Δρόμος σαν Ιστορία

Δεν είναι από τους δρόμους σταρ της Αθήνας. Δεν είναι μια Σκουφά, μια Σόλωνος, έστω μια Ιπποκράτους. Είναι όμως μια οδός όπου, για περισσότερο από εκατό χρόνια, «σκαλίζεται» επάνω της η αστική ιστορία αυτής της πόλης. Στις αρχές του 20 αιώνα η Πατριάρχου Ιωακείμ ήταν ένας χωματόδρομος. Μεσοαστικά σπίτια είχε, δεν υπήρχαν εδώ πολλά νεοκλασικά μέγαρα. Γι’ αυτό και οι ιδιοκτήτες τους εύκολα τα παραχώρησαν για να κτισθούν στη θέση τους οι «οικοδομές του μέλλοντος», δηλαδή πολυκατοικίες. Είναι λοιπόν ο πρώτος δρόμος της πόλης που ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1930 οι πολυκατοικίες ήταν ο δομικός του κανόνας και οι λίγες μονοκατοικίες οι εξαιρέσεις του.

Μετά τον πόλεμο και στη δεκαετία του 1950 η Πατριάρχου Ιωακείμ ήταν ένας τυπικός δρόμος μίας μεγαλοαστικής μεν, γειτονιάς δε. Που η εσωτερική μετανάστευση είχε αρχίσει να διαμορφώνει την τάξη των μικροεπαγγελματιών του. Ανδριώτες είχαν τον φούρνο και, αργότερα, Λιβαδειώτες το μικρό σουβλατζίδικο «Η Λιβαδειά» που πουλούσε μόνο καλαμάκια με ψωμί. Στην αρχή του, κοντά στην πλατεία, το κρεοπωλείο «Σαντράλ», το μανάβικο «Ιντεάλ» και βέβαια το παλιό  ζαχαροπλαστείο Ελληνικό. Και κατά μήκος της ένας – δυο καφενέδες. Η πρώτη μεγάλη αλλαγή ήταν ο κινηματογράφος Embassy στη γωνία με την Ηροδότου, εκεί που πριν στεγαζόταν μία πρεσβεία – εξού και το όνομα. Στη δεκαετία του 1960 (που άρχισε με τον θάνατο του Μ. Καραγάτση στο 14 της Π. Ιωακείμ) δεν άλλαξαν και πολλά. Από το 1970 και μετά, ο δρόμος αρχίζει να μπαίνει δειλά – δειλά στην εποχή του κοσμοπολιτισμού. Το μεγάλο κατάστημα της Καλογήρου και μια – δυο μπουτικ αρχικά και στη συνέχεια, όσο προχωρούσαμε στις δεκαετίες, ακολούθησε η αποτύπωση των καταναλωτικών μας ηθών. Πολυτελή καταστήματα ρούχων που πλέον έκλεισαν ή προσπαθούν να επιβιώσουν, luxury design, η στροφή προς τις οικολογικές πρώτες ύλες. Και το υπόγειο κλαμπ Dragoste που έκανε μόδα μέσα από τα σήριάλ του ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης.

Η οικονομική κρίση αποτυπώθηκε πανηγυρικά στην Π. Ιωακείμ που φιλοξενεί πλέον όλες τις εκδοχές της πιο δημοφιλούς μορφής σύγχρονης επιχειρηματικότητας, της εστίασης. Brunch and more points, από το σοφιστικέ Quenn Bee έως τον ελληνοκεντρικό Κωσταρέλλο, φαγάδικα από το λουσάτο Zurbaran και το Malconi’s έως το «χειροποίητο» Ολα στη Λαδόκολλα, κλασικά οινομαγειρεία και εναλλακτικά σουβλατζίδικα, σουσάδικα που γίνονται πιτσαρίες και μετά healthάδικα, ζαχαροπλαστεία κανονικά και «σεβιάδικα». Τα τραπεζοκαθίσματα καταλαμβάνουν όλο και μεγαλύτερο τμήμα των πεζοδρομίων της. Και για όσους νοσταλγούν εκείνο το σουβλατζίδικο «Η Λιβαδειά», οι δρόμοι πρέπει να επιβιώνουν γι’ αυτό και αλλάζουν χωρίς να λογαριάζουν τη δική σου μελαγχολία.

