Η Ελλάδα στη συμμαχία της προόδου – Από {LF}τον λιγνίτη στις ΑΠΕ

Από το βήμα του ομιλητή, την περασμένη εβδομάδα στη Διάσκεψη του ΟΗΕ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης τοποθέτησε τη χώρα μας στη συμμαχία των προοδευτικών δυνάμεων, στις δυνάμεις, δηλαδή, εκείνες που θα πρωτοστατήσουν στον αγώνα για την αντιμετώπιση των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής.

Επιλέγοντας εκεί να θέσει τους δύο βασικούς σκοπούς της εθνικής στρατηγικής μας για το κλίμα, της απολιγνιτοποίησης της χώρας έως το 2028 και της κατάργησης της χρήσης των πλαστικών μιας χρήσης από το 2021, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έλαβε θέση απέναντι στο ζήτημα του προσανατολισμού της περιβαλλοντικής πολιτικής, το οποίο σήμερα γίνεται το σύνορο ανάμεσα στη φιλελεύθερη και τη συντηρητική πολιτική.

Συνδέοντας τους στόχους αυτούς με τη συλλογική μας μνήμη, στην οποία ανεξίτηλη βρίσκεται η πυρκαγιά στο Μάτι, ο έλληνας Πρωθυπουργός καθοδηγεί την ελληνική κοινωνία, ενώπιον της διεθνούς σκηνής, προς μια νέα εποχή. Στην εποχή εκείνη που η δράση του ανθρώπου θα συνάδει με τον στόχο της υπεράσπισης και του σεβασμού του περιβάλλοντος.

Η υιοθέτηση της ατζέντας αυτής συνδέεται άρρηκτα με το σύνολο της οικονομικής στρατηγικής. Η απολιγνιτοποίηση και συνεπώς η αποφασιστική στροφή προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, το καθαρό φυσικό περιβάλλον, προϋπόθεση της υγιούς ανάπτυξης και ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας του πρωτογενούς τομέα αλλά και των υπηρεσιών, σε συνδυασμό με τη βασική δέσμευση για μείωση της φορολογίας, τείνουν να περιγράφουν έναν δυναμικό στόχο, εκείνον της αειφορίας, με ρεαλιστικό μάλιστα τρόπο.

Παράλληλα, η κατάργηση της χρήσης πλαστικών μιας χρήσης αποσκοπεί ευθέως στη διαμόρφωση μιας νέας κουλτούρας, από κάτω προς τα πάνω.

Ολα τα παραπάνω μεταφράζονται σε μια πολύπλευρη διάχυση της φιλελεύθερης ατζέντας εντός της ελληνικής κοινωνίας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσδένει τη χώρα με την πορεία σύγχρονων δυτικών δημοκρατιών. Με την πολιτική αυτή εγκαταλείπει τη συντηρητική αδράνεια, η οποία για χρόνια χαρακτήριζε την εγχώρια πολιτική και ήταν τροχοπέδη για την περιβαλλοντική ατζέντα και συνεπώς για τη βιώσιμη ανάπτυξη.

Η ανοικτή αυτή πρόσδεση συνιστά μια επιλογή εξωστρέφειας, η οποία, υπό την προϋπόθεση της αδιάκοπης στόχευσης της κυβέρνησης προς μεταρρυθμίσεις οικονομικής ανάπτυξης και προστασίας των αδυνάμων, μπορεί να προσελκύσει τη διεθνή επένδυση, η οποία συντελείται στην καινοτομία και την έρευνα.

Ηταν ένα βασικό βήμα που έγινε. Σειρά έχει η απόδειξη ότι στην Ελλάδα θα νικήσουμε τη συντηρητική πίστη ότι το πεπρωμένο μας είναι η θέση του ουραγού και να λάβουμε μέρος στην επανάσταση που θα δοθεί για την προστασία του περιβάλλοντος και την κατάκτηση ενός βιώσιμου μέλλοντος.

Η Βένη Μουζακιάρη είναι υποψήφια διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας