Ο αμαρτωλός του ποδοσφαίρου

Θα μπορούσε να είναι ο Σίσυφος του ποδοσφαιρικού μύθου. Ο βασιλιάς που τιμωρήθηκε από κάποιον θεό να κυνηγά μόνιμα μια μπάλα χωρίς να μπορεί να την πιάσει. Είναι ο αμαρτωλός του ποδοσφαίρου, αυτός που όλοι βρίζουν, που του φορτώνουν όλες τις αμαρτίες τους, τα λάθη τους, την ανικανότητά τους.

Είναι αυτός που αν δεν υπήρχε έπρεπε να τον είχαν εφεύρει για να ακούει τις κατάρες, να δέχεται απρόσκλητες επισκέψεις, απειλές και καμιά φορά και ξύλο. Είναι ο πιο μισητός άνθρωπος πάνω στο πράσινο ιερό. Αυτός που κερδίζει τα λιγότερα και τρέχει το περισσότερο. Μια αέναη τιμωρία που τον υποχρεώνει να σφυρίζει κατά που θα πνεύσει ο άνεμος, όπως έγραφε και ο αξεπέραστος Γκαλεάνο.

Ο διαιτητής είναι το μεγάλο άλλοθι των ποδοσφαιρικών λαθών μας. Μόνο αυτός φταίει, κανείς άλλος. Αστοχεί στο πέναλτι ο ποδοσφαιριστής, δεν βρίσκει στόχο στην κενή εστία, ο αντίπαλος ήταν καλύτερος, για όλα φταίει ο διαιτητής.

Ποτέ δεν θα ακούσετε από τα χείλη εκπροσώπων συλλόγων να ρίχνουν το ανάθεμα στον ποδοσφαιριστή που σημάδεψε το δοκάρι από τα 11 μέτρα. Είναι βλέπετε περιουσιακό στοιχείο και πρέπει να προστατευτεί. Να μην αποκαλυφθεί η ανεπάρκειά του γιατί μετά πώς θα τον πουλήσει η ομάδα;

Για τον λόγο αυτόν έχει εφευρεθεί ο διαιτητής. Διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν.

Γιατί αν ο διαιτητής δεν έδινε το φάουλ, αν δεν άφηνε πλεονέκτημα, αν έβλεπε την οθόνη του VAR, αν, αν, αν, τότε θα είχαμε νικήσει. Στη νίκη βέβαια, η συμβολή του διαιτητή για τους νικητές είναι μηδενική ενώ για τους ηττημένους καθοριστική.

Μια σύγχρονη Ιφιγένεια για να φουσκώνουν τα πανιά των δικαιολογιών και να αρμενίζει το σκάφος των ψευδαισθήσεων.

Τι κι αν έρχονται μετά οι ευρωπαϊκές σφαλιάρες; Τι κι αν σκοντάφτουν στο πρώτο χαμηλό εμπόδιο, τους αρκεί να έχουν φορτώσει τα λάθη τους στην πλάτη του αμαρτωλού. Μία παραπάνω, μία παρακάτω αμαρτία, δεν χάλασε και ο κόσμος. Αλλωστε αυτός είναι ο ρόλος του…