Η ωραιότερη ταράτσα της πόλης
Πρόκειται για μια «μικρή Γαλλία» στο κέντρο της Αθήνας. Η Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή που ιδρύθηκε το 1846 ήταν το πρώτο ξένο ινστιτούτο που λειτούργησε στο νεοσύστατο, τότε, ελληνικό κράτος. Από το 1873 στεγάζεται σε ένα εντυπωσιακό νεοκλασικό κτίριο που πριν από λίγα χρόνια ανακηρύχθηκε μνημείο από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεώτερων Μνημείων. Και θα πρότεινα σε κάθε Αθηναίο να βρει μια ευκαιρία να επισκεφθεί, αν μη τι άλλο τον κήπο του, έναν από τους ωραιότερους αν όχι τον ωραιότερο της Αθήνας.

Σε αυτόν τον υπέροχο κήπο «βλέπει», από τη μια πλευρά η ταράτσα του παρακείμενου Γαλλικού Ινστιτούτου. Διότι από τις άλλες, «βλέπει» πανοραμικά την πόλη, σαν θάλασσα που καταμεσής της «πλέει» σαν καράβι ο βράχος της Ακρόπολης.  Αυτή η ευρύχωρη ταράτσα με τη θέα που κόβει την ανάσα, αξιοποιείται πλέον ώστε να μπορεί να έχει πρόσβαση ένα έστω και περιορισμένο κοινό. Η αρχή έγινε πριν από λίγες μέρες με την πλατφόρμα έρευνας και τέχνης hd.kepler. που παρουσίασε την περφόρμανς Axis Mundi με έμπνευση από τους Δελφούς. Η ιδέα μάλιστα των διοργανωτών να αρχίσει ακριβώς την ώρα που δύει ο ήλιος, έκανε το θέαμα ακόμη πιο εντυπωσιακό.

Στους δρόμους του κονιάκ
Θεωρώ ότι το μέγιστο της απόλαυσης προϋποθέτει γνώση. Και αν δεν ισχύει για όλα, ισχύει για πολλά. Οι φίλοι που γνωρίζουν, με διαβεβαιώνουν ότι αυτό συμβαίνει στα κρασιά και σε αρκετά ποτά. Και οπωσδήποτε σε αυτά που ανήκουν στο libro d’ oro της απόσταξης όπως είναι το κονιάκ. Εντάξει, όλοι ξέρουμε γιατί δεν είναι όλα τα μπράντι κονιάκ, αλλά γνωρίζουμε, για παράδειγμα, τη διαφορά ανάμεσα στο κονιάκ και το αρμανιάκ; Η απάντηση μπορεί και να είναι περίπλοκη, γίνεται ωστόσο μία σπουδή στην απόλαυση όταν τη δίνει ο Certified Sherry & Cognac Educator Γιάννης Κοροβέσης, που την Κυριακή 13 Οκτωβρίου, στο πλαίσιο του Cellier Wine Fair, στο Χίλτον, κάνει στις πέντε το απόγευμα ένα master class. Η συμμετοχή 20 ευρώ ενώ θα ανοιχθούν (ώστε να μη περιορισθούν οι συμμετέχοντες στη θεωρία) φιάλες των 400, 500, 600 ευρώ.

Θανάσης Χειμωνάς
Συγγραφέας
Τι μου αρέσει, τι δεν μου αρέσει στην Αθήνα
Πάνω απ’ όλα μου αρέσει η Κυψέλη. Εδώ που γεννήθηκα, που έζησα τα (πολύ) παιδικά μου χρόνια, που επέστρεψα πέρυσι ύστερα από ένα 38ετές διάλειμμα. Μου αρέσει το Πεδίον του Αρεως (μόνο τη μέρα), ο Πανελλήνιος που ξεκίνησα να παίζω πινγκ πονγκ και εσχάτως κάνω γύρους στον στίβο και η θέα της Ακρόπολης από την Πατησίων. Μου αρέσει φυσικά το Κολωνάκι – το σπίτι μου από το 1980 έως το 2018. Μου αρέσουν τα σινεμά –χειμερινά και θερινά – και τα θέατρα. Εντάξει, παλιά μου άρεσε και το γήπεδο της Λεωφόρου αλλά αυστηρά όταν δεν έπαιζε εκεί ο Βάζελος. Κυρίως, μου αρέσουν τα χιλιάδες λίτρα ουίσκι που έχω πιει στα μπαρ της Αθήνας.
Ολα αυτά με βοηθούν να ξεχάσω τα τσιμεντένια κτίρια εδώ κι εκεί, τους πενταβρώμικους δρόμους, τα πρεζόνια που υποφέρουν μπροστά στα μάτια μου.