα στηρίγματα στο Κοινοβούλιο. Ακόμη και για κάποιες κρίσιμες συνταγματικές διατάξεις. Ειδικά για το Σύνταγμα, δεν ήταν προνόμιο που απολάμβαναν άλλες κυβερνήσεις στα μεταπολιτευτικά χρόνια. Και το παιχνίδι της συναίνεσης της επόμενης εβδομάδας είναι προφανές ότι θα ανοίξει από την πλευρά του Πρωθυπουργού από θέση πολιτικής και κοινοβουλευτικής ισχύος.

Αυτό το παιχνίδι, ωστόσο, θα ανοίξει μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν και οι άλλοι δύο αριθμοί. Κατά περίπτωση, ο Μητσοτάκης χρειάζεται 180 ή 200 ψήφους για να ρίξει μεμιάς όλα τα μελλοντικά αναχώματα στη δική του διαδρομή. Κι επειδή γνωρίζει τον κανόνα τον Λίντον Τζόνσον, οι συναντήσεις στο Μαξίμου με τους βασικούς πολιτικούς αντιπάλους του θα γίνουν στη σκιά αυτών των αριθμών. Με τη συνδρομή του Κινήματος Αλλαγής, μπορεί να εξασφαλίσει τις 180 ψήφους για αναθεώρηση κάθε άρθρου του Συντάγματος που απαιτεί αυξημένη πλειοψηφία – ακόμη και την άμεση κατάργηση της απλής αναλογικής που παραμένει κληρονομιά από την προηγούμενη Βουλή. Με 200 ψήφους μπορεί να θέσει σε εφαρμογή ένα σύστημα κατ’ οίκον ψηφοφορίας για τους Ελληνες του εξωτερικού, που με τη σειρά του μπορεί να φέρει στις κάλπες μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοδέλτια. Το μέτρημα δείχνει ότι σε αυτούς η ΝΔ έχει υπεροπλία, καλύπτοντας τρύπες που μπορεί να δημιουργήσει προσεχώς η διαχείριση της ελληνικής πραγματικότητας. Οι ομογενείς έχουν τη δική τους καθημερινότητα, επηρεάζονται προσωπικά και οικογενειακά από τις αποφάσεις άλλων κυβερνήσεων και δεν γυρνούν εύκολα την πλάτη για υποσχέσεις που μπορεί να ξεχάστηκαν, χιλιάδες μίλια μακριά. Αλλά γι’ αυτή την αλλαγή, με δεδομένο ότι το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ25 δεν μπαίνουν σε συζητήσεις με την κυβέρνηση, ο Μητσοτάκης θα χρειαστεί να βρει κοινό τόπο με τον ΣΥΡΙΖΑ. Εφόσον, βέβαια, η Κουμουνδούρου εξακολουθεί να θεωρεί ως αναγκαία τη διευκόλυνση των Ελλήνων του εξωτερικού για την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος και έχει αντιρρήσεις μόνο για την κυβερνητική μεθοδολογία.

Για τον εκλογικό νόμο στις εθνικές κάλπες (εν ολίγοις, την άμεση ισχύ ενός νέου συστήματος που θα καταργήσει την απλή αναλογική) επίσης απαιτούνται 200 ψήφοι, αλλά θα μπορούσαν να αρκούν και 180. Αν δεν υπάρχουν 200 βουλευτές για να ψηφίσουν τον νέο νόμο και να τον καταστήσουν άμεσης εφαρμογής, μέσω αναθεώρησης αρκούν 180 για να καταργήσουν τη σχετική πρόβλεψη. ΝΔ και Κίνημα Αλλαγής διαθέτουν ακριβώς 180 – συνεπώς δεν υπάρχει λόγος η κυβέρνηση να σπεύσει για την αλλαγή του εκλογικού νόμου πριν δει τι έβγαλε η συνταγματική αναθεώρηση. Για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας το μέτρημα είναι διαφορετικό: ο Μητσοτάκης γνωρίζει ότι μπορεί να επανεκλεγεί ο Προκόπης Παυλόπουλος από την πρώτη ψηφοφορία με περισσότερες από 200 ψήφους, αλλά εξίσου καλά αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να αλλάξει σελίδα με 151 ψήφους. Η απόφαση έχει να κάνει κι εδώ με τους αριθμούς